Ονειροπαγιδευμένος

Η Αγορά Ομολόγου λύνει επιτέλους τη σιωπή της

2011-08-19T00:03:00.002+03:00

Γεια σας $

Ήθελα καιρό να σας γράψω, αλλά δεν έβρισκα το χρόνο ¥ Και ο χρόνος είναι χρήμα £ Δεν μπορώ να μιλήσω για όλες μας, αλλά θα μιλήσω εκ μέρους των περισσοτέρων € Ας συστηθούμε λοιπόν $ Με λένε Αγορά Ομολόγου, του πατρός Δολαρίου και της μητρός Κομπίνας £ Είμαι μία από τις Αγορές που ακούτε συχνά στις ειδήσεις των καναλιών και το διαδίκτυο να λοιδωρούν και να κατηγορούν για τα χάλια σας ¥

Είμαστε, λέει, «ανήσυχες», «άστατες» και «ανικανοποίητες» € Σταματήστε επιτέλους τον εξευτελισμό μας $ Ποιος φταίει που «δεν πειστήκαμε πάλι»; ¥ Δηλαδή, πριν από λίγα χρόνια ήμαστε όλες «καλπάζουσες», «εύρωστες», «γεμάτες ευκαιρίες» και τώρα το κέντρο του μίσους, η πηγή του κακού;! £ Εντάξει, ίσως έχουμε πάρει λίγο τα πάνω μας, ok, το παραδέχομαι € Έχουμε περισσότερες ευθύνες από πριν και γενικά κάνουμε εμείς κουμάντο στα σπίτια σας $ Αλλά ΕΓΩ, πιστέ μου πολίτη του κόσμου, σου έδωσα λεφτά – έστω, πες τα ηλεκτρονικά ψηφία – να πάρεις δάνειο για το σπίτι, τις διακοπές, το αυτοκίνητο και τα ταξίδια σου ¥ Ναι, όπως τ’ακούς, ΕΓΩ £ Για έλεγξε λοιπόν τα συναισθήματα και τις φοβίες σου, μη σε χρεοκοπήσω επί τόπου, άντε! € Ουπς € Με συγχωρείτε, παρεκτρέπομαι συχνά τελευταία λόγω κάποιων κρίσεων δανεισμού που παθαίνω, αλλά το αντιμετωπίζω με χάπια εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας κρατών $ Τρεις φορές το μήνα, πάντα μετά από ecofin, γράφει η συνταγή του γιατρού ¥ Αλλά μη σας ταλαιπωρώ άλλο με τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ £

Στο διά ταύτα € Πώς θα ηρεμήσουμε όλες μας $ Σαν αγάμητες, μυξοπαρθένες μας παρουσιάζουν τα κανάλια σας ¥ Ανήσυχες, περίεργες, ανικανοποίητες νια νια νια ως εδώ! £ Απαιτούμε σεβασμό, υποταγή, δουλικότητα, εργατικότητα, παραγωγικότητα, ανταγωνισμό, ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη! $ Α, και μην ακούσω ξανά για προσλ..., κοινων... κράτος, κοιν... παροχές, αυξ... στους μισθούς, ααα ούτε να τα πω δεν μπορώ η πουτάνα η Αγορά! ¥ Για πολιτική υποτέλεια και ανικανότητα δε θα μιλήσω, τα πάτε εξαιρετικά £ Αυτά για τώρα, γιατί έχω και ένα μίνι κραχ στο φούρνο €

Σας φιλώ,

Για πάντα ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ,

Αγορά Ομολόγου

ΣΟΚ: ο ανατριχιαστικός διάλογος Βενιζέλου - κυρίου Μάκη

2011-06-25T12:52:00.000+03:00

- Κύριε Μάκη, καλημέρα, τι κάνετε;

- Καλημέρα, Συγχαρητήρια αγόρι μου, να πούμε.

- Ευχαριστώ πάρα πολύ.

- Αυτό το ίδιο έχουν και οι δικοί μου, το ίδιο πράγμα, δεν μπορούν να φάνε.

- Ναι, κύριε Μάκη, καλά, εγώ δεν έχω φάει τίποτα.

- Το ίδιο παθαίνουν κι οι άλλοι, οι δικοί μου, δεν μπορούν να φάνε.

- Τόσο πολύ κύριε Μάκη;

- Κι όσο περισσότερο ψηφίζουνε τόσο γίνεται. Κατ' αρχάς έλα να σου πω, εχθές κοιτάγανε, το βλέπαμε με τον Πρωθυπουργό και τον γενικό γραμματέα στο ξενοδοχείο. Ξέρεις τι είπαν όλοι; «Ο μόνος που παίζει με ψυχή και είναι έτοιμος να τους τα φάει όλα είναι ο Βαγγέλης», χωρίς να ξέρουνε τίποτε…. (γέλια).

- Α δεν ξέρουν, έχουν (ακατάληπτο)… (γέλια)

- Όλοι οι άλλοι τους τα παίρνανε σε δεύτερο βαθμό από εσένα να πούμε. Και από τον Παπακωνσταντίνου και τον Αλογοσκούφη. Δηλαδή, εσύ τους τα πήρες μία, μη σου πω δύο πιο δυνατά. Αφού κάποια στιγμή που μιλούσες για τον Εφαρμοστικό νόμο στο τελευταίο δίλεπτο, σηκωθήκανε οι τροϊκανοί και χοροπηδάγανε, τους έδειχνε η τηλεόραση.

- Ηρθαν και οι βλάκες βουλευτές από κάτω, ήρθαν αν μου μιλήσουνε, αλλά εγώ έκανα τον μ…, έφυγα. Κύριε Μάκη μόνο ότι τελείωσε το φάρμακο, να ξέρετε!

- Εντάξει, αγορίνα μου, θα σου φέρω εγώ. Πότε θέλεις εσύ άλλο;

- Ε, τώρα θέλω για την ψήφιση του Μεσοπροθέσμου.

- Πότε θέλεις αγόρι μου;

- Τέλη Ιούνη.

- Ε καλά ρε παιδάκι μου, έχεις τρελαθεί; Θα σου έχω ετοιμάσει να πούμε, εντάξει. Θα σου έχω φτιάξει αγόρι μου.

- Εντάξει κύριε Μάκη, Φεύγετε για Καβάλα ή θα σας δούμε;

- Όχι, το απόγευμα, θα έρθω, να δω την ψηφοφορία σε σας, δεν πάω στο κόμμα, να τους δώσω και την τιμή να πάω στο κόμμα στους μπινέδες αυτούς! Μάλλον μεθαύριο θα φύγω για Καβάλα για 1-2 μέρες για να πάω να τους πληρώσω να πούμε.

- Εγινε, θα τα πούμε.

- Εγινε αγόρι μου, συγχαρητήρια λεβέντη μου.

Η έμπνευση

Οδηγός κρίσεων

2011-06-16T11:45:00.001+03:00

1. Βάζουμε το εμείς πάνω από το εγώ.

2. Σκεφτόμαστε το μέλλον των παιδιών μας περισσότερο από το δικό μας.

3. Εγκαταλείπουμε οριστικά τις συνθήκες διαφθοράς που ενδεχομένως μας βόλευαν μέχρι σήμερα.

4. Τώρα είναι η ευκαιρία να κάνουμε πράξη όσα φωνάζουμε στις πλατείες, αλλά η επόμενη μέρα θα’ναι δύσκολη. Υπομένουμε, αλλά επιμένουμε.

5. Φέρνουμε τον διπλανό μας στο ίδιο στρατόπεδο μ’εμάς ή τολμούμε να πάμε εμείς στο δικό του. Ενώνουμε τις φωνές μας.

6. Ξεχνάμε, έστω για λίγο, τί ψήφιζε ο γείτονας μας.

7. Απομονώνουμε τους προβοκάτορες και δεν «τσιμπάμε» στις προκλήσεις τους.

8. Διατηρούμε την ψυχραιμία μας στο λόγο και τις πράξεις μας.

9. Δε λαϊκίζουμε και δε λακίζουμε.

10. Δεν παραιτούμαστε, παραμένουμε ενωμένοι.

Πωλείται όπως είναι, ιδιωτικοποιημένο

2011-06-01T14:57:00.000+03:00

[Κυρά της Ρω]

Κάποτε κάποιοι μάχονταν μέχρι τελευταίας πνοής. Μόνοι τους επί δεκαετίες πάνω σε ξεχασμένη, ακριτική γη υπερασπιζόντουσαν τα κεκτημένα ενός λαού.

Σήμερα κάποιοι δε διστάζουν να ξεπουλήσουν ό,τι πολυτιμότερο μας έχει απομείνει.

#m25gr

2011-05-27T02:22:00.000+03:00

Τα παιδιά με χαιρετάνε ανάμεσα στο πλήθος καθώς με βλέπουν να πλησιάζω στο σημείο που είχαν στηθεί στη μέση της πλατείας. Περνώ ανάμεσα σε ενοχικούς 50άρηδες, διψασμένους φοιτητές, απεγνωσμένους ανέργους, πνιγμένους εργαζομένους, τρομαγμένους πατεράδες. Από το μικρόφωνο ακούγεται παράκληση να απομακρυνθούν τα μικρά παιδιά από τη σκηνή προς αποφυγή ατυχημάτων με τα καλώδια της ηχητικής εγκατάστασης που ελάχιστα λεπτά πριν είχε στηθεί εθελοντικά. Πρόκειται για συνάντηση πολλών φίλων μαζί στο κεντρικό «σπίτι» της πόλης. Δεν είναι πορεία, δεν είναι μια συνηθισμένη διαδήλωση. Ο αέρας μύριζε αξίες, αλληλεγγύη και συλλογικότητα. Τουλάχιστον αυτές κυκλοφορούσαν ανάμεσα μας, διώχνοντας παροδικά τη μιζέρια και την απαισιοδοξία των τελευταίων ετών, όχι μηνών. Μέλος κόμματος προσπαθεί να μοιράσει φυλλάδια. Οι φίλοι τον απομακρύνουν.

Βλέπεις μεγάλα μάτια σήμερα. Έτοιμα ν’αρπάξουν ό,τι προβληθεί μπροστά τους. Όλες οι αισθήσεις μας στο μέγιστο. Φίλος ανακοινώνει, ότι στο Σύνταγμα έχουν μαζευτεί 60.000. Ξεσπάμε σε χειροκροτήματα και κραυγές. Ολόκληρες οικογένειες – ναι, οικογένειες! – ανάμεσα μας. Όχι, δεν είναι επανάσταση, μη γελιόμαστε. Είναι κάτι απλό και μικρό στη σύλληψη, μεγαλειώδες όμως στην ουσία και την έκβαση του. Μπορείς τουλάχιστον να ελπίζεις – πότε το’κανες αυτό τελευταία φορά; Προσπάθησε να θυμηθείς, εγώ δεν κατάφερα κάτι. Παππούς παίρνει το λόγο και ξεκινά ζητώντας μας συγγνώμη για το μερίδιο ευθύνης του. Μας δηλώνει, ότι παίρνει μια μικρή σύνταξη με την οποία συντηρεί και τον άνεργο γιο του. Θα’δινε τη σύνταξή του, τα πάντα, για να γλιτώσει το γιο του από την κατάθλιψη. Μάνα παρακαλεί να γίνουμε μια γροθιά για να μην τιμωρηθούν άδικα «τα μικρά μας αγγελούδια». Συνειδητοποιώ ότι είμαι βουρκωμένος και κατεβάζω τα μάτια μου. Ισπανός φοιτητής μεταφέρει μήνυμα αλληλεγγύης στο πλήθος που΄χει μαζευτεί. Πόσο θα’θελα να’βλεπα μετανάστες ανάμεσα μας ή και πάνω στη σκηνή ως ομιλητές.

Πες μου, ότι όλο αυτό δε γίνεται μόνο για τα λεφτά. Πες μου, σε παρακαλώ, ότι δεν είμαστε εδώ σήμερα μόνο για τα κλεμμένα υλικά. Είναι κοινωνική η αγανάκτηση μας, έτσι; Πες μου ναι. Πες μου ναι και άσε με να ελπίζω. Πες μου ναι!

Συγχωνεύσεις, συγχωρέσεις

2011-05-16T20:14:00.000+03:00

Μέσα στις επόμενες μέρες αναμένεται να φτάσει στα αυτιά σας έγγραφο του Υπουργείου Εσωτερικών για μαζικές συγχωνεύσεις στο δημόσιο τομέα. Σας παραθέτω μερικές από τις προτάσεις του:

Δημόσιες υπηρεσίες: καταργείται η μονή ουρά. Σύντομα όλες οι ουρές θα είναι διπλές. Συγκεκριμένα, δύο δύο πολίτες θα φτάνουν μπροστά στο γραφείο εξυπηρέτησης. Όποιος από τους δύο επιθυμεί να τακτοποιήσει οικονομικό του ζήτημα με το κράτος, θα εξυπηρετείται. Ο άλλος θα αποχωρεί.

Δημόσια νοσοκομεία: δύο ασθενείς με παρεμφερές πρόβλημα υγείας θα εισέρχονται μαζί στα Επείγοντα του εφημερεύοντος ιδρύματος. Ο γιατρός θα γράφει το ιστορικό και των δύο σε μία κόλλα χαρτιού, ενώ ενέσεις και υπόθετα θα χορηγούνται διά του δύο. Ακόμα οικονομικότερη θα είναι η αντιμετώπιση των μαζικών δηλητηριάσεων ή γαστρεντερίτιδων, για τις οποίες θα απαιτείται συνάθροιση τουλάχιστον δέκα (10) ασθενών μέχρι την είσοδο τους στο ιατρείο.

Δημόσια πανεπιστήμια: οι δίσκοι φαγητού στα κυλικεία και εστιατόρια των πανεπιστημίων αντικαθίστανται από δίχωρους δίσκους για ζεύγη φοιτητών, ανεξαρτήτως φύλου. Η ποσότητα φαγητού καθώς και το απαιτούμενο νερό για τον καθαρισμό τους μειώνονται έτσι στο μισό. Στον εκπαιδευτικό τομέα συγχωνεύονται σχολές με στόχο τη δημιουργία πρωτοποριακών ειδικοτήτων. Παράδειγμα 1: σε γερμανικές εταιρίες πορνό θα μπορούν να εργάζονται στο μέλλον οι απόφοιτοι του Α.Ε.Ι. Κινηματογράφου Θεσ/νίκης, καθώς το εν λόγω τμήμα συγχωνεύεται με αυτό της Γερμανικής Φιλολογίας. Παράδειγμα 2: συγχώνευση των τμημάτων Θεατρικών Σπουδών με αυτά των Πολιτικών Επιστημών για παραγωγή νέων θεατρίνων πολιτικών με τα τυπικά προσόντα.

Τέλος, στο τραπέζι έχουν πέσει δύο ριζοσπαστικές πρότασεις. Η πρώτη αφορά σε συγχώνευση οικογενειών: τέσσερις (4) γονείς και τα παιδιά τους ψηφίζουν τους επικρατέστερους ενήλικες για «πατέρα» και «μητέρα». Οι άλλοι δύο (2) γονείς μεταπίπτουν με ειδική νομοθετική ρύθμιση στο επίπεδο του «μεγάλου αδερφού». Η δεύτερη πρόταση αφορά σε συγχώνευση πόλεων. Παραδείγματα: Αθειραιάς, Φλωρέδεσσα, Αρτουμενίτσα, Λαμιάμφισσα, Καλασπάρτη.

Αποκλειστικό: η τρόικα προσπάθησε να επιβάλλει τα θέματα της Έκθεσης & της Βιολογίας στις φετινές Πανελλήνιες! (updated)

2011-05-14T02:09:00.003+03:00

Το θέμα της Έκθεσης στις φετινές Πανελλήνιες εξετάσεις:

Ως ομιλητής σε ημερίδα που οργανώνει το σχολείο σου με θέμα τη χρήση του διαδικτύου, να αναπτύξεις τις απόψεις σου σχετικά με τις υπηρεσίες που προσφέρει το διαδίκτυο στη διάδοση της γνώσης, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί αυτό να αξιοποιηθεί δημιουργικά στο πλαίσιο του σχολείου. (500-600 λέξεις)

Το θέμα που πρότεινε η τρόικα στο Υπουργείο Παιδείας:

Ως ομιλητής σε μυστική ημερίδα που οργανώνει η τρόικα με θέμα τη χρήση του διαδικτύου, να αναπτύξεις τις απόψεις σου, που εμείς θα βρίσκουμε ορθές, σχετικά με τα μέσα που προσφέρει το διαδίκτυο στη φίμωση των νέων, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί αυτό να αξιοποιηθεί προπαγανδιστικά στο πλαίσιο του μνημονίου (αυστηρά 600 λέξεις, 0,2€ για κάθε λέξη παραπάνω).

UPDATE: το θέμα της Βιολογίας στις φετινές Πανελλήνιες εξετάσεις:

Μετά την είσοδο κάποιου είδους αντιγόνου σε έναν άνθρωπο, δεν παρουσιάζονται συμπτώματα ασθένειας. Η καμπύλη α στο παρακάτω διάγραμμα δείχνει τη μεταβολή της συγκέντρωσης των αντιγόνων, ενώ η καμπύλη β τη μεταβολή της συγκέντρωσης των αντισωμάτων που δημιουργήθηκαν για το συγκεκριμένο αντιγόνο στον οργανισμό του ανθρώπου. Να εξηγήσετε το είδος της ανοσοβιολογικής απόκρισης με βάση τις καμπύλες του παραπάνω διαγράμματος.

Το θέμα που πρότεινε η τρόικα στο Υπουργείο Παιδείας:

Μετά την είσοδο του ΔΝΤ στην Ελλάδα, δεν παρουσιάζονται συμπτώματα αντίδρασης. Η καμπύλη α στο παρακάτω διάγραμμα δείχνει τη μεταβολή των φοροεισπρακτικών μέτρων, ενώ η καμπύλη β τη μεταβολή της μέσης μαλάκινσης που αναπτύχθηκε για τα συγκεκριμένα μέτρα στον εγκέφαλο των Ελλήνων. Να εξηγήσετε το είδος της θαυμαστής αυτής νευροβιολογικής απόκρισης με βάση τα δελτία ειδήσεων του MEGA.

Ποιος ηλίθιος είπε ότι δεν εξάγουμε;

2011-05-09T00:03:00.000+03:00

Αναδιάρθρωση – επιμήκυνση – διάψευση – αναδιάρθρωση – επιμήκυνση – διάψευση – αναδιάρθρωση – επιμήκυνση – διάψευση. Όλοι μαζί! Και 1 και 2 και 3! Πάλι απ’την αρχή, δε χαλαρώνουμε (δημοσιονομικά, όχι μυϊκά)! Τεντώνουμε χεράκια και κυρίως σκύβουμε βαθιά. Μείνετε, μείνετε, μείνετε, μείνετε...

Όποιος θεωρεί ότι οι Έλληνες είναι παχύσαρκοι, είναι καιρός να αναθεωρήσουν. Δεκάδες χιλιάδες Έλληνες πετάνε καθημερινά τα τζιν και τα λινά παντελόνια στον κάδο των αχρήστων. Μόνο αθλητική φόρμα φοράει πλέον ο ευπατρίδης Έλληνας. Για να είναι ευλύγιστος 24 ώρες το 24ωρο, να ψηλώνει όποτε ανεβαίνουν τα spreads, να σκύβει όποτε το ζητήσει η Άνγκελα και να τεντώνεται όποτε το απαιτήσει η δημοσιονομική προσαρμογή. Η νέα αυτή αεροβική γυμναστική, που πρώτη εξήγαγε η χώρα μας στη διεθνή αγορά προϊόντων fitness, απαιτεί τη συνοδεία μουσικής και κατά προτίμηση του εθνικού ύμνου. Όσοι δεν τον έχετε στη συλλογή σας, προμηθευτείτε τον δωρεάν μαζί με τα υπόλοιπα αφιερώματα σε πρόσφατους μακαρίτες από τις κυριακάτικες εφημερίδες. Προαιρετική είναι η ρυθμική πρόσθια κάμψη της κεφαλής, που συνάδει με μία γενικότερη υποτακτική στάση που χαρακτηρίζει τον πατριώτη Έλληνα στις μέρες μας.

Για τα βράδια συνίσταται υπνοπαιδεία με μία από τις καθησυχαστικές, διαψευστικές δηλώσεις του πρωθυπουργού μας. Σας προτείνω την αγαπημένη μου και δακρύβρεχτη δήλωση του για τη διάψευση (τί άλλο) απεχθούς δημοσιεύματος σε εφημερίδα βαρβάρων: αφήστε την Ελλάδα ήσυχη! Κλαψ.

Εντυπώσεις από τη Βαρσοβία

2011-05-04T19:30:00.001+03:00

Λέτε να το’ξερα; Ότι τις μέρες που θα βρισκόμουν για ολιγοήμερες διακοπές στη Ρώμη θα μακαριοποιούσαν τον Πάπα-τον Ιωάννη-τον Παύλο-τον Δεύτερο-τον Σωστό; Όχι βέβαια, λίγες μέρες πριν το’μαθα. Μικρό το κακό βέβαια, αλλά τόση καλογρά και τόσο Πολωνό δε νομίζω να ξαναδώ. Εξοικειώθηκε τόσο με το πολωνικό στοιχείο το μάτι του Ιταλού σερβιτόρου που μέχρι κι εμάς – ντιπ μελαχρινούς – μας ρώτησε αν είμαστε Πολωνοί (!). Υπενθυμίζω για τους infidels αναγνώστες, ότι ο τέως Πάπας ήταν Πολωνός. Οι ενημερώσεις μάλιστα στις οθόνες του μετρό ήταν σε ιταλικά, πολωνικά και ενίοτε αγγλικά. Από την άλλη, πάλι καλά που δεν είχα κανονίσει γαμπριάτικο Λονδίνο τις ίδιες μέρες…

Θαύμασα, που λέτε, τις αλλοδαπές καλόγριες με τον εξοπλισμό του καλοκαιρινού κατασκηνωτή να κατευθύνονται προς την πλατεία του Αγίου Πέτρου, όπου θα διανυκτέρευαν πριν τη μακαριοποίηση. Ομολογώ, ότι ήταν κάτι το ξεχωριστό για έναν Κρητικό που έχει συνδυάσει την τσάντα-λουκάνικο του τουρίστα κατασκηνωτή με αθλητική κάλτσα, σανδάλι, κόκκινο μπούτι και βερμούδα. Αντ’αυτών κυριάρχησαν το ριχτό ποικίλου χρώματος, το σχοινί στη μέση που μου’κανε κάτι σε αυτομαστιγωτή a la κώδικα Da Vinci και το σεβάσμιο ύφος «κάνε στην άκρη, έχω κανονίσει μακαριοποίηση σήμερα». Γεμάτες οι πλατείες με γκρουπ καλογριών. Η ξεναγός-ηγουμένη προηγείτο πάντα με μια αναγνωριστική ομπρέλα στον αέρα και οι υπόλοιπες χαμηλόβαθμες ακολουθούσαν. Υπήρξε στιγμή που βρέθηκα περικυκλωμένος από 10-15 καλόγριες. Δε νομίζω να νιώσω ποτέ ξανά Θεός και δη από τόσες γυναίκες!

Κατά τα άλλα, η Ρώμη όμορφη και ανοιξιάτικη. (Μα είναι δυνατόν, μόνο 1,40 ευρώ/λίτρο η βενζίνη;) Πρόκειται για ένα υπαίθριο μουσείο που σε διάφορα σημεία του ξεπηδούν αναγεννησιακές κρήνες. (Αυτή η πίτσα με προσούτο θα μου μείνει αξέχαστη) Το αριστούργημα που λέγεται Capella Sistina θα μείνει πάντα χαραγμένο στη μνήμη μου (ζαλίστηκα πάνω-κάτω-δεξιά-αριστερά), όπως επίσης και το Πάνθεο (μέρος του έχουν κάνει καθολικό ναό οι βέβηλοι). Με τους αρχαίους Ρωμαίους μας συνδέουν πολλά αιώνες τώρα. Πιο κοντά όμως ήρθα μαζί τους, όταν παρατηρώντας τη Fontana di Trevi πήγε το βλέμμα μου ψηλά: κεραίες! Ποιος ρομαντισμός και ποια ιστορία. Οι κεραίες ακριβώς δίπλα στο μνημείο με έφεραν τόσο κοντά στους Ιταλούς, που μου δημιούργησαν ένα γλυκό συναίσθημα νοσταλγίας για την πατρίδα... Arrivederci Roma.

ΥΓ. Να θυμηθώ να γραφτώ στο newsletter του Πάπα για ν’αποφύγω την επόμενη μακαριοποίηση.

Ιατρικό δράμα κοινωνικής βάσης

2011-04-15T16:21:00.001+03:00

Το 1964 ο επικοινωνιολόγος Marshall McLuhan δημοσιεύει τη μελέτη του, “Understanding media: the extensions of man” (1^st ed.McGraw Hill, NY 1964). Μεταξύ άλλων ο Καναδός ακαδημαϊκός γράφει για τις πρόσφατα ανακαλυφθείσες σειρές «ιατρικού δράματος», αντίπαλο δέος στα κυρίαρχα western: "One of the most vivid examples of the tactile quality of the TV image occurs in medical experience. In closed-circuit instruction in surgery, medical students from the first reported a strange effect-that they seemed not to be watching an operation, but performing it. They felt that they were holding the scalpel. Thus the TV image, in fostering a passion for depth involvement in every aspect of experience, creates an obsession with bodily welfare. The sudden emergence of the TV medico and the hospital ward as a program to rival the western is perfectly natural".

Η σειρά “Dr.Kildare” (NBC, 1961-1966) θεωρείται η πρώτη του είδους με πρωταγωνιστή το νεαρό Richard Chamberlain. Στη μεγάλη επιτυχία της σειράς αποδίδεται η έκρηξη δημιουργίας πληθώρας σειρών ιατρικού δράματος τις επόμενες δεκαετίες σε Αμερική, Ευρώπη, Αυστραλία, Ιαπωνία, Ινδία, Νότια Κορέα, κ.ά.. Ο ειδικευόμενος Dr.James Kildare εργάζεται στο Γενικό νοσοκομείο Blair, προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των ασθενών του και κερδίζει το σεβασμό του εμπειρότερου Dr.Leonard Gillespie. Χαρακτηριστικά, μεταφέρω αυτολεξεί από τη wikipedia: “In the series' first episode, Gillespie tells the earnest Kildare: οur job is to keep people alive, not to tell them how to live. Kildare ignores the advice, which provides the basis for stories over the next four seasons... ”. Ο Dr.Kildare παραμερίζει την αυστηρά επαγγελματική του ιδιότητα και προσεγγίζει τον ασθενή ως άνθρωπο και όχι ως πελάτη. Στέκεται δίπλα του, τον καθησυχάζει και αποφεύγει να περιγράψει την παθολογία της νόσου του πάνω από το πρόσωπό του και όσο αυτός βρίσκεται στο κρεβάτι. Είναι προσιτός και η οικογένεια του ασθενούς δε φοβάται να τον προσεγγίσει. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’60 και η τηλεοπτική σειρά “Dr.Kildare” μεταφέρει στον τηλεθεατή – αλλά και στους νεαρούς γιατρούς/φοιτητές – την εικόνα ενός γιατρού κατ’αρχάς ανθρώπου κι έπειτα επαγγελματία.

Από το 2004 το δίκτυο Fox προβάλλει το δημοφιλέστατο και στη χώρα μας ιατρικό δράμα “House, MD”. Ο Hugh Laurie υποδύεται τον Dr.Gregory House, μία ιατρική ιδιοφυΐα, έναν διαγνωστικολόγο (!), για τον οποίο μάλιστα ιδρύθηκε και η συγκεκριμένη κλινική στο φανταστικό νοσοκομείο Princeton‑Plainsboro Teaching Hospital (PPTH). Ο Dr. House έχει χαρακτηριστεί από τους κριτικούς ως πικρόχολος, ιδιόρρυθμος, μισάνθρωπος, κυνικός και κυκλοθυμικός. Το Global Language Monitor επέλεξε τον όρο “curmudgeon” για να περιγράψει τον χαρακτήρα, δηλαδή κακόκεφο και δύστροπο. Ο τετραπέρατος Dr. House είναι αγενής απέναντι στους ασθενείς, αδιάφορος για τα συναισθήματα και τις αγωνίες τους και απαθής απέναντι στον πόνο τους. Περιφρονεί επιδεικτικά τους συναδέλφους του, εφαρμόζει τους κανόνες του νοσοκομείου όπως και όποτε αυτός κρίνει και προσβάλλει ανελλιπώς τους ειδικευομένους γιατρούς της κλινικής. Στόχος του είναι αποκλειστικά ένας: η λύση του γρίφου και η επιβεβαίωση της ιατρικής αυθεντίας. Βρισκόμαστε στο 2011 και η σειρά “House, MD” είναι σαφής στο μήνυμά της στους τηλεθεατές: ο γιατρός είναι θεραπευτής των πάντων, απάνθρωπος μεν, επαγγελματίας δε. Ο ανθρώπινος παράγοντας απουσιάζει, αλλά δε μας απασχολεί κιόλας. Σαφής είναι η σειρά στο μήνυμά της και στους νέους γιατρούς/φοιτητές: μη σε απασχολεί ο συναισθηματικός παράγοντας, κάνε διάγνωση άμεσα με οποιοδήποτε ανθρώπινο κόστος, οφείλεις να είσαι ψυχρός και απρόσιτος, χαρακτηριστικά που ταυτίζονται με την ιδιοφυΐα. Ο ασθενής είναι το νούμερο 576, όχι ο κύριος Γιάννης Παπαδόπουλος. Ένα βήμα παραπέρα: είσαι ένα φθηνό εξάρτημα σε μια αποστεωμένη μηχανή, που με τη σειρά της αποτελεί κομμάτι ενός άψυχου τέρατος που ονομάζεται καπιταλισμός. Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν καταρρεύσει, πάρε το απόφαση. Γίνε ψυχρός για να μη δεθείς και πονέσεις. Κάνε τη δουλειά σου και βγάλε κέρδος για το σύστημα, αν θες να μείνεις στην πλευρά των «ευνοημένων». Αν όχι, «κάνε στην άκρη να αλλάξω το εξάρτημα».

Η άδεια κατσαρόλα

2011-04-08T13:30:00.002+03:00

[photo]

Βρισκόμενος σε φιλικό σπίτι το βράδυ της Τρίτης παρακολούθησα στιγμιότυπο από την εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου. Σε ζωντανό σκετς που ετοίμασε ο δημοφιλής ηθοποιός συμμετείχε και η Ελένη Γερασιμίδου. Ο δυο τους υποδύθηκαν ένα ζευγάρι με σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Σε έναν από τους διαλόγους ο Λαζόπουλος αναφέρεται στην απαισιοδοξία που μαστίζει τον ελληνικό λαό και στην άδεια κατσαρόλα του νοικοκυριού τους.

Ζούμε στο 2011, σε μια χρονιά σοβαρής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Κάποιοι από εμάς – οι περισσότεροι προς το παρόν – στερηθήκαμε κάποιες πολυτέλειες ή περιορίσαμε τα έξοδα μας για να να τα βγάλουμε πέρα. Κάποιοι άλλοι χάσαμε δουλειές και σπίτια, με την απειλή της πείνας να ήταν άμεση δίχως τη βοήθεια φίλων και συγγενών. Άλλοι πάλι – οι λιγότεροι μέχρι τώρα – δεν είχαν να περιορίσουν κάτι. Πεινούσανε και πεινάνε. Η οικονομική κρίση της εποχής είναι απλώς γι’αυτούς ο λόγος που άνοιξε ο «κύκλος» του περιβάλλοντος τους. Όλο και περισσότεροι από εμάς θα μετακυλούμε στα αδύναμα στρώματα. Είναι γνωστή άλλωστε η αυξανόμενη συμμετοχή στα συσσίτια των δήμων ανά τη χώρα.

Οι μέρες διψούν για αλήθεια. Μάσκες πέφτουν και κάνουν θόρυβο ηχηρό. Είναι τόσες πολλές που ο κρότος θυμίζει κοινωνική έκρηξη. Τις μέρες λοιπόν αυτές αρνούμαι κατηγορηματικά να γελάσω με το σκετς ενός καλοπληρωμένου ηθοποιού που ρίχνει το δράμα συμπολιτών του βορά στην κωμωδία του γυαλιού. Η σάτιρα και ο αυτοσαρκασμός έχουν μια ιερότητα που λίγοι τολμούν να αναμετρηθούν μαζί τους και ακόμα λιγότεροι κατορθώνουν να βγουν διαχρονικά ωφελημένοι από αυτήν τη μάχη. Αηδιάζω – αυτές τις μέρες που η στέρηση είναι ακόμα περισσότερο ιστορία της διπλανής πόρτας και όχι σενάριο απογευματινής σειράς – με τα στημένα autoque και τα ακριβά διαφημιστικά πακέτα της ζώνης prime time. Γυρνώ την πλάτη μου στον ηθοποιό που λέει την ατάκα του για την άδεια κατσαρόλα, κάνει παύση και περιμένει ν’ακούσει το γέλιο και το χειροκρότημα. Σε εποχές δύσκολες το γέλιο είναι άλλοτε σωτήριο και άλλοτε αποπροσανατολιστικό. Μπορεί να σε εξιλεώσει, μπορεί και να σε αποκοιμήσει στη μιζέρια σου. Απαιτώ σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απόλυτη καθαρότητα από τον εμπνευστή του γέλιου. Να μιλάει και να βλέπω σαν ακτινογραφία τα πνευμόνια του να πάλλονται. Να υποδύεται και όχι να υποκρίνεται. Δε ζητώ τον πόνο και τη δυστυχία του, ζητώ όμως τη βάση για τη νιώσει. Και οι εργαζόμενοι του εκατομμυρίου στερούνται της δυνατότητας να δουν το πρόσωπό τους στον πάτο μιας άδειας κατσαρόλας.

Σ'αγαπώ, σιχαμένε ξένε

2011-04-04T15:07:00.002+03:00

Σταματώ στα φανάρια. Πακιστανός με πλησιάζει να μου πλύνει το παρμπρίζ. Ήταν όντως Πακιστανός, δεν χρησιμοποιώ την εθνικότητά του για να ξεμπερδέψω εύκολα και να προχωρήσω παρακάτω. Ναι, ήταν μελαμψός, αλλά μελαμψός δεν είναι μόνο ο Πακιστανός, κύριε. Με κλειστά τα παράθυρα του αυτοκινήτου του διαμηνύω με έντονο ύφος ότι δεν επιθυμώ το πλύσιμο του τζαμιού. «Δεν πειράζει, φίλε», μου απαντά νηφάλια και φιλικά. Λίγα χιλιόμετρα μετά αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου αηδιασμένο. Αυτοχαστουκίζομαι λεκτικά όταν συνειδητοποιώ το λόγο του εκνευρισμού μου: ένας άνθρωπος, που προφανώς δεν είχε ως όνειρο να αφήσει την οικογένεια του στο Πακιστάν, ήρθε να καθαρίζει τζάμια αυτοκινήτων σε φανάρια του Ηρακλείου. Αυτός ήταν ο λόγος που εκνευρίστηκα. Γιατί όμως; Επειδή πήγε να πλύνει το παρμπρίζ ενάντια στην επιθυμία μου. Όχι επειδή περνάει τα χίλια μύρια και ζει μαζί με άλλους 15 σε 15 τετραγωνικά μέτρα. Όχι επειδή είναι μετέωρος κοινωνικά, εργασιακά και υγειονομικά σε ένα κράτος της Ε.Ε. του 21^ου αιώνα. Όχι ρε φίλε. Εκνευρίστηκα για ένα γαμημένο τζάμι.

Στενός μου φίλος άφησε την Ελλάδα για διδακτορικό στη Γερμανία. Μέσα στις τόσες συζητήσεις ακούστηκαν διάφορα από πολλούς. «Στο νότο της χώρας έχω ακούσει ότι είναι πιο περιεργοί με τους ξένους». «Εκεί είσαι ξένος γι’αυτούς, είτε είσαι Έλληνας είτε...». «Τώρα και με τα οικονομικά στη μέση, να λες ότι είσαι Τούρκος φίλε στη Γερμανία, όχι Έλληνας». «Υπάρχει μια μικρή έξαρση ναζισμού πάλι στη Γερμανία, αλλά έχει σημασία σε ποια πόλη πας». Έλληνας ειδικευόμενος στην Αγγλία παραπονιέται ότι στο νοσοκομείο που βρίσκεται κάνει όλη τη χαμαλοδουλειά. «Παίρνουν πολλούς ξένους σε ειδικότητες που οι ίδιοι αποφεύγουν να κάνουν». «Δεν υπάρχει ίδια αντιμετώπιση σε ντόπιους και ξένους».

Βουλγάρα περιμένει στην ουρά στα επείγοντα του νοσοκομείου. Φοβισμένη και ταλαιπωρημένη, όπως κάθε άλλος ασθενής εκεί μέσα. Την ίδια ώρα νοσηλεύεται ο αδερφός μου στη βραχεία. Φίλοι νοσηλευτές και γιατροί με βοηθούν σε ό,τι χρειαστώ για τον αδερφό μου και με ενημερώνουν κατ’ιδίαν πολλάκις. Με σπαστά ελληνικά η Βουλγάρα ρωτά στη γραμματεία πώς θα βγει στο ισόγειο. Ο αδερφός μου έχει γονατίσει από τον πόνο στο στομάχι. Η Βουλγάρα πονά επίσης, αλλά ψάχνει ακόμα το διάδρομο για το ισόγειο. Η γραμματεία αρκέστηκε στο «από’δω μέσα». Της δείχνω από την άκρη του διαδρόμου τη συνέχεια για το ισόγειο. Με ευχαριστεί ελαφρώς βουρκωμένη. Από τον πόνο και την ταλαιπωρία.

Μυρίστε

2011-03-31T01:45:00.003+03:00

Γιατί απλούστατα ένα γαρύφαλλο στα χέρια, σε χρόνια σκληρά και ωμά, πάνω στο στασίδι που δικάζεται η ζωή σου και όχι εσύ, και όταν η απόφαση είναι το τέλος της, αυτό το γαρύφαλλο γίνεται εσύ ο ίδιος για όσα χρόνια και να περάσουν για να μυρίζει στα ρουθούνια των νεότερων. Έχουμε πάψει να μυρίζουμε το γαρύφαλλο σας, κύριε Μπελογιάννη. Και το'χουμε ανάγκη. Τρίψτε τα πέταλα του από'κει πάνω που βρίσκεστε.

Έχω απάνω στο τραπέζι μου

τη φωτογραφία του ανθρώπου

με το άσπρο γαρούφαλο

που τον ντουφέκισαν

στο μισοσκόταδο

πριν απ'την αυγή,

κάτω απ'το φως των προβολέων

Στο δεξί του χέρι κρατάει ένα γαρούφαλο

που ναι σα μια φούχτα φως

απ'την ελληνική θάλασσα.

Τα μάτια του τα τολμηρά

τα παιδικά

κοιτάζουν άδολα

κάτω απ'τα βαριά μαύρα τους φρύδια

Έτσι άδολα-

όπως ανεβαίνει το τραγούδι

σα δίνουν τον όρκο τους

οι κομμουνιστές.

Το δόντια του είναι κάτασπρα-

ο Μπελογιάννης γελά.

Και το γαρούφαλο στα χέρι του

είναι σαν το λόγο πού πε στους ανθρώπους

τη μέρα της λεβεντιάς-

τη μέρα της ντροπής.

Αυτή η φωτογραφία

βγήκε στο δικαστήριο

ύστερ' απ' την καταδίκη σε θάνατο.

Ναζίμ Χικμέτ

Η Αριστερά στη γωνία;

2011-03-07T21:14:00.001+02:00

[τσεκούρια του παρελθόντος (;)]

Συμμετείχα πριν από λίγες μέρες σε συζήτηση στο πατρικό μου με φίλους και συγγενείς των γονιών μου, σχεδόν όλοι άνω των 50 ετών. Το θέμα της συζήτησης ποιο άλλο, η ελληνική οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση. Η πλειοψηφία των παρευρισκομένων ψήφιζε παραδοσιακά ΠΑ.ΣΟ.Κ. επί χρόνια (Κρήτη άλλωστε), κάποιοι συνεχίζουν (;!) και κάποιοι άλλοι στράφηκαν σε κόμματα της Αριστεράς. Έχω παρακολουθήσει παρόμοιες συζητήσεις στο παρελθόν, αλλά αυτή τη φορά διαπίστωσα τροποποιήσεις στην επιχειρηματολογία πολλών εκ των συμμετεχόντων.

Αρχικά άκουσα ψηφοφόρους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να δηλώνουν απογοητευμένοι από την κατάσταση – αυτό έλειπε – αλλά και αντίθετοι στην εφαρμοζόμενη πολιτική της κυβέρνησης – αυτό ήταν νέο για μένα. Ως τώρα ασκούσαν κριτική, αλλά κατέληγαν τελικώς να υποστηρίζουν τον ΓΑΠ, είτε λόγω ανυπαρξίας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης, είτε λόγω εμπιστοσύνης στις ικανότητες του. Όχι πλέον. Και μιας και μιλάμε για ανθρώπους άνω των 50, η μεγάλη μάζα δηλαδή των ψηφοφόρων σήμερα δεδομένης της αποχής των νεότερων, ήλπισα στιγμιαία ότι μπορεί αυτός ο σάπιος δικομματισμός να δεχτεί επιτέλους ισχυρότατο πλήγμα.

Το πλήγμα ήταν άλλο όμως και ήρθε λίγα λεπτά αργότερα από νυν ψηφοφόρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.: “κύριος αυτός ο Βορίδης του ΛΑ.Ο.Σ., όχι σαν τον Άδωνι. Όποτε τον έχω πετύχει σε πάνελ εκπομπής, μιλάει άμεσα και ψύχραιμα. Πρακτικές λύσεις”. Αρκετοί έσπευσαν να επικροτήσουν την άποψη και να προσθέσουν άλλους λόγους εκτίμησης στο πρόσωπό του. Περίμενα πολύ διαφορετική αντίδραση. Σας μιλάω ειλικρινά, τρόμαξα. Ακόμα που το σκέφτομαι, τρομάζω. Υπενθύμισα σε όλους το παρελθόν του κου Βορίδη, καθώς και τη δημοφιλή τακτική αυτού του είδους κομμάτων να λαϊκίζουν χαμηλότονα και να χαϊδεύουν σκοτεινές πτυχές του νεοελληνικού μυαλού που διστάζουν να εκφραστούν. Αδιαφόρησαν και όταν μάλιστα συμπεριέλαβα τη λέξη “αριστεροί” στις λέξεις μου, η ενόχλησή τους ήταν εντονότερη: “οι αριστεροί;! Δε βλέπεις πώς κατήντησαν την Αριστερά και τη χώρα;”.

Περιέγραψα σε φίλους το συμβάν. Μεταξύ άλλων αποδόσαμε τεράστιες ευθύνες στην Αριστερά, η οποία με τις επιδόσεις της σήμερα στη χώρα δε βλάπτει μόνο το χώρο στον οποίο η ίδια δραστηριοποιείται, αλλά κυρίως στρέφει τον κόσμο – παραδοσιακούς ψηφοφόρους μη δεξιών κομμάτων, ανθρώπους που χλεύαζαν τέτοια ακραία κόμματα χρόνια πριν – σε ολοένα και περισσότερο συντηρητικές προσεγγίσεις. Ενδεικτικά, παρευρισκόμενος δήλωσε ότι βλέπει Αλβανούς με ακριβά αυτοκίνητα, ενώ ο ίδιος δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα. So fucking what? Τα δούλεψαν;! Καλώς τα αγόρασαν.

Εν κατακλείδι, ο προβληματισμός μου, που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, είναι ο εξής. Πόσο αλήθεια φταίει η Αριστερά; Είμαστε διατεθιμένοι ν’ακούσουμε τους ανθρώπους της ή έχουμε αποδεχτεί πλέον την αποτυχία της; Μήπως η συντηρητική στροφή της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της Αριστερής αστοχίας, αλλά έρχεται ως ώριμο φρούτο στην εποχή του; Ψάχνουμε για αποδιοπομπαίους τράγους ίσως; Η αποφυγή ριψοκίνδυνων πολιτικο-κοινωνικών επιλογών είναι ιστορικά αναμενόμενη σε περιόδους γενικευμένης κρίσης, ειδικά όταν ο εχθρός δεν έχει σαφές, ενιαίο πρόσωπο. Κατά πόσο όμως το 70-85% του εκλογικού σώματος που επί δεκαετίες στήριζε ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Ν.Δ. είναι έτοιμο να αντιληφθεί την καθοριστική του συμβολή στην κατάρρευση της χώρας μέσω στήριξης των δύο αυτών κομμάτων; Είναι η Αριστερά ο εύκολος στόχος; Και τελικώς, μήπως η αναζήτηση ενόχων – φταίει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., φταίει ο μετανάστης, φταίει η Μέρκελ – μας οδηγεί σε ένα κυνήγι μαγισσών που βγάζει από το στόχαστρο τους εαυτούς μας και μόνο αυτούς;

Υπάρχει ένας τοίχος διαφανής, μα

2011-03-01T00:59:00.005+02:00

Υπάρχει ένας τοίχος διαφανής, μα τόσο παχύς και σκληρός, που μπαίνει ανάμεσα στα στόματα και στοιχειώνει τις συζητήσεις μας.

«Μας κάνεις για τη θέση, αλλά δεν έχεις προϋπηρεσία». «Είσαι υπερεπαρκής για τη συγκεκριμένη δουλειά, θα σε αδικούσε». «Πρέπει να είσαι ντόπιος, γιατί ο μισθός δεν επιτρέπει πολλά έξοδα». «Σου δίνω μισθό, αλλά ασφάλιση και ένσημα γιοκ». «Η θέση δεν υφίσταται πλέον (δόθηκε σε γνωστό με λιγότερα προσόντα)». «Λυπάμαι που πρέπει να γίνει έτσι, αλλά μέσα στις περικοπές της εταιρίας περιλαμβάνονται και απολύσεις προσωπικού». «Πέτρο, θα σταματήσουμε το φροντιστήριο γιατί δε βγαίνουμε, αγάπη μου». «Ο γιατρός μας ζήτησε 2.500 ευρώ για να γίνει η επέμβαση άμεσα, αλλιώς...». «Έχω να πληρωθώ έξι μήνες και το δάνειο για το σπίτι τρέχει. Δεν έχω άλλη γη να πουλήσω, ρε Ελένη, τί να κάνω;». «Οι τράπεζες έχουν γίνει, φίλε, μάντρες αυτοκινήτων. Δεν έχει ο κόσμος να πληρώσει τις δόσεις». «Πρέπει να γράψω γρήγορα το διδακτορικό μου αφήνοντας πράγματα στη μέση. Μου κόβουν τη χρηματοδότηση σε τρεις μήνες». «Ποια έρευνα; Εδώ δεν έχουμε να πληρώσουμε τους τεχνικούς. Αδειάζουν τα εργαστήρια. Κάνουμε οικονομία και στο κωλόχαρτο». «Αναγκαστικά ρε Μάνο θα φύγω έξω. Γιατί να κάνω έρευνα στην Ελλάδα; Εδώ το ΙΚΥ αναστέλλει τις όποιες, τρομερές του υποτροφίες». «Κλείνω το γραφείο. Δε βγαίνω μόνη μου, θα επιστρέψω εκεί που ήμουν ασκούμενη». «Τσα! Μου κόψανε τη σύμβαση, τώρα έχω χρόνο για όσους καφέδες θες, αλλά κερνάς εσύ!». «Κοιτάζω για ειδικότητα στην Αυστραλία. Ειρωνία, αλλά μάλλον θα πάω στην πόλη που πήγε ο παππούς μου πριν από δεκαετίες. Αντίο πατρίδα!». «Προφανώς και θα επιστρέψω ρε συ στο πατρικό μου. Άμα παίρνω 500 ευρώ, πώς να συντηρήσω σπίτι; Και τί σπίτι!». «Μην τρομάξεις. Ο Γιάννης από δίπλα αυτοκτόνησε χθες. Χρέη». «Θα σε πάρω αργότερα, είμαι στον ψυχίατρο τώρα». «Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Κράτα με μόνο».

Υπάρχει ένας τοίχος διαφανής, μα τόσο παχύς και σκληρός, που μπαίνει ανάμεσα στα στόματα και στοιχειώνει τις συζητήσεις μας. Και είναι στιγμές που οι λέξεις σε καρφώνουν στον τοίχο και δεν προλαβαίνεις να αρθρώσεις δικές σου.

Τσιτάτο 12

2011-02-16T15:16:00.006+02:00

[ερώτηση bonus]

Αυτές τις μέρες τον σκεφτόμουν έντονα. Είχα μια ανησυχία γι’αυτόν, γείτονας είναι, καταλάβετε με. Στ’αριστερά σου ακούς φασαρίες και πυροβολισμούς, πέφτει ο Πρόεδρος. Στα δεξιά σου ακούς πάλι φασαρίες και πυροβολισμούς, πέφτει ο Πρόεδρος. Και συνειδητοποιείς ότι εσύ που είσαι στη μέση είσαι...επίσης Πρόεδρος! Ουπς! Α ρε Muammar, με την τέντα σε βλέπω να μένεις έξω από τη βίλα του φίλου σου Σίλβιο. Θα μου πεις βέβαια, «τί κακό έκανα ρε παιδιά, το καλό του λαού μου εξυπηρέτησα μόνο». Ναι, ναι, μας τα’παν κι άλλοι. Βέβαια, παραδέχομαι ότι εσύ ούτε ομιλία άλλου Προέδρου διάβασες για να ξεφτιλιστείς, ούτε έκλεψες άλλου το phd. Αυτό στο δίνω, συνταγματάρχα μου.

Το πόσο ανοιχτόμυαλος και προοδευτικός είναι ο Μπάρακ, το ξέραμε όλοι μας, έτσι δεν είναι; Αλλά τόσο πολύ ρε Μπάρακ; Μα τόσο; Να δίνεις εθνικό, αμερικάνικο, άρα καρακαπιταλιστόφιλο βραβείο σε πρώην κομμουνίστρια;! Δε σου το’χα ρε Μπάρακ, το ομολογώ. Δώσε και ένα Όσκαρ στον Φιντέλ ρε να γουστάρουμε (αλλά μην τον αφήσεις να βγάλει λόγο στην τελετή!).

Συνεχίζοντας το ταξίδι στην υφήλιο μαθαίνουμε κατ’αρχάς, ότι οι Ρώσοι πρέπει οπωσδήποτε να περιορίσουν την κατανάλωση βότκας. Διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά, ότι οι Βρετανοί είναι μέγιστοι διαρρήκτες πολιτισμών και ότι η μονή διαφορά τους από τους κοινούς διαρρήκτες είναι το ξινισμένο, φλεγματικό υφάκι. Σε αντίθεση με τους φίλους μας τους Σκοτσέζους που όχι μόνο έχουν μια κόπια Αθήνας στα μέρη τους – χτύπησαν peak μαζοχισμού – τη διαφημίζουν κιόλας, και για πάρτη της κάνουν μίλια και μίλια ποδήλατο.

Στα καθ’ημάς τώρα, με χαροποίησε πολύ η είδηση ότι οι περισσότερες από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ – όχι και οι 378, μην είμαστε πλεονέκτες – είναι έτοιμες να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου για την επαναδημιουργία της ενιαίας πολυσυνιστώσας. Οι προϋποθέσεις που τέθηκαν είναι μόνο δύο: να βρεθεί ένα τραπέζι που να χωρέσουν όλοι οι ηγέτες συνιστωσών και να καθοριστεί ένα αυστηρό πλαίσιο που θα δικαιολογεί την ενδεχόμενη επαναπώλεια 10-15 ποσοστιαίων μονάδων. Το κυβερνητικό στρατόπεδο πάλι συνεχίζει να μας αγριεύει με τις απειλητικές δηλώσεις εναντίον της τρόικας. Πλέον ανησυχώ τόσο για την σωματική ακεραιότητα των ξένων ανθρώπων που σκέφτομαι να τους συνοδεύω μέχρι τα υπουργεία. Άκουσα μάλιστα ότι δημοφιλής υπουργός της κυβέρνησης τους περιμένει στο γραφείο του με κουβά με νερό πάνω από την πόρτα. Κι εσύ ρε Μαριλίζα, να είσαι πιο σαφής με τις προτάσεις σου. Αν θες κώδικα για τη συμπεριφορά τους, να τον κάνεις πρώτα νόμο του κράτους: «...σύμφωνα με την παράγραφο 36 του ισχύοντος νόμου, ο κύριος Πόλσεν απαγορεύεται να ξύνει τη μύτη του στις συνεντεύξεις τύπου». Ξεκάθαρα λόγια, Μαριλίζα μου.

Τί χαρά πήρα όμως με την κάρτα των αλλοδαπών, δε λέγεται! Ο κάθε αλλοδαπός θα έχει την ηλεκτρονική του καρτούλα με όλα τα στοιχεία του πάνω. Επιτέλους βρε αδελφέ. Πεινάς; Δεν έχεις δουλειά και σπίτι; Το παιδί σου κοιμάται σε χαρτόνια; Ζεις μαζί με άλλους τριάντα σε διαμέρισμα τριάντα τ.μ.; Ε σταμάτα να γκρινιάζεις, πάρε μια κάρτα! Τουλάχιστον για μας τους ντόπιους τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Το συμμάζεμα στο Δημόσιο συνεχίζεται με την περικοπή-αναστολή των υπέρογκων, εξωπραγματικών για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, υποτροφιών του ΙΚΥ. Και πολύ καλά κάνανε οι άνθρωποι. «Γιατί να τους δίνουμε τόσο χαμηλές υποτροφίες; Έχουν και μια αξιοπρέπεια οι φοιτητές μας! Κόφτε τις τελείως!».

Κλείνοντας θα ήθελα να καθησυχάσω τους φαλακρούς μου αναγνώστες και να τους ενημερώσω ότι υπάρχουν και πολύ χειρότερα, καθώς σύμφωνα με άλλη έγκυρη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal of Hair & Zodiacology, αν έχεις πολλά μαλλιά, έχεις 12,6% μεγαλύτερη πιθανότητα να έχεις ωροσκόπο Ζυγό. Λίγο το’χεις;

Φόβος vs Λογική

2011-02-07T09:50:00.004+02:00

Πόσο φοβάσαι; Στην καθημερινή σου τροχιά πόσο νιώθεις το φόβο να βαριαναπνέει πίσω από το αυτί σου; Αρκετοί από εμάς θα απαντήσουμε σαν την ανεξάρτητη Πακίτα Γκαλιέγο του καλλιτέχνη: «δεν τον γνώρισα (το φόβο). Και...μη με ρωτάτε γι’αυτό, παρακαλώ. Είμαι...ευαίσθητη σ’αυτό το θέμα». Μην ψάχνεις μπαμπούλες και απειλές πρόσωπο με πρόσωπο. Είναι εκεί, προβάλλεται μέσα από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, πάνω στις αποδείξεις του σούπερ μάρκετ, ανάμεσα στα λόγια του ανερχόμενου πολιτικού άνδρα.

Ο Μπάρακ Ομπάμα σε ομιλία του το Δεκέμβρη του 2007– αρκετούς μήνες πριν αναλάβει την Προεδρία των ΗΠΑ – ρωτήθηκε από φοιτητή κολεγίου για το αίσθημα φόβου που έχει καταλάβει την αμερικάνικη κοινωνία από την 11^η Σεπτέμβρη του 2001 και μετά. Διαβάστε προσεκτικά την απάντηση του νυν Προέδρου των ΗΠΑ:

"We have been operating under a politics of fear: fear of terrorists, fear of immigrants, fear of people of different religious beliefs, fears of gays that they might get married and that somehow that would affect us"…"We have to break that fever of fear…Unfortunately what I've been seeing from the Republican debates is that they are going to perpetuate this fearmongering…Rudy gets up and says, 'They are trying to kill you'…It's absolutely true there are 30,000, 40,000 hard-core jihadists who would be happy to strap on a bomb right now, walk in here and blow us all up. You can't negotiate with those folks. All we can do is capture them, kill them, imprison them. And that is one of my pre-eminent jobs as president of the United States. Keep nuclear weapons out of their hands."

Ο έμπειρος πολιτικός, πίσω από τον οποίο εργάζονται κοινωνιολόγοι και επικοινωνιολόγοι, κατακρίνει την πολιτική του φόβου που σαν πυρετός καίει την αμερικάνικη κοινωνία και δηλώνει παρών στον αγώνα εναντίον της. Ελάχιστες λέξεις μετά όμως ενισχύει αυτή την τακτική αναφέροντας συγκεκριμένους αριθμούς σκληροπυρηνικών μουσουλμάνων-εν δυνάμει τρομοκρατών, την αδυναμία συνεννόησης μαζί τους, τις βίαιες εκδοχές δράσης εναντίον τους, ενώ δεν ξεχνά να κάνει και μια αναφορά στην κατοχή πυρηνικών όπλων. Όταν ο φόβος βασίζεται στην πραγματικότητα, μπορεί να αποδειχθεί υπερπολύτιμο εργαλείο στα χέρια των πολιτικών. Το μίσος, η ελπίδα, ο φόβος, η αγωνία υπερτερούν έναντι της προβολής εμπειρίας, οράματος, ή ακόμα και του θυμού, λένε οι πολιτικοί ψυχολόγοι.

Όλα ξεκίνησαν αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν, όταν στον πρόγονο μας η ανάπτυξη του αισθήματος του φόβου ήταν επιτακτική ανάγκη. Η αντίδραση στις κινούμενες σκιές, στους περίεργους ήχους και στις οσμές που πλησίαζαν όφειλε να είναι άμεση. Ο φόβος βοήθησε τον άνθρωπο-κυνηγό να επιβιώσει απέναντι στις απειλές αποτελώντας έτσι ένα εξελικτικό πλεονέκτημα. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό για τον ανθρώπινο οργανισμό από την ίδια την επιβίωση. Και ο φόβος του έδωσε το δικαίωμα να την περιφρουρεί ακόμα καλύτερα. Είναι εντυπωσιακός ο νευρολογικός μηχανισμός που έχει ως επίκεντρο την αμυγδαλή του εγκεφάλου και δίνει στο φόβο προτεραιότητα έναντι στη λογική: πόσες φορές χρειάστηκε ως παιδιά να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν υπάρχει τέρας κάτω από το κρεβάτι, ενώ γνωρίζαμε ότι βάσει λογικής ένα τέρας μάλλον δε θα χωρούσε εκεί;

Η λογική λοιπόν υστερεί στα νευρικά δίκτυα του μυαλού μας έναντι του φόβου. Γενικά, τα αρνητικά συναισθήματα όπως η απέχθεια και το μίσος διεγείρουν ευκολότερα συμπεριφορές απ’ό,τι συναισθήματα όπως η χαρά και η ελπίδα. Τα επιτελεία των υποψήφιων πολιτικών αρχηγών, βουλευτών, πρωθυπουργών κ.ά. γνωρίζουν τη δύναμη του φόβου και την ασκούν επιδέξια στους ψηφοφόρους τους. Το όπλο του φόβου είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό όταν αφ’ενός έχει ένα σαφές σημείο αναφοράς, π.χ. μια πολιτική ομάδα ή μία ξένη χώρα. Ας σκεφτούμε δηλαδή πόσο μπορεί να συσπειρωθεί το εκλογικό σώμα απέναντι στο φόβο επίθεσης από μια γειτονική χώρα στηρίζοντας μαζικά τον εκάστοτε ηγέτη του και πόσο λιγότερο απέναντι στην ιδέα της οικονομικής και κοινωνικής παρακμής στην οποία οδηγεί το σύνολο των πολιτικών μιας κυβέρνησης.

Αφ’ετέρου, ο φόβος λειτουργεί αποτελεσματικά σαν εκλογικό όπλο, όταν απειλεί να επιφέρει αρνητικά αποτελέσματα βραχυπρόθεσμα. Πόσο περισσότερο θα τρομάξει το εκλογικό σώμα η άμεση μείωση μισθών απ’ό,τι μία ενδεχόμενη μελέτη που επιβεβαιώνει απόλυτα την καταστροφή του κλίματος για τις επόμενες γενιές; Αν αντιπαραβάλλουμε τη βαρύτητα των δύο αρνητικών γεγονότων, είναι εύκολο να καταλήξουμε στο ποιο από τα δύο είναι σημαντικότερο και πλέον καταστροφικό. Όταν συνδυάσουμε αυτή τη διαφορά σπουδαιότητας των δύο γεγονότων με τη ρεαλιστική ένταση του φόβου που νιώθει ο μέσος ψηφοφόρος, τότε αποκαλύπτεται περίτρανα μπροστά μας η ανατριχιαστική ισχύς του φόβου έναντι της απλής λογικής.

Το ποστ αυτό έχει γραφτεί στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο φόβο".

Δείτε περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com/

Γιατί θα φύγω από τη χώρα

2010-12-20T19:18:00.002+02:00

Όταν έρθει η στιγμή, θα μεταναστεύσω, διότι:

Δεν επιθυμώ να συμμετάσχω στην πληρωμή των συντάξεων των σημερινών 50άρηδων και 60άρηδων. Πρόκειται για τη γενιά που σιώπησε για επτά χρόνια – ναι, διότι εξαιρετικά μικρό ποσοστό αυτής εξεγέρθηκε – και αργότερα διέφθειρε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής στη χώρα. Πρόκειται για τη γενιά που κανιβάλισε εις βάρος των παιδιών της, συνδικαλίστηκε με τρόπο προσβλητικό για την έννοια του συνδικαλισμού, ξεπούλησε την ψήφο της για μια θέση στο σαθρό και οκνηρό δημόσιο, πάτησε στο πτώμα άλλων παιδιών της για να βολέψει τα δικά της, μετέφερε όλα τα συμπλέγματά της στους απογόνους της και με γεμάτο στομάχι κάθεται τώρα στον καναπέ και κριτικάρει.

Δεν επιθυμώ να διοικούμαι πολιτικά και οικονομικά από τη γενιά εκείνων που συνεχίζουν να στηρίζουν τα δύο κόμματα που χρεοκόπησαν με απόλυτα οικονομικούς όρους τη χώρα. Η αυτόματη κατ’εμέ καταδίκη και αυτοδιαγραφή όλων των πολιτών από Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν έγινε και ούτε θα γίνει για λόγους πολιτικής σταθερότητας, όπως μας λένε. Η στήριξη στα πολιτικά κόμματα, που έδιωξαν και θα διώξουν χιλιάδες νέους Έλληνες από τον τόπο τους και αποκλειστικό μέλημα τους είναι η διατήρηση των όποιων κεκτημένων για τη γενιά τους και μόνο, αντανακλά στα μάτια μου ως εθνική προδοσία.

Δεν επιθυμώ να γίνω θεατής στον εξευτελισμό μιας γενιάς που πριν ακόμα προλάβει να κατασταλάξει στα όνειρα της, της τα διαγράφουν βιαίως. Μισθοί πείνας, εργασιακή υποτέλεια και στο βάθος σκοτάδι. Δε θέλω ούτε να γίνω ούτε να συναναστρέφομαι με σύγχρονους σκλάβους που θα γλείφουν ποδιές 50άρηδων για μια θέση εργασίας που θα τους σώσει παροδικά από την κατάθλιψη. Αρνούμαι να παρακολουθήσω το τσεκούρεμα δικαιωμάτων των νέων, ολοένα και περισσότερων, και την ταυτόχρονη αιματηρή μάχη για διατήρηση των συντάξεων της γενιάς τους. Δεν τρέφω καμία ανοχή πλέον για μια γενιά υποκρισίας και βαθέος συντηρητισμού πασπαλισμένου με αριστερές κραυγές.

Δεν επιθυμώ να είμαι πολίτης μια κοινωνίας μιζέριας και δυστυχίας. Δεν πείθομαι από προσπάθειες αναγέννησης της χώρας από τους ίδιους που τη θανάτωσαν. Οι ιδέες και τα μοντέλα τους δοκιμάστηκαν και απέτυχαν παταγωδώς. Αρνούμαι να βοηθήσω εκείνους που με έκαναν να ντρέπομαι για τον τόπο μου.

Αλήθεια, πότε είναι οι εκπτώσεις φέτος;

2010-12-05T13:01:00.000+02:00

Κανονικά θα'πρεπε να βρισκόμαστε όλοι στους δρόμους. Θα'πρεπε να αμφισβητούμε τα πάντα, να απαιτούμε τα πάντα από εκείνους που εκμεταλλεύτηκαν τη νωθρότητα μας. Να αμφισβητήσουμε ακόμα και τους δρόμους. Γιατί να κατεβούμε στους μεγάλους, κεντρικούς δρόμους των πόλεων, των αχανών, τσιμεντένιων φυλακών που μας χαρίζουν την ψευδαίσθηση μιας ελευθερίας, σκέψης κι επιλογών; Να "κατέβουμε" παντού, στις θάλασσες, στις πλαγιές, στα λιβάδια. Να αποαστικοποιηθούμε, να δούμε ξανά τον άλλο στα μάτια και να καταλάβουμε ότι είμαστε μία μικρή μόνο ψηφίδα σε ένα τεράστιο χρωματιστό μωσαϊκό που έμαθε μόνο να'χει ψεύτικες, πλαστές ανάγκες. Να ενταχθούμε ξανά στο οικοσύστημα μας.

Πάσχουμε από μαζική κατάθλιψη. Και όσοι το αμφισβητείτε αυτό, σκεφτείτε ότι ο μόνος λόγος που δε σας έχει γίνει ακόμα αντιληπτό είναι ότι βρισκόμαστε όλοι στο ίδιο κρεβάτι κλινικής. Κοιταζόμαστε μεταξύ μας όντας όλοι σε κάποιο τέτοιο κρεβάτι και νομίζουμε ότι έτσι πρέπει να'μαστε. Δε μας φαίνεται περίεργο, αυτό είναι το φυσιολογικό. Δεν ξεχωρίζουμε από τους άλλους, γιατί είμαστε όλοι ασθενείς. Το φυσιολογικό έχει αλλάξει χαρακτήρα, του έχουμε δώσει άλλον ορισμό. Και όταν επανορίζεις εσύ αυτό που ορίζει εσένα, τότε προφανώς έχασες το δρόμο σου, άβουλο ανθρωποειδές. Μεγαλοπιάστηκες σαν είδος πλέον, όχι σαν άτομο. Μάθαμε να μας αρέσουν τα ψυχρά και τα αστικά, τα μη ανθρώπινα, τα μη ζωικά και γήινα, τα απόκοσμα, όσα σπάνε δεσμούς και όσα γκρεμίζουν γέφυρες. Να ικανοποιούμε την κάθε ματαιοδοξία που θα μας χαρίσει πέντε λεπτά υποτιθέμενης ευτυχίας, σαν διαφημιστικό διάλειμμα ανάμεσα στις αγαπημένες μας αποχαυνωτικές τηλεοπτικές εκπομπές που στηρίζονται από ένα σαθρό κύκλωμα οικονομικής εκμετάλλευσης σε συνεργασία με τους πολίτες-μαριονέτες.

Δε θα΄πρεπε εγώ να μπορώ να γράψω αυτό το κείμενο κι εσύ να μπορείς να το διαβάσεις. Μόνο θρήνος ταιριάζει στην κατάσταση μας, ούτε "like" ούτε "retweet" ούτε "lol". Δε θα'πρεπε να μπορούμε ν'αναπνεύσουμε από το κλάμα και τον πόνο. Το μόνο που μας νοιάζει σαν είδος είναι η επιβίωση των διαβρωμένων ζώντων, απομακρυνόμενοι όλο και περισσότερο από τη θεμελιώδη ανάγκη προστασίας των απογόνων μας, των επόμενων γενιών. Πες το πόροι, πες το χρήματα, πες το περιβάλλον. Και είμαστε όλο και πιο μόνοι. Μακριά από τις λαμπρές στιγμές της ανθρωπότητας που βοήθησαν τους πολλούς όχι τους λίγους, μακριά από τα παιδιά μας που εξαναγκάζουμε να ζήσουν σε ένα περιβάλλον μολυσμένο και απάνθρωπο, μακριά από τον διπλανό μας που κάποιους αιώνες πριν του ζητούσες απλά να κοιμηθείς δίπλα στη φωτιά του, να μοιραστεί το φαγητό του με τα παιδιά σου, να σου κρατήσει την πληγή στο χέρι μέχρι να τη δέσει, να σε κρατήσει μην πέσεις όταν έκλαιγες για το θάνατο της γυναίκας σου από χολέρα, να σου ρίξει λίγο νερό στα χείλη. Και βλέπουμε ανθρώπους στις μέρες μας, πολύ περισσότερους από αυτούς που διαμαρτύρονται για μειώσεις μισθών, να πεθαίνουν ακόμα από χολέρα, ελονοσία, πείνα και πολέμους. Ορίζουμε παγκόσμιες ημέρες για κάθε ασθένεια με την οποία έχουμε τιμωρήσει όποιον δε ζει στην ίδια "τυχερή" γωνιά με μας κι έτσι μπορούμε να κοιμηθούμε ανένοχα το βράδυ στα ζεστά μας σπίτια. Αφήνουμε όλους αυτούς να πεθαίνουν από αρρώστιες που σ'εμάς θυμίζουν παλιές εποχές εξαθλίωσης κι εμάς να ανακαλύπτουμε συνεχώς νέους τρόπους ψυχικής εξόντωσης του είδους.

Η κρίση δεν είναι οικονομική, είναι ανθρωπιστική. Διότι δεν παίρνουμε με τις πέτρες εκείνους που μας δημιούργησαν ψεύτικες, ανήθικες ανάγκες και για τους οποίους τώρα διαμαρτυρόμαστε ότι μας ψαλιδίζουν το δικαίωμα να ζούμε "πλουσιοπάροχα", εμείς και τα καταθλιπτικά παιδιά μας στη γυάλα που όλοι μαζί, αυτοί κι εμείς, δημιουργήσαμε. Δεν θέλω να ακούω άλλο για ελλείμματα, αριθμούς, αγορές, κατανάλωση, τόκους, χρέη. Με καταθλίβουν πολλά άλλα για να φτάσω σ'αυτά, κι ας μην ξεχνάω εαυτέ μου, είμαι απλά ένα δίποδο ζώο που έμαθε να προσαρμόζεται καλύτερα από τα άλλα γύρω του. Πρέπει γρήγορα να περάσουμε όλοι στον θρήνο. Γιατί μετά τον θρήνο έρχεται η οργή και μετά την οργή η αλλαγή. Αλήθεια όμως, πότε είναι οι εκπτώσεις φέτος;

Χρυσή Κάλπη 2010

2010-11-15T18:49:00.000+02:00

[and the golden ballot box goes to...]

Οι υποψήφιοι για τη φετινή Χρυσή Κάλπη είναι οι εξής:

Οι Θεσσαλονικείς! Ψήφισαν έναν 68χρονο, αντι-τηλεοπτικό πολιτικό με σκουλαρίκι, που τα’βαλε με το παπαδαριό της πόλης, σύγκρινε εκπομπές του δημοτικού τηλεοπτικού σταθμού με ταινίες πορνό και είχε προβλήματα αλκοολισμού πριν από δυόμιση δεκαετίες. Επιπλέον, στο νομό Θεσσαλονίκης ο Πανίκας ήρθε οριακά μπροστά από τον έτερο υποψήφιο για την Περιφέρεια – ελάσσονος σημασίας ποιος ήταν. Double score.

Οι Λάκωνες! Άντεξαν και δεν έκαναν επανάσταση. Είδαν πράσινο πάνω τους στον εκλογικό χάρτη. Χιλιάδες ήταν τα τηλέφωνα στο νοσοκομείο Σπάρτης για λιποθυμικά επεισόδια.

Οι Κρητικοί! Όχι μόνο είναι πολύ ΠΑΣΟΚοι (τη γκαντεμιά μου μέσα), αλλά πάνε και ψηφίζουν. Η Κρήτη ήταν η Περιφέρεια με τη μικρότερη αποχή. Ειδικά εδώ στο Ηράκλειο ο δεύτερος γύρος ήταν αποκλειστικά βραδιά χαλάρωσης, ρακής και κουβέντας, καθώς δήμαρχος και περιφερειάρχης ήταν ήδη γνωστοί. Όποιος μαντέψει σωστά από ποιο κόμμα ήταν και οι δύο, κερδίζει πράσινο μπερέ με φωτεινό ήλιο, αναβοσβήνοντα.

Οι Αθηναίοι! Τιμώρησαν την αλαζονεία ενός από τα πλέον δημοφιλή πολιτικά στελέχη των τελευταίων ετών. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο απερχόμενος δήμαρχος συγκέντρωσε μόλις 4.000 ψήφους παραπάνω από τον α’ γύρο, όταν ο αντίπαλος του αύξησε τις ψήφους του κατά 23.000. Μεγάλη ήταν η συμβολή του διαδικτύου με twitter και facebook να πρωτοστατούν περισσότερο κατά του Κακλαμάνη παρά υπέρ του Καμίνη – αυτό υπό τη δική σας κρίση.

Συλλογική υποψηφιότητα από τους δημότες Αμφίκλειας, Αχαρνών, Αμφιλοχίας και Άργους! Εξέλεξαν για δημάρχους αντίστοιχα τους κυρίους Ντούρο (1), Ντούρο (2), Κοιμήση και Καμπόσο. Φαντάζομαι ότι ανάλογα με την περίπτωση οι απαιτήσεις των ψηφοφόρων συνάδουν ή όχι με τους συνειρμούς των επιθέτων.

Και η Χρυσή Κάλπη 2010 πηγαίνει στους...

Οι πέντε συναυλίες

2010-11-09T13:43:00.000+02:00

Σπάνια συμμετέχω σε βλογοπαίχνιδα, αλλά όταν μου το ζητάνε τόσο ευγενικά, γίνομαι χαλί να ποστάρετε πάνω του. Ποιες είναι λοιπόν οι 5 συναυλίες που θα’θελα να παρευρεθώ. Οι κανόνες που τέθηκαν από την οργανωτική επιτροπή είναι σαφείς. «Έπρεπε να είναι ξένοι. Δεν έπαιζε ρόλο αν έχουν έρθει κάποια στιγμή στο παρελθόν ή αν αποκλείεται να έρθουν. Έπρεπε όμως οπωσδήποτε να είναι εν ζωή και να μην έχουν εξαφανισθεί απο το μουσικό στερέωμα τις τελευταίες δυο δεκαετίες».

1. Pink Floyd. Αυτούς ξέρω ότι τους πιάνει στο όριο ο χρονικός περιορισμός, αλλά επειδή τους έχω μεγάλη αδυνάμια από γυμνασιόπαιδο κατάφερα να τους χώσω από το παραθυράκι. Στιγμή της βραδιάς: η εισαγωγή του Shine on you crazy diamond.

2. Radiohead. Δεν τους έχω δει live και είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα από το λύκειο (μετά τη φάση Pink Floyd δηλαδή). Πώς τα κατάφερα να μην τους δω ποτέ; Έλα μου ντε. Στιγμή της βραδιάς: το ανεβασιάρικο Jigsaw falling into place.

3. Grizzly Bear. Ναι, ναι, θέλω πολύ να τους ακούσω live! Απόλυτη στιγμή της βραδιάς: το καθηλωτικό Ready, able.

4. Beirut. Αυτούς κι αν θέλω να τους ακούσω! Από την πρώτη νότα θα χτυπιέμαι. Ιδιαίτερη στιγμή της βραδιάς: το μελαχγολικό Venice.

5. Animal Collective. Γιατί βγάλανε ένα από τα καλύτερα περσινά άλμπουμ. Στιγμή της βραδιάς: το ψυχεδελικοταξιδιάρικο In the flowers.

Μην περιμένετε τώρα να καλέσω κάποιους συγκεκριμένα. Οι πλέον μουσικόφιλοι ας σηκώσουν το γάντι.

Τσιτάτο 11

2010-10-26T00:45:00.000+03:00

[νιάου γαβ νιάου γαβ βρε δε...]

Μαρίκα, τί βρήκα! Πανικός στο μητσοτακόσπιτο (του’χω αδυναμία τελευταία, ε;). Χάρηκε τόσο πολύ ο Κόμης που βρήκε επιτέλους την αγαπημένη πόρτα του πατρικού του που καταρράστηκε ταυτόχρονα διαστημόπολοια και κασετόφωνα! Έτσι κάνει αυτός όταν χαίρεται. Τί καλοοός...

No vote, no bee. Πάντως εκεί στο ΥΠΕΣ δε θα πρέπει ν’ανησυχούν πολύ για την ταχύτητα ροής των εκλογικών αποτελεσμάτων. 21.30 λέτε εσείς; Βρε κουτά, δε χρειάζεστε υπολογιστική ισχύ μέλισσας για να υπολογίσετε 5 και 5, 10 ψηφοδέλτια, άντε 20 αν πάει και ο παππούς μου.

Σκορπιόνια επιμονή. Και δώσ’του πάλι από την αρχή. Επιμένουν ρε παιδιά αυτοί! Θα την κάνουν τη συναυλία που να χτυπάτε τον κώλο σας!

Μίνι 300ράκι. Δεν υπάρχει ρε παιδιά συνεργασία σε αυτόν τον πλανήτη. 300 ευρώ πρόστιμο για μίνι φούστα; Και ανάλογο ποσό για υπερβολικό μπούστο; Και τόσα λεφτά ρε Δήμαρχε τί θα τα κάνεις; Γιατί δε δημιουργείτε εκεί στη Νάπολι ένα κοινωφελές ταμείο για τους πρωτοπόρους ερευνητές;

Χωρίς αναισθητικό. Αντιθέτως, κάποιοι στις ΗΠΑ ταλαιπωρούνται τόσο πολύ από την κρατική ανοργανωσιά που εύχονται να ήταν Ελλάδα. Η χαρά του θανατοποινίτη θα’ταν η χώρα μας. Μέχρι να εκτελεστεί η ποινή... Εμένα βέβαια με απασχολεί η πολιτική κατάσταση στη χώρα μου και ιδιαίτερα οι ειδήσεις που μου προκαλούν να σύγχυση. Να χαρώ; Να λυπηθώ; Να σιχτηρίσω; Να βρίσω; Εσείς πείτε μου. Και η μεγαλύτερη σύγχυση μου από τη συγκεκριμένη είδηση είναι η εξής: είναι κάποιος από τους δύο απειροελάχιστα πιο αριστερός από τον άλλο;!

Flight ΦΡΟΝ 3 departing. Μπορεί τον Καρατζαφέρη να μην τον πολυπόνεσε το δοντάκι του, αλλά τουλάχιστον αυτός, όταν τον πονέσει, δε θα ξενιτευτεί! Για φρονιμίτη Ζάγκρεμπ, για κοπτήρα Ριέκα. Το διαβατήριο σας και κάντε «α», παρακαλώ. Θα τον πονούσε το δοντάκι βέβαια, αν κι αυτού η κουνιάδα αλλαξοπιστούσε. Πώς να υποστηρίξεις μετά τη μη ανέγερση τζαμιού, μου λες;

Πολύχρονος!

2010-10-18T21:46:00.001+03:00

[92]

Read at your own risk

Να ζήσεις Κωστάκη και χρόνια πολλά, μεγάλος να γίνεις, με άσπρα μαλλιά!

Αφού ξόρκισα το κακό, συνεχίζω στο παρασύνθημα. Αν είχα παιδί, μπορεί να μην έγραφα το σημερινό post, γιατί παίζω με τη φωτιά. Ευελπιστώ όμως ότι θα εκληφθεί ως τάμα.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σήμερα 18 του Οκτώβρη γίνεται 92 ετών. Στη Μεγαλόχαρη της Τήνου όσοι έχετε πάει, έχετε δει εκατοντάδες τάματα να κρέμονται στις εικόνες μέσα στο ναό. Το δικό μου λοιπόν τάμα ήταν ιντερνετικό, να αναρτήσω ένα κείμενο προς τιμήν του Επιτίμου. Ο πατριώτης μου Κώστας γεννήθηκε στα Χανιά το 1918 στο σπίτι που υπογράφηκε η σύμβαση της Χαλέπας. Ο πατέρας του ήταν εγγονός του ιδρυτή του κόμματος των Ξυπολήτων, το οποίο παρέλαβε και μετονόμασε ο Ε.Βενιζέλος σε κόμμα Φιλελευθέρων. Σπούδασε Νομική, Πολιτικές επιστήμες και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με υποτροφία που όρισε ο Ε.Βενιζέλος. Συμμετείχε στην Αντίσταση κατά των Γερμανών και συνελήφθη δύο φορές για τη δράση του. Το 1955 υπερασπίστηκε στη Βουλή τον Ν.Καζαντζάκη, όταν ο τελευταίος διωκόταν για θρησκευτικούς λόγους.

Διετέλεσε υπουργός στις κυβερνήσεις των Σ.Βενιζέλου (θείου του), Γ.Παπανδρέου, Κ.Καραμανλή και Γ.Νόβα. Εκλεγόταν βουλευτής από το 1946 με τους Φιλελευθέρους μέχρι και το 2004. Συνίδρυσε την Ένωση Κέντρου και πρωτοστάτησε στα Ιουλιανά του ’65, όταν διαφωνώντας με τον πρωθυπουργό Γ.Παπανδρέου αποχώρησε από την κυβέρνηση και στήριξε τον Βασιλιά Κωνσταντίνο. Στη διάρκεια της δικτατορίας διέφυγε στο εξωτερικό, όπου ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση. Διετέλεσε αρχηγός της ΝΔ από το 1984 έως το 1993 και πρωθυπουργός της χώρας την τριετία 1990-1993. Αντώνης Σαμαράς. Stop.

Ουφ. Όλα καλά ακόμα. Mac-checked, δάχτυλα-checked, μάτια-checked. Πριν από λίγες ώρες έστειλα ευχετήριο μήνυμα μέσω twitter στα παιδιά του, Κυριάκο και Ντόρα. Απάντηση δεν έλαβα, αλλά ελπίζω να μην το εξέλαβαν ως ειρωνία, επειδή αρχικά έγραφα ότι πρόκειται για το τελευταίο μου tweet λόγω δράσης σκοτεινών δυνάμεων.

Τέλος, θέλω να σημειώσω πως το σπίτι του Επίτιμου βρίσκεται όχι μακριά από το γερμανικό νεκροταφείο των Χανίων. Η περιοχή μεταξύ των δύο χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα ενεργειακά πεδία και σας συνιστώ να την επισκεφτείτε. Αν κάνετε καιρό να δείτε ανάρτηση από μένα, σας ευχαριστώ για την παρέα και την επικοινωνία όλο αυτό το διάστημα.

Τσιτάτο 10

2010-10-11T00:51:00.003+03:00

[άσχετη αλλά συλλεκτική]

“What ze fuck? Zis man is crazy? You do not say zis kind of stuff like zis! We must keep everybody focused on paying zeir taxes and loans! Oh mon Dieu!”. Αυτά ήταν τα λόγια του Ζαν Κλοντ Τρισέ μόλις ενημερώθηκε για τις δηλώσεις του επικεφαλής του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Μάλιστα εκνευρίστηκε τόσο πολύ που αμέσως τηλεφώνησε στον Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ και του ζήτησε να προκαλέσει μερικούς μώλωπες στον Γιούνκερ.

Το ακούσατε το άλλο με τους Εργατικούς στο Νησί, ε; Εξέλεξαν για ηγέτη τους τον Κόκκινο Εντ, ο οποίος όπως λένε οι κακές εγγλέζικες γλώσσες – λες κι έχουν πολλές καλές – είναι «επικίνδυνα αριστερός». “Do you want to take England to the left?”, ρώτησε τον Μίλιμπαντ αριστεροφοβικός ρεπόρτερ. Πολύ προοδευτικοί οι Εγγλέζοι. Καλύτερα να’σαι ομοφυλόφιλος παρά αριστερός. Bollocks.

Μετά την απονομή του Νομπέλ Ειρήνης προβληματίστηκα. Γιατί να μην πάρει το βραβείο και κάποιος δικός μας κρατούμενος; Έχουμε τόσους καλούς. Φανταστείτε την εθνική υπερηφάνεια στο άκουσμα της ανακοίνωσης: «Το Νομπέλ Απόδρασης & Αντισωφρονισμού για το 2011 απονέμεται στον Κωνσταντίνο Πάσσαρη». Ο λαός μας χρειάζεται τέτοιες τονώσεις ηθικού στις μέρες μας.

Για να μη στενοχωριέστε που ακυρώθηκε η συναυλία των Scorpions στο ΣΕΦ και σε επιλεγμένα 150 χωριά της περιφέρειας, σας έχω την ανακοίνωση μιας νέας τουρνέ που θα κάνει πάταγο. Κλείστε εισιτήρια τώρα!

Το άρθρο με τα περισσότερα views αυτή τη στιγμή στον Independent είναι το “The ten best mass insults”. Λόγια αθλητών που έθιξαν ομάδες και ολόκληρες πόλεις. Μετά λένε εμάς ευερέθιστους που νευριάσαμε με τον πρώην Πρωθυπουργό που είπε ότι κυβερνά μια διεφθαρμένη χώρα. Ήθελα να’ξερα ποιος ήταν αυτός ο θρασύδειλος που δήλωσε κάτι τόσο μα τόσο ανυπόσπαστο.

A, θέλω κι εγώ να μάθω Κινέζικα. Μάλιστα θέλω να είμαι από τους πρώτους που θα πουλήσουν μούρη με αστεία για τα κινέζικα αλλά με κρητική προφορά.

Ήταν ένας Άραβας, ένας Κινέζος κι ένας Έλληνας

2010-10-04T21:18:00.001+03:00

ظهر بصورة جيدة للغاية, وأصدقاء الأصدقاء! النص الحالي سيكون لي لإحياء ذكرى بعيدة المدى وشعبنا صداقة مع مثيلاتها الصينية وأصدقائهم العرب. عليك أن تعلم الصينية أصدقائي العرب أننا أحبك كثيرا. كنت دائما أنها لا تعكس بصورة مفاجئة أحيانا تقوية علاقاتنا. ونحن نتفق معك على منتجاتنا وبالتالي بذكاء. ويريد نفط feta و? وستقوم ! ويريد المطار الكازينو? وقال! ولكنك. ولكنك بحب شديد وفي نهاية المطاف. كما تعلمون لماذا? هل تسمح لي سوى الأرز والمحاصيل غير صب الزيت. وسنقدم لك أجدادنا,! وبقدر ما لاننا لا نريد ان خطوط فاصلة بين شعبينا, ولا نريد ولا ميت بيننا. وإذا كنا نساعد على القروض والسندات الأميركية, فإنك ستحصل 51% و 51% delfón, santorini والتي تذهب وما سواه ولكن? ادارة واﻷكروبوليس! كما أقترح جنبا الى جنب حتى الآن.

一个很好的下午,朋友们,朋友们! 本案文将纪念我的长期友好的人与中国及其朋友阿拉伯人。你应该知道我的朋友中国和阿拉伯人,希腊人,我们爱你很多。你总是他们,并不反映出突然,偶尔加强我们的关系。我们与大家分享出色,因此我们的产品。希望石油,费塔和呢? 将“! 希望机场和赌场吗?! 但你。我爱你,但最终也。你知道为什麽? 你给我只有大米或作物倒不过油。我们将给你我们的祖先和! 到目前为止,因为我们不想分界线两国人民之间,我们不想也不死。

Καλησπέρα σας, φίλες και φίλοι! Το σημερινό κείμενο μου θα είναι τριγλωσσικό προς τιμήν της μακρόχρονης φιλίας του λαού μας με αυτούς της τρανής Κίνας και των φίλων Αράβων. Να ξέρετε φίλοι μου Κινέζοι και Άραβες, ότι εμείς οι Έλληνες σας αγαπάμε πάρα πολύ. Πάντα σας αγαπούσαμε, δεν αντικατοπτρίζει μια ξαφνική, ευκαιριακή καψούρα απελπισίας η ενδυνάμωση των σχέσεων μας. Θα μοιραστούμε λοιπόν μαζί σας τα λαμπρά μας προϊόντα. Θέλει λάδι, φέτα και κριθαράκι; Θα τό’χεις! Θέλει αεροδρόμιο και καζίνο; Φτιάξ’το! Βρε σεις. Βρε σεις σας αγαπάμε πάρα πολύ τελικά. Και ξέρετε γιατί; Δε θα σας δώσουμε μόνο γαρνιτούρα για το ρύζι ή χωράφια για να ρίξετε πετρέλαιο. Θα σας δώσουμε και τους προγόνους μας! Διότι εφ’όσον δεν επιθυμούμε διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους λαούς μας, δεν τις θέλουμε ούτε και στους νεκρούς μας. Αν μας βοηθήσετε με τα δάνεια και τα ομόλογα, θα σας δώσουμε το 51% της Κνωσού, το 51% των Δελφών, την Οία της Σαντορίνης που πάτε και παντρεύεστε και τί άλλο βρε; Το management της Ακρόπολης! Επίσης, προτείνω να θαβόμαστε μαζί πλέον. Δε θα σφραγίζονται οι τάφοι, αν δεν θαφτούν μαζί δύο Κινέζοι, ένας Άραβας και ένας Έλληνας. Μαζί στη ζωή, μαζί και στο θάνατο αδέρφια. Και μην ξεχνάτε. Σας αγαπάμε.

Exit

2010-09-27T15:44:00.001+03:00

[exit]

Με τη μουσική δυνατά στα αυτιά μου νιώθω ότι μεσολαβούν μόνο οι σκέψεις μου ανάμεσα σε μένα και την οθόνη του υπολογιστή. Η σκέψη που φωνάζει πιο δυνατά είναι αυτή της τελικής ευθείας. Είναι από τις στιγμές που νιώθω ότι η λέξη επιστροφή αποτελεί παρελθόν. No way back. Εδώ και αρκετό καιρό τρέχω σε μια μεγάλη ευθεία, το τέλος της οποίας δεν το βλέπω, αλλά μπορώ εύκολα να το φανταστώ. Είναι ζήτημα χρόνου και όχι έκβασης. Που και που κρύβομαι σε κάτι στροφές, κάτω από δροσερές σκιές, κοιτάζοντας την ευθεία από μακριά. Η παύση αυτή όμως δεν κρατάει πολύ, διότι απλούστατα η μεγάλη ευθεία είναι η ίδια μου η ζωή.

Δε με απασχολεί ούτε η ευθεία ούτε η έξοδος από τη μακρά εθνική οδό. Με ενδιαφέρει μόνο ποιους θα πάρω μαζί μου στην έξοδο. Και ποιοι θα επιλέξουν να έρθουν μαζί μου. Τόσο πλατύς δρόμος, κρίμα να τον χαρώ μόνος μου. Μαλακίες λέω. Μόλις φάνηκε το τέλος της ευθείας. Το βλέπετε;

Αποκλειστικό: η στιγμή παραλαβής της κλήσης για την εξεταστική του Βατοπεδίου

2010-09-21T21:25:00.001+03:00

[πειράαααζει;]

Βράδυ συννεφιασμένης Τρίτης στη Ραφήνα. Ο Κώστας στέκεται μπροστά από τον καθρέπτη του έκτου μπάνιου. Μαζεύει αργά αργά όλο το γιαούρτι από την ηλιοκαμμένη του πλάτη και πετάει στον τρίτο δεξιά νιπτήρα του μπάνιου το 1/3 της ποσότητας. Τρώει τα υπόλοιπα 2/3. Ψιθυριστά ακούγονται από τα χείλη του οι στίχοι: «πειράζει που είμαι και μεγάλη φίρμα» και φωναχτά «πειράααααζει; Πειράααζει;». Ξαφνικά μια γυναικεία φωνή ταξιδεύει από τον κήπο, τα μεσαία τρία υπνοδωμάτια και φτάνει στ’αυτιά του Κώστα:

- Κώσταααα! Έλα, ήρθε!

Ο Κώστας βάζει στα γρήγορα το σιέλ μπουρνούζι του και πηγαίνει στην εξώπορτα γεμάτος χαρά. Παραξενεύτηκε που είδε ντιλιβερά με κοστούμι και γραβάτα, αλλά το παρέκαμψε γρήγορα.

- Κύριε Καραμανλή, η κλήση σας.

- Για την αποθήκη στη Φιλοθέη πάλι; Σας είπα ρε παιδιά, έχουμε πέντε αποθήκες σε διάφορα μέρη της χώρας, δεν καταλαβαίνω πού είναι το πρόβλημα. Δεν είναι πισίνες. Και όσο για το σκάφος των οχτώ ατόμων, αγοράστηκε με σκοπό να γίνονται τα υπουργικά συμβούλια εκεί. Στη θάλασσα δεν πιάνουν τα ξόρκια του ακατανόμαστου. Αλλά βλέπεις λεβεντιά, έχασα τις εκλογές. Σκατά κι απόσκατα.

- Συγγνώμη, δεν ήμουν σαφής. Σας παραδίδω την κλήση σας από την εξεταστική επιτροπή της Βουλής για την υπόθεση του Βατοπεδίου. Έχετε το δικαίωμα να υποβάλλετε υπόμνημα.

- Κώσταααα! Πού είσαι; Έλα να ξανακάνουμε τους μυς της πλάτης, όλο τους ξεχνάω γαμώτο μου!

- Περίμενε μωρή Νατάσα, εδώ με στέλνουν στον τάφο για ένα σκανδαλάκι.

- Υπόμνημα είπα, κύριε Καραμανλή.

Ο Κώστας βγάζει το γιαούρτι που είχε εισχωρήσει στο δεξί αυτί.

- Με συγχωρείς, δεν άκουσα καλά. Ρε λεβεντιά όμως, με υπόμνημα; Νατάσα, έχεις πουθενά αλάδωτο χαρτί να γράψω; Πού να βρω ρε παιδιά καθαρό χαρτί;! Τα μισά είναι λαδωμένα και τα άλλα μισά μέσα στις άμμουδες από την παραλία. Α ρε καρντάση τί με βάζεις να κάνω βραδιάτικα...

Schools kill creativity (by Sir Ken Robinson)

2010-09-17T14:44:00.001+03:00

Why don't we get the best out of people? Sir Ken Robinson argues that it's because we've been educated to become good workers, rather than creative thinkers. Students with restless minds and bodies -- far from being cultivated for their energy and curiosity -- are ignored or even stigmatized, with terrible consequences. "We are educating people out of their creativity," Robinson says. It's a message with deep resonance. Robinson's TEDTalk has been distributed widely around the Web since its release in June 2006. The most popular words framing blog posts on his talk? "Everyone should watch this."

A visionary cultural leader, Sir Ken led the British government's 1998 advisory committee on creative and cultural education, a massive inquiry into the significance of creativity in the educational system and the economy, and was knighted in 2003 for his achievements. His latest book, The Element: How Finding Your Passion Changes Everything, a deep look at human creativity and education, was published in January 2009.

Μία εξαιρετική ομιλία από τα TED Talks

Τσιτάτο 09

2010-09-08T00:54:00.003+03:00

[έ-έ-έρχονται!]

- Ρε μάνα, τί κάνεις εκεί πάνω στο air condition;

- Δεν τα’μαθες, παιδί μου; Θα’ρθουν οι επιθεωρητές να μας ελέγξουν!

Θυμάστε που σας έλεγα στο προηγούμενο τσιτάτο για τους Ράμπο της εφορίας και τις σκέψεις για θέσπιση σώματος Ρόμποκοπ; Μου την έφερε ο τσάρος, διάλεξε άλλη στολή από το Hollywood-orientated βεστιάριο που υπάρχει στο υπόγειο του υπουργείου Οικονομικών. Έρχονται οι πράσινοι επιθεωρητές! Όπως ενημερώθηκα λοιπόν, οι επιθεωρητές θα ελέγχουν ενεργειακές εγκαταστάσεις όπως λέβητες, κλιματισμό κτλ. Σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα που κατατέθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, οι άρρενες επιθεωρητές θα έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο κουστούμια, το φθινοπωρινό για τους τυπικούς ελέγχους και το εύθυμο για τη χορήγηση ενεργειακών επιδοτήσεων. Οι γυναίκες θα έχουν στη διάθεση τους την αντίστοιχη εποχιακή ενδυμασία και την εορταστική.

- Μάνο! Πιάσε το ξεσκονόπανο να με βοηθήσεις!

- Έλα ρε μάνα τώρα...

- Αμάν ρε παιδί μου!

- Τί;! Υπονοείς ότι είμαι τεμπέλης; Καθρεπτάκι!!!

Οι Ράμπο, που λέτε, θα τοποθετηθούν τις επόμενες μέρες κρυφά και προσεκτικά έξω από καταστήματα κινητής τηλεφωνίας. Σκοπός τους είναι να πιάσουν επιτέλους αυτούς τους 3,000 φοροφυγάδες που κρύβουν πισίνες, κότερα και ακριβά κινητά. Βέβαια όπως ξέρουμε, τα λεφτά δε φέρνουν την ευτυχία... Φευ!

Από τη διεθνή σκηνή μας φτάνει μία άδικη σύγκριση, αν όχι άκυρη. Το ενδιαφέρον βέβαια δεν είναι τόσο στο άρθρο του κου Jonathan Jones, αλλά ο συνδυασμός των εξής σχολίων: -There is no argument. God does exist, and Dawkins is a prat. -I'm puzzled as to what this has to do with art. -What a nasty and ill-argued little piece this is. -What is the point of this article and why is it on the art blog? -Jonathan who? -What an absolutely pointless and crap article.

Τον ανασχηματισμό τον μάθατε, είμαι σίγουρος. Το κύριο πρόβλημα του μάιντ-δε-ΓΑΠ όμως πριν από αυτόν δεν το γνωρίζετε: η Λουούκα (συρτό ala Βίκυ Καγιά, ξέρετε)! Ήθελε πώς και πώς να τη διώξει ο άμοιρος, φαινόταν και στα μάτια του. Πώς όμως; Στην Μπατζελή πρότεινε τη διεκδίκηση μιας περιφέρειας, αυτή αρνήθηκε, αυτή πήρε πόδι. Με τη Λούκα όμως τί να κάνει;! Να της προτείνει περιφέρεια;! Πριτς! Κι αν αυτή πει ναι;! Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα! Κι έτσι η Λούκα έμεινε στην κυβέρνηση. Καλό σας μεσοβδόμαδο.

Κουβέντα να γίνεται

2010-09-01T21:33:00.001+03:00

Ακούγοντας τραγούδια του Αγγελάκα στο youtube και σκρολάροντας στη λίστα με τα βίντεο στα δεξιά γέλασα, όταν ανάμεσα σε τραγούδια του ιδίου και των «Τρύπες» υπήρχε τραγούδι της αοιδού Χρύσπας με τον τίτλο «πλάκα μου κάνει ο Θεός». Σκέφτηκα ότι πλάκα μου κάνει το youtube, αλλά του την έφερα. Μετά από υποβλητικές σκιές, βαθυστόχαστα μηνύματα και σκούρα φόντα μεταπήδησα ακομπλεξάριστα στους κοιλιακούς και το lipgloss. Ένα από τα πιο δημοφιλή σχόλια ήταν το «γκόμενα και φωνάρα», κατά το οποίο οι επισκέπτες εξυμνούν την εμφάνιση της τραγουδίστριας, αλλά πριτς δεν είναι μόνο όμορφη, είναι και φωνάρα. Το πιο δημοφιλές σχόλιο αφορούσε αποκλειστικά στην εμφάνιση της αοιδού, έχοντας όμως έντονη θρησκευτική απόχρωση: «Παναγιά μου γκομενάρα».

Εντύπωση μου προκάλεσε λίγες μέρες πριν, κατά την παρουσίαση των βάσεων των ΑΕΙ-ΤΕΙ από τη ΝΕΤ, η εναρμονισμένη προσέγγιση κυβέρνησης και κρατικής τηλεόρασης στις αλλαγές που επίκεινται στο πεδίο της ενέργειας στη χώρα μας. Η συμπαθής δημοσιογράφος παρουσίασε ένα πρωτοποριακό τμήμα του ΤΕΙ Πειραιά που μέχρι εκείνη τη στιγμή ούτε το ίδιο το ΤΕΙ γνώριζε, το τμήμα «ηλιακών υπολογιστικών συστημάτων», μέχρι πρότινος γνωστό ως «ηλεκτρονικών υπολογιστικών συστημάτων». Αν δεν κρύβεται κάποια πολιτική προπαγάνδας υπέρ των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, τότε σίγουρα της χάλασε ο ηλιακός θερμοσίφωνας.

Παρακολούθησα τη συνέντευξη της κας Μπακογιάννη σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό. Κατ’αρχάς, νομίζω πως είναι η μοναδική περιφέρεια της χώρας, στην οποία η Ντόρα κυκλοφορεί με αέρα προέδρου δύο κομμάτων, της ΝΔ και του επερχόμενου κόμματος της. Παρουσιάστηκε λοιπόν πολύ απελευθερωμένη από δεσμεύσεις και συμφέροντα και έτοιμη να προσφέρει στον τόπο της. Η προφανής αντίφαση με την πολυετή της παρουσία σε ένα από τα δύο κυβερνητικά κόμματα της χώρας μάλλον δεν την τιμά. Κριτίκαρε τους πάντες και προσπάθησε να πείσει για το φρέσκο που φέρνει στην πολιτική σκηνή. Ασχολίαστο; Δε νομίζω. Πού πάτε κυρία Ντόρα μας, μέλος μίας εκ των μεγάλων πολιτικών οικογενειών της χώρας, βουλευτής επί σειρά ετών, υπουργός με την κυβέρνηση του Ακατανόμαστου Καραμαυρισμένου και αγαπημένη πολιτική περσόνα των καναλιών να μας πείσετε ότι αντιπροσωπεύετε το νέο και άφθαρτο; Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να μιλάς για Δ.Ν.Τ., περικοπές μισθών και κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας έχοντας ένα χαμόγελο μέχρι τ’αυτιά!

Φαντάζομαι, διαβάσατε ή ακούσατε τις δηλώσεις του εικαστικού Κ. Τσόκλη. «Δεν καταλαβαίνω, γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός άνθρωπος από την κοπέλα που βγάζει τα βυζιά της έξω και προκαλεί. Τη βία τη ζητάει η ίδια, θέλει να τη βιάσουν». Μετά την αρχική έκπληξη από τις δηλώσεις του βαρύμαγκα των γκαλερί, επανεξεπλάγην, όταν διάβασα ότι οι δηλώσεις έγιναν πριν από δέκα χρόνια – α ρε ΕΡΤ με τις επαναλήψεις σου! Αυθόρμητα αναρωτήθηκα λοιπόν, γιατί δεν προκλήθηκε αντίστοιχος σάλος το 2000. Είχε ακόμα πιο χαμηλή τηλεθέαση η ΕΡΤ τότε; Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή των blogs, του twitter, του facebook κτλ. στην εξάπλωση της μαζικής αντίδρασης; Είμαστε σήμερα λιγότερο ανεκτικοί σε τέτοιες αντιλήψεις και σε συνδυασμό με τη δύναμη του διαδικτύου τις εκφράζουμε ευκολότερα;

Καλό μήνα σε όλους, καλό φθινόπωρο και προσοχή στους δρόμους :)

Το δεκατριάρι της καλής καλοκαιρινής συναυλίας

2010-08-25T15:46:00.006+03:00

Τι μου μένει από μια καλή συναυλία του καλοκαιριού...

1. Οι παρέες που συζητούν και γελούν πριν την έναρξη της συναυλίας.

2. Η προσπάθεια να μαντέψεις μαζί με την παρέα σου ποιου τραγουδιού είναι η ενδιαφέρουσα εισαγωγή που ακούγεται.

3. Η συνομιλία και τα εύστοχα πειράγματα μεταξύ καλλιτεχνών και θεατών.

4. Το επιτυχημένο ταίριασμα αγαπημένου σου τραγουδιού του καλλιτέχνη με επίσης αγαπημένο σου ξένο τραγούδι.

5. Η συνάντηση πολλών οικείων σου στον ίδιο χώρο, την ίδια ώρα, με την ίδια καλή διάθεση.

6. Το ειλικρινές χαμόγελο που συνοδεύει τη διευκόλυνση μετακίνησης μέσα στο στατικό πλήθος.

7. Το χέρι που θα σε σηκώσει από τη θέση σου για να χορέψεις.

8. Η διαφορετική διάθεση που βλέπεις από ανθρώπους κατά τα άλλα μαζεμένους.

9. Οι αυθόρμητες αγκαλιές που εμπνέουν η μουσική και το αλκοόλ.

10. Τα περιγράμματα των αγαπημένων σου προσώπων υπό το χαμηλό φως καθώς σιγοτραγουδούν το αγαπημένο τους τραγούδι.

11. Ο φωτισμός του φεγγαριού ανάμεσα στα χέρια και τα βλέμματα.

12. Τα ζεστά χαμόγελα μετά το τέλος της συναυλίας.

13. Η διάθεση να συνεχίσεις το βράδυ σου με ακόμα περισσότερη μουσική, καλή παρέα, συζητήσεις και γέλια.

Τσιτάτο 08

2010-08-19T10:03:00.001+03:00

Ο υπουργός Οικονομικών είδε και απηύδησε με τους μεγαλοφοροφυγάδες. Η μόνη λύση είναι το ξύλο, αποφάνθηκε το υπουργείο του και 250 σωσίες του Ράμπο θα ξαμολυθούν στους δρόμους. Απείλησε δε τις υπερχρεωμένες ΔΕΚΟ ότι αν δεν τακτοποιήσουν τις οφειλές τους, θα ενεργοποιήσει το σώμα των Ρόμποκοπ.

Αν σας πλησιάσουν γυμνόστηθα κορίτσια στο κέντρο του Παρισιού, μην αποσυντονιστείτε. Αν μάλιστα βρίσκεστε και σε ΑΤΜ, προσέξτε καλά τις κινήσεις τους! Θραύση κάνανε οι εν λόγω δεσποινίδες κλέβοντας αθώους Παριζιάνους μέχρι που έδρασε η τοπική αστυνομία.

Η Ισραηλινή πρώην οπλίτης που πόζαρε δίπλα σε Παλαιστίνιους κρατούμενους με δεμένα μάτια και χέρια αδυνατεί να καταλάβει τι έκανε λάθος. Επισημαίνει μάλιστα πως ό,τι κάνουν πια οι Ισραηλινοί, τους κατηγορεί όλος ο κόσμος! Άχου τα μωρέ... Προκλητικά ηλίθια.

“Οσοι σκανδαλίζονταν ή ενοχλούνταν από την εικόνα του γυμνού γυναικείου στήθους στις πολυσύχναστες ελληνικές παραλίες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι”, διαβάζουμε στο άρθρο του Βήματος. Επιτέλους φίλες και φίλοι! Το μονοκίνι, λέει, είναι εκτός μόδας! Τέλος πια το αίσχος της γυμνής ρώγας στις ελληνικές παραλίες! Προτείνω επίσης να απαγορευτεί η δημόσια έκθεση του αστραγάλου. Πείτε μου, δε σας σοκάρει κι εσάς έτσι πεταχτός και μυτερός που είναι;

Όσο περισσότερα βγάζει η σύζυγος από το σύζυγο, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να είναι άπιστος. Εμ τον ταίζει, εμ θα φάει και το κέρατο! Αλλά κι εσύ κυρία μου, τί τις θες τις καριέρες;!

Τσακώνονται η Ντόρα και ο Σαμαράς για τους υποψήφιους της Περιφέρειας τση Κρήτης. Ντοράκι, με όλο τον τρόμο προς το πρόσωπο σου (και του μπαμπά), πρέπει να σου πω τα εξής τρία. Όταν ετοιμάζεσαι να στηρίξεις έναν αν μη τι άλλο μη κεντρώο πολιτικό αντίθετα με το κεντρώο προφίλ που θες να πλασάρεις, όταν αρνείσαι να στηρίξεις έναν βουλευτή που σε στήριξε και όταν προσδοκάς να κερδίσεις εντυπώσεις στη μοναδική περιφέρεια που έχεις αβαντάζ, μάλλον κάτι δεν πάει καλά στο νέο κόμμα…

Πρώην πρόεδρος της Βολιβίας συνελήφθη από την αστυνομία, γιατί σε προάστιο της πόλης Σάντα Κρουζ ντε λα Σιέρα επιχείρησε να δείξει τα γεννητικά του όργανα σε μερικούς ανήλικους, ενώ κατά την έρευνα στο σπίτι του βρέθηκαν και ναρκωτικά. Τζίζας! Φανταστείτε την ίδια είδηση με τον νυν αντιπρόεδρο της ελληνικής κυβέρνησης στη θέση του Βολιβιανού!

Ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν

2010-08-03T11:03:00.001+03:00

"Η μεθοδολογία και η προσέγγιση της τρέλας μοιάζει πάρα πολύ με τρέλα. Δηλαδή πρέπει μετά από 15-20 χρόνια νοσηλείας να αρχίσουμε να θεραπεύουμε ό,τι με τη θεραπεία προκαλέσαμε στον ασθενή. Είναι σχεδόν ανόητο αυτό που κάνουμε. Το να εγκλείεις την τρέλα μοιάζει με μια προσπάθεια να βάλεις ένα μεγαλύτερο κουτί μέσα σε ένα μικρότερο, αυτό είναι αδύνατο να γίνει. Γι’αυτό έχουμε φτάσει σε αδιέξοδα".

Τσιτάτο 07

2010-07-30T00:52:00.003+03:00

[σφουγγαράτσης]

Και Ιταλός και με φουσκωμένο εσώρουχο και με παραδάκι. Κορίτσια, τρεχάτε!

Ο Πολ, το χταπόδι-Χορταρέας του Μουντιάλ, συνεχίζει να δέχεται απειλές. Αυτήν τη φορά έγινε στόχος κριτικής από τον πρόεδρο του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, σύμφωνα με τον οποίο, ο Πολ αποτελεί δυτικό «σύμβολο παρακμής και αποσύνθεσης». Σωστά... Κύριε Πρόεδρε, αφήστε πρώτα κάτω την πέτρα και μετά το ξανασυζητάμε.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Πιπιλή! Μπορεί να μη χόρεψε ακόμα ο Μπάρακ, αλλά το κουτσομπολίστικο talk-show δεν το γλίτωσε. «Αρέσει στη γυναίκα μου, Μισέλ», δήλωσε ο Ομπάμα. Το νινί σέρνει Προέδρους! Οι χαζές δηλώσεις δεν περιορίστηκαν βέβαια εκεί...

Φωτογραφία, που δείχνει την 28χρονη «τσαρίνα» της Γεωργιανής οικονομίας Βέρα Κομπάλια να διασκεδάζει έξαλλα σε νυχτερινό club, έχει προκαλέσει μεγάλο σάλο στη χώρα της. Η φωτογραφία διέρρευσε από το facebook και δημοσιεύτηκε σε εγχώρια εφημερίδα. Το ενδιαφέρον είναι ότι η Βέρα Κομπάλια δέχτηκε friend request από μια ομόλογη της υπουργό με το nickname Louka K…

Οι γιατροί θα΄πρεπε να λένε στους παχύσαρκους ασθενείς ότι είναι χοντροί και όχι παχύσαρκοι, ώστε να τους σοκάρουν και τους δραστηριοποιήσουν περισσότερο, λέει αξιωματούχος του βρετανικού Υπουργείου Υγείας. Στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας μας πάντως αντίστοιχη τακτική με την προσφώνηση «μαλάκας» δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα, λέει έλληνας αξιωματούχος.

Προς 15,200 βρετανικές λίρες πουλήθηκαν οι τεχνητές οδοντοστοιχίες του Τσόρτσιλ. Επειδή αν κάτι με χαρακτηρίζει, αυτό είναι η μετριοφροσύνη, σας έχω αφήσει ένα σακουλάκι με ένα ζευγάρι κάλτσες μου στο δεύτερο συρτάρι της ντουλάπας.

Τέλος, όσοι βρεθείτε Κρήτη το Σάββατο 7 Αυγούστου βγείτε στον βόρειο οδικό άξονα να...χορέψουμε. Στα 200 χιλιόμετρα από τα Χανιά μέχρι τον Άγιο Νικόλαο χορευτές θα δώσουν τα χέρια για έναν πεντοζάλη αρχικά και μετά βλέπουμε. Δεν έχουμε που δεν έχουμε βενζίνη, μην κρυώσει και η άσφαλτος.

Τσιτάτο 06

2010-07-21T13:16:00.003+03:00

[...denial!]

Σαν κεραυνός εν αιθρία έσκασε χθες βράδυ μια πρωτότυπη αγγελία σε γνωστή αθλητική εφημερίδα: «ο Σωκράτης Κόκκαλης, τύποις πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, αποφάσισε να εγκαταλείψει τον προεδρικό της θώκο. Ζητείται αφοπλισμένος πολιτικός, κατά προτίμηση δεξιάς ιδεολογίας, με διάθεση συναίνεσης και κάθαρσης του ποδοσφαιρικού χώρου». Μαυρισμένος πρώην πρωθυπουργός, αν και αντίθετων ποδοσφαιρικών φρονημάτων, είναι ανάμεσα στις προσωπικότητες που εκδήλωσαν ενδιαφέρον.

Την περίφημη καλοκαιρινή ατάκα διά ντουντούκας «Ακούσατε, ακούσατε, τώρα οι Scorpions και στο χωριό μας» αποφάσισε να αποποιηθεί το διάσημο μουσικό συγκρότημα και έτσι τον Οκτώβρη θα εμφανιστεί στην πρωτεύουσα της χώρας.

Γνωστό ταξιδιωτικό πρακτορείο προσφέρει σε τιμή-σοκ εκδρομικό πακέτο 3 σε 1 σε νυν Πρωθυπουργούς. Με μόλις μερικές εκατοντάδες ευρώ ταξιδεύετε σε Κύπρο, Ισραήλ και Παλαιστίνη.

Όλο και περισσότερο μου θυμίζει τη σκηνή group therapy από το αγαπημένο Finding Nemo ο Θεόδωρος Πάγκαλος: «Δε μας κυβερνά η τρόικα», δήλωσε... denial!

Στην ηλικία των 31 ετών η γυναίκα βρίσκεται στο ζενίθ της ομορφιάς της, σύμφωνα με τηλεφωνικό γκάλοπ στο οποίο συμμετείχαν 2.000 άντρες... Βρετανοί. Στην έρευνα σημειώνεται ότι στην ηλικία αυτή η μέση Βρετανίδα είναι παντρεμένη και έχει τουλάχιστον ένα παιδί. Ε ρε παντόφλα που’πεσε πάνω απ’το τηλέφωνο!

Η σχέση του χρήματος με το σεξ είναι γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων και τη συναντάμε καθημερινά στις διάφορες εκφάνσεις της. Μάλιστα, κάποιοι φορείς επιμένουν να μας τη θυμίζουν με κάθε ευκαιρία: το δάχτυλο αντί για την κάρτα ανάληψης χρησιμοποιούν ήδη πολλοί Πολωνοί για να πραγματοποιήσουν ανάληψη χρημάτων από ΑΤΜ τραπεζών. Όπως φαίνεται χαρακτηριστικά στη φωτογραφία του ρεπορτάζ, το δάχτυλο πρέπει να είναι πάντα το μεσαίο.

Όσο μεγαλύτερο είναι το κεφάλι, τόσο μεγαλύτερη η προστασία από τη νόσο του Alzheimer, μας λέει έρευνα από τη Γερμανία. Αρκετοί συμπατριώτες μας που υπερηφανεύονται για τα υποτιθέμενα μεγάλα προσόντα τους χάρηκαν ιδιαίτερα από την είδηση, αλλά δυστυχώς δε διαπιστώθηκε αντίστοιχη συσχέτιση με τον προστάτη.

Η αρθρογράφος Zoe Williams της Guardian μας περιγράφει σε σημερινό της άρθρο πόσο πολύ γέλασε με μια ραδιοφωνική εκπομπή. Στο σκετσάκι της εκπομπής μια χορεύτρια έπεσε προσπαθώντας να δώσει ένα δώρο στον βασιλιά της Δανίας μπλα μπλα μπλα. Δε μου το βγάζετε από το μυαλό: η αρθρογράφος είναι σίγουρα απόγονος του βασιλιά – δείτε τα πρόσωπα και των δύο.

Τσιτάτο 05

2010-07-15T12:08:00.003+03:00

Το΄πε και το’κανε. Θέλει ντε και καλά να κάνει τους Έλληνες να σκεφτούν. Δημιούργησε think tank. Πρόσεξε όμως πατριώτισσα: αν πολυσκεφτούμε εμείς οι Έλληνες, δε σας συμφέρει καθόλου εσάς τους «φρέσκους» πολιτικούς.

Έκατσε λοιπόν μπροστά στον καθρέπτη και με ύφος μαζεμένης καλογράς αναφώνησε: «Μη, μη! Δεν μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια. Το ξέρω καθρέπτη μου, έκανα πολλά λάθη. Έχω αλλάξει όμως, μου το’πε κι ο μπαμπάς. Με πιστεύεις; Με συγχωρείς;». Δεν έλαβε καμία απάντηση. Σηκώθηκε από την καρέκλα και με ύφος δεκαπέντε καρδιναλίων, έναν για κάθε ποσοστό του Antonis, είπε: «Σ’ευχαριστώ. Τώρα μπορώ να προχωρήσω. Ο λαός με καλεί».

Τί σημαίνει think tank στο Greece λοιπόν. Μαζεύω όσους έχω καπαρώσει από τη Νέα Δημοκρατία και φοβούνται ακόμα τον μπαμπά. Απαραίτητες προϋποθέσεις για να σκεφτούν μαζί μας είναι να μην έχουν πολυκαεί στην τηλεόραση και να μην έχουν περισσότερη φωτογένεια από την ηγέτιδα. Όσο πιο πάνω είσαι στην ιεραρχία του think tank, τόσο πιο πολύ σκέφτεσαι. Κάτι δε σας ταιριάζει για την κορυφή; Κακεντρέχειες…

Το think tank σκέφτεται και προβληματίζεται για κάποιους μήνες. Εν τω μεταξύ ανεβάζεις στο internet βιντεάκια που δείχνεις τον έντονο προβληματισμό σου. Έχεις πάντα το δάχτυλο στο πηγούνι και σημειώνεις ό,τι λέει ο συμπροβληματιζόμενος σου. Εφαρμόζεις δηλαδή μια τακτική μεταξύ Ζουμπουλίας και ΓΑΠ. Βλέπεις αν τραβάει το τανκ. Τραβάει; Ουπς έγινε κόμμα! Δεν τραβάει; Συνεχίζουμε να προβληματιζόμαστε.

Η απόφαση για το αν τραβάει ή όχι το τανκ θα ληφθεί μεταξύ καθρέπτη και ηγέτιδος. Θα γίνει δηλαδή. Μία από τις προτάσεις που έχουν πέσει στο τραπέζι για το όνομα του νέου κόμματος που θα σώσει τη χώρα είναι «Δαγκωτό στην κόρη του Δρακουμέλ, ΔΔ», η οποία όμως απορρίφθηκε γιατί κάνει λινκ με πρόσωπα-εθνικά τραύματα. Αν θέλουμε πάλι να διατηρήσουμε το έρεισμα μας στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ και να τραβήξουμε ποσοστό από φιλόζωους, το ονομάζουμε Ψιψινέα Δημοκρατία, ΨΔ. Για όλα αυτά όμως θα αποφασίσει ο καθρέπτης – ε με συγχωρείτε, ο λαός.

Τσιτάτο 04

2010-07-11T00:54:00.003+03:00

Το χταπόδι Πωλ και ο κροκόδειλος Χάρι θα συναντηθούν με τον Πρωθυπουργό mind-the-ΓΑΠ στο Μέγαρο Μαξίμου έπειτα από πρόσκληση του τελευταίου. Τα δύο δημοφιλή ζώα που έγιναν πασίγνωστα για τις επιτυχημένες ποδοσφαιρικές τους προβλέψεις θα μεταφέρουν στον Πρωθυπουργό τις προβλέψεις τους για την ελληνική οικονομία. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, ο κροκόδειλος Χάρι προθυμοποιήθηκε επίσης να προβλέψει ποιος εκ των κυρίων Ρέππα και Παπακωνσταντίνου θα επικρατήσει στη διαμάχη μεταξύ τους.

Η λίμνη Αβέρνους κατασχέθηκε από την ιταλική αστυνομία με το αιτιολογικό της σύνδεσης της με τη μαφία. Η λίμνη Βατοπαίδους εξέφρασε τη βαθιά θλίψη της για το συμβάν και προσφέρθηκε να φιλοξενήσει τα νερά της ιταλικής λίμνης μέχρι να αποκατασταθεί η αλήθεια. Με το αζημίωτο βεβαίως, πάτερ.

Πρωτοπόρος γάλλος πλαστικός χειρουργός πραγματοποίησε μεταμόσχευση προσώπου με βλέφαρα, μάτια που δακρύζουν και πηγούνι στο οποίο φυτρώνουν γένια σε 35χρονο ασθενή. Θραύση έχει κάνει η είδηση στους κύκλους της ελληνικής αριστεράς, καθώς οι παραγγελίες για εγκέφαλο με κοινό τρόπο σκέψης έχουν χτυπήσει κόκκινο.

Γνωστή εταιρία fast-food θα συμμετάσχει στη στρατολόγηση και εκπαίδευση των εθελοντών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο. Απαράβατος όρος στη συμφωνία με κάθε εθελοντή – ο οποίος θα ονομάζεται (μπλιάχ) game maker – είναι η μη κατανάλωση τροφών της εταιρίας. Να τους μείνει και κανείς μέχρι το ’12.

Ώρες ατελείωτες περνάει ο GAP στο σολάριουμ, σύμφωνα πάλι με έγκυρη πηγή. Η επιθυμία του Πρωθυπουργού να μαυρίσει σχετίζεται με το επερχόμενο ταξίδι του στη Βιέννη και την κρυφή συμφωνία για ανταλλαγή με τον Μπάρακ Ομπάμα.

Τσιτάτο 03

2010-07-04T00:23:00.008+03:00

H Fitch επαίνεσε τη χώρα μας για την πορεία της οικονομίας και το Δ.Ν.Τ. εξέφρασε την ικανοποίησή του για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Η ανησυχία των Γερμανών είναι έκδηλη, καθώς λόγω της αρχικά ασεβούς συμπεριφοράς τους φοβούνται πλέον ότι δε θα δεχτούμε να τους δανείσουμε χρήματα.

Εννέα εκατομμύρια ευρώ βρέθηκαν σε λογαριασμό ενός υπαλλήλου του υπουργείου Πολιτισμού. Το υπουργείο Οικονομικών ξεκίνησε εντατικούς ελέγχους, ώστε να εντοπιστούν άλλοι εκατό παρόμοιοι και να μειωθεί το έλλειμμα κατά περίπου 1 δις ευρώ επιπλέον.

Όσο μεγαλύτερο το υψόμετρο της περιοχής τόσο ακριβότερος ο καφές, έδειξε μελέτη στην Αθήνα. Αντίστοιχη μελέτη διεξάγεται στην Κρήτη για τις τιμές της ινδικής κάνναβης.

Οι Αθηναίοι θα έχουν την ευκαιρία να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή του «δικού» τους παγκακίου έπειτα από το διαγωνισμό ανάδειξης των καλύτερων παγκακίων για την πόλη. Μάλιστα, σε κάθε παγκάκι θα έχει τη δυνατότητα ο χορηγός Αθηναίος να γράψει το δικό του μήνυμα. Με «ενθουσιασμό» και «διάθεση συμβολής» αντέδρασαν οι σύλλογοι των βανδάλων της πόλης.

Επιστολή έστειλε ο Όλι Ρεν στις ελληνικές αρχές, σύμφωνα με την οποία θα επισκεφτεί τη χώρα σύντομα. Οι κακές γλώσσες λένε ότι ο επίτροπος φέρνει νέα φορο-εισπρακτικά μέτρα. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε στενή επικοινωνία με το αεροδρόμιο των Βρυξελλών και το Π.Α.ΜΕ., ώστε να αποκλειστεί ο σχετικός αεροδιάδρομος του «Βενιζέλος» τη μέρα της άφιξης.

Σοβαρό θεωρείται το ενδεχόμενο η γερμανίδα Καγκελάριος να ζητήσει στην επόμενη σύσκεψη των ηγετών της Ε.Ε. την καταβολή υψηλού αντιτίμου για κάθε γκολ που πετυχαίνει η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γερμανίας από την αντίπαλη ομάδα. Έντονες είναι οι διαμαρτυρίες της βρετανικής κυβέρνησης, αλλά η κα Μέρκελ τους καθησύχασε ότι δε θα ισχύσει για το φετινό Μουντιάλ.

Τη στιγμή γραφής του σημερινού τσιτάτου το πλέον διαβασμένο άρθρο στον Guardian είναι το άρθρο 7 σειρών του κου Batty, σύμφωνα με το οποίο η βασίλισσα Ελισάβετ η δεύτερη (πώς λέμε υποτιμητικά, η «τελευταία»;) φαίνεται σε φωτογραφία δυσαρεστημένη από παρέλαση στην Οτάβα του Καναδά, την οποία και επισκέφτηκε. Απλά ασχολίαστο.

Τσιτάτο 02

2010-06-29T00:19:00.002+03:00

Ο Σαμαράς, λέει, θα απαρνηθεί το μνημόνιο του ΔΝΤ μόλις έρθει στην κυβέρνηση! Σύντροφε Αντώνη (ανατρίχιασες;), κατ’αρχάς το μνημόνιο δεν είναι το σύστημα των πανελληνίων που αλλάζει ανά τετραετία, ούτε νομοσχέδιο για την κουκούλα που όποτε θες ακυρώνεις. Και ας πούμε τώρα, ότι όντως το ακυρώνεις. Πού θα βρεις ρε Καραμήτρο τα χρήματα να αποπληρώσεις τα δάνεια που ήδη εισέπραξες από το ΔΝΤ; Θα επιβάλλεις επιπρόσθετη φορολογία για την αποπλήρωση των δανείων που πήραμε αφού επιβλήθηκε...πρόσθετη φορολογία; Κάτι τέτοια ακούω ρε Αντώνη και μου φαίνεται η Ντόρα Κομφούκιος!

Μου άρεσε επίσης το σχόλιο του μετά από αυτήν τη δήλωση: «όχι, όχι δεν τα βάζουμε με το ΔΝΤ». Αμ πώς! Θα σου δαγκώσει το χεράκι!

«Αντώνη, μην χτυπάς εμάς, το ΠΑΣΟΚ είναι ο κοινός εχθρός». Αυτή η κραυγή παρατημένης γκόμενας από τον Καρατζαφέρη μ’έκανε και βούρκωσα. Βρε Αντώνη, βγες λίγο στο παράθυρο. Σου κάνει καντάδα ένα αφράτο αγόρι με γυαλιστερό μαλλί.

Η Προεδράρα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και Βάλε έστειλε επιστολή στους G20 (και στους 20, στον πράσινο ήλιο που ξανοίγω) ζητώντας την επιβολή φόρου στις τράπεζες. Την ίδια επιστολή χρησιμοποίησε ο Μπάρακ για να σκουπίσει τα δάκρυα του από την ήττα των ΗΠΑ στο μουντιάλ.

Ο Alexis την είπε πάλι έμμεσα στον Αλέκο... Φανταστείτε λοιπόν το εξής: είμαστε δέκα άτομα σε ένα δωμάτιο και την λέω εγώ σε έναν ότι την έχει μικρή. Γίνεται μια μικρή φασαρία, μετά από λίγο όλα καλά. Την επόμενη φορά βρισκόμαστε πάλι εγώ κι ο άλλος σε ένα δωμάτιο με τη διαφορά ότι οι υπόλοιποι οχτώ δεν άντεξαν και την κάνανε. Επιμένω όμως να του την λέω ότι την έχει μικρή. Πόσο γελοίος φαίνομαι;!

Νεκρός - κι άλλος νεκρός

2010-06-24T23:15:00.001+03:00

- Θες να γίνει πορεία για τον νεκρό υπασπιστή;!

- ...

- Μα ήταν μπάτσος!

- ...!

- Τί πάει να πει, ήταν κι αυτός άνθρωπος;

- ...!!

- Ε και; Ναι, εργαζόταν εκείνη την ώρα.

- ...!!!

- Δε σε καταλαβαίνω. Ήταν μπάτσος.

- ...!!!!

- Καλά. Θα πάρω τη Μαρία και τον Μπάμπη να πάμε να κλείσουμε το αεροδρόμιο. Αν θες, έλα.

Τσιτάτο 01

2010-06-19T14:05:00.005+03:00

Μεταξύ βιβλίων και σημειώσεων ο εγκέφαλός μου αποφάσισε να παράξει τις εξής σκέψεις:

Οι εκφράσεις «όταν θες κάτι πάρα πολύ, όλος ο κόσμος συνομοτεί να το αποκτήσεις» και «όταν φοβάσαι κάτι πάρα πολύ, το παθαίνεις» χαρακτηρίζονται από μια αντιφατική σύγκλιση. Κάποια από τις δύο δεν ισχύει μάλλον, ε;

Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς που κριτίκαραν την εθνική μας ομάδα μετά τον πρώτο της αγώνα στο Μουντιάλ και πίστεψε ότι θα φάμε δύο ή τρία γκολ από τη Νιγηρία. Το παραδέχομαι. Έτσι και φάμε όμως τέσσερα από την Αργεντινή, μη μου κουνηθεί κανείς.

Ένα σχέδιο εξολόθρευσης των εγχώριων εγκεφάλων είναι σε εξέλιξη. Μη μου πείτε, «αν έχεις στοιχεία, πήγαινε στον εισαγγελέα», γιατί θα αρκεστώ στο να σας προτρέψω να δείτε ελληνική τηλεόραση.

Ξέρω... Ξέρω το λόγο που ο πρώην πρωθυπουργός της γαλάζιας διακυβέρνησης που αναγέννησε τη χώρα δεν εμφανίζεται στα κοινά. Έχει κάνει κάποια αποτυχημένη πλαστική επέμβαση.

Αναρωτιέμαι, γιατί διαρρηγνύουν τόσοι και τόσοι τα ιμάτια τους για τη μείωση των συντάξεων, όταν μια μεγάλη μερίδα των νέων της χώρας έχει ήδη κλείσει ή αναζητά αεροπορικά εισιτήρια για το εξωτερικό. Ποιος θα πληρώσει τις συντάξεις σας, παππούδια; Η πρώην «πλούσια» γενιά των 700 ευρώ και η νυν των 600; Ας γελάσω κολλώντας ένσημα (λέμε τώρα)!

Τζιζ

2010-06-14T00:36:00.001+03:00

[τζιζ]

- Ουφ...!

- Τί έγινε; (τζιζ)

- Εξήγησε μου, σε παρακαλώ.

- Όφου πάλι. Τί; (τζιζ)

- Γιατί δε με βοηθάς να σε καταλάβω; Μας συμφέρει και τους δύο, το ξέρεις αυτό.

- Τί να κάνω ρε παιδί μου; Μη με πρήζεις άλλο. Εδώ είμαι, κάνε με ό,τι θες. Τζίζας πια. (τζιζ)

- Σε παλεύω εδώ και ώρες. Να κατανοήσω πώς λειτουργείς. Τα δεξιά, τα αριστερά, τα έσω, τα έξω, τα ανιόντα και τα κατιόντα! Σε κατανοώ, αλλά μετά από λίγο σε ξεχνάω!

- Δε μου λες, δε νιώθεις κάπως παράξενα «μελετώντας» με; (τζιζ)

- Ναι, λιγάκι...

- Ο λόγος; (τζιζ)

- Ότι προσπαθώ να κατανοήσω ένα σύστημα που...είμαι εγώ. Και στο λέω: πώς γίνεται να μη με βοηθάς να σε κατανοήσω, αφού είμαι εσύ και είσαι εγώ;! Αφού έχεις τα κονέ εκεί μέσα, άπλωσε τα κλαδιά σου και κάνε με τέρας μνήμης!

- Τζιζ: το’χεις κάψει, boss.

Η συζήτηση μεταξύ του φοιτητή και του νευρώνα συνεχίστηκε για κάμποση ώρα και επεκτάθηκε σε αρκετά τεχνικά ζητήματα οργάνωσης και αρχιτεκτονικής του νευρικού συστήματος.

*όπου τζιζ, ένα δυναμικό ενέργειας

Probatio pennae

2010-06-07T23:07:00.000+03:00

Φτάνοντας τις 151 αναρτήσεις σκέφτηκα να το γιορτάσω χαρίζοντας ένα κλαδί και μία πένα σε τούτο το ιστολόγιο. Όλες πλέον οι λογοτεχνικές μας ανησυχίες και συζητήσεις θα συναντώνται εδώ. Ύπουλο δώρο θα μου πείτε, γιατί του κόβω ένα κλαδί και το πάω αλλού. Όπως το δει κανείς... Σ'εποχές που απαιτούνται γενναίες αποφάσεις και κοιτάγματα στους καθρέπτες, ας γίνουμε πιο ξεκάθαροι...

Τα υπόλοιπα ας λέγονται από'δω.

Τα σέβη μου :)

Ζωγραφιστά... (1/2)

2010-06-05T00:16:00.004+03:00

[άναψε κόκκινο, πέρνα]

Έστρωσε το κρεβάτι περιμένοντας τον. Καθυστέρησε όμως και βγήκε η ίδια για να τον βρει. Έβρεχε καταρρακτωδώς, αλλά τον περίμενε στο κρύο σταυροδρόμι για ώρα πριν αυτός εμφανιστεί από τη γωνία. Έτρεξε προς το μέρος του να την αγκαλιάσει κι εκείνος σταμάτησε κι άνοιξε τα χέρια του. Χάθηκε μέσα του δακρυσμένη. Τί κι αν είχαν περάσει μόλις λίγες ώρες από την τελευταία αγκαλιά; Τις τελευταίες μέρες δε χόρταινε να τον αγγίζει. Περίμενε πώς και πώς να νιώσει την ανάσα του στο λαιμό της. Εκείνος ανταποκρινόταν στη θέρμη των συναισθημάτων της, κάτι που της ήταν υπεραρκετό για την ώρα. Δε ζητούσε κάτι παραπάνω από αυτόν - την ευκαιρία μόνο να του δείξει τι σήμαινε γι’αυτήν η παρουσία του στη ζωή της.

...

Σηκώθηκε από το κρεβάτι και έκατσε μόνη της στην απέναντι πολυθρόνα. Κάλυψε τα γυμνά της πόδια με μια λεπτή κουβέρτα κι έμεινε πάλι στο σκοτάδι για ώρα κοιτώντας τον να κοιμάται. Ν’αναπνέει ρυθμικά δίπλα της και να σκέφτεται ότι την αναπνοή αυτή μπορεί και τη φιλά. Ότι είναι τυχερή που και αυτό το βράδυ επέλεξε τη συντροφιά της. Όχι, ποτέ δεν είχε δώσει δικαίωμα να αμφισβητήσει την αφοσίωση του σ’αυτήν. Είχε επιλέξει όμως να είναι μαζί της, εκεί ακριβώς δίπλα της και ν’αναπνέουν στο ίδιο tempo.

Οι σκέψεις της πάνε πάλι στο σταυροδρόμι. Πόσο λίγη της φάνηκε η βροχή όταν εκείνος πρόβαλε μέσα από τις σταγόνες. Πόσο ήθελε να τον αγκαλιάσει και να μείνουν εκεί διώχνοντας τη βροχή από την πόλη. Τέτοια ήταν τα δάκρυα της ευτυχίας που κάνανε τη βροχή να μοιάζει με υγρό καλοκαιρινό σούρουπο και τη μύτη τούτου του μολυβιού πινέλο στη χαρά της.

...

Φφφ είπε και έσβησε το κερί.

Η συνέχεια ΕΔΩ.

Zoom in, zoom out

2010-06-01T01:18:00.002+03:00

[Destroy capitalism, buy a shirt - by Banksy]

Η χλιαρή έως τώρα αντίδραση των Ελλήνων στα μέτρα που πρότεινε το Δ.Ν.Τ. και εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση οφείλεται κατά την ταπεινή μου γνώμη σε τρεις παράγοντες: στο αίσθημα της συνυπευθυνότητας, στο αναμενόμενο της εξέλιξης και στη συνήθεια της επιβολής.

Κατά βάθος νιώθουμε ότι χορέψαμε όλοι μαζί το χορό της διαφθοράς, του βολέματος και του ρουσφετιού. Είτε επειδή μας ανάγκασαν οι συνθήκες, είτε επειδή δεν έχουμε διδαχτεί διαφορετικά, προσεγγίζαμε κουτοπόνηρα οποιαδήποτε συναλλαγή με το βαθιά διεφθαρμένο Δημόσιο. Η ιδέα όμως του «γνωστού» και του «μπάρμπα» μας ήταν/είναι γνωστή και στα υπόλοιπα σκέλη της κοινωνικής μας συμπεριφοράς: από το γνωστό μας γιατρό στο νοσοκομείο που θα μας εξυπηρετήσει πιο γρήγορα μέχρι την ευνοϊκή εξυπηρέτηση μας σε ένα χώρο διασκέδασης, επειδή ξέρουμε το σερβιτόρο. Την ίδια λογική του «δε βαριέσαι μωρέ» ακολουθούμε στο παρκάρισμα, στο πέρασμα με πορτοκαλί από τα φανάρια, στις ακαδημαϊκές μας υποχρεώσεις ως φοιτητές, στην ουρά στα σούπερ μάρκετ, στην υποκλοπή της συνδρομητικής τηλεόρασης, στο μιλητό για μια θέση εργασίας στον ιδιωτικό τομέα κ.τ.λ. Η κουτοπονηριά πήγαζε από το κοινωνικό μας DNA, όπως τουλάχιστον αυτό διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Μου επιτρέπετε να εκφράζομαι στον αόριστο, διατηρώ μια μικρή ελπίδα ότι κάποια στοιχεία μας θα αλλάξουν.

Επιπλέον, το περιμέναμε. Το βλέπαμε γύρω μας σε προσωπικό επίπεδο και το μαθαίναμε για το Κράτος από τα Μ.Μ.Ε. Στα δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες ο Έλληνας, στα δάνεια και σε ένα υπέρογκο χρέος και έλλειμμα το ελληνικό Κράτος. Τα θαύματα αν συμβαίνουν, δε συμβαίνουν καθημερινά για να δικαιολογούν την ύπαρξη τους και έτσι το αναμενόμενο ήρθε: χρεοκοπήσαμε. Το Κράτος συμπεριφερόταν ως ένας από εμάς που δανειζόταν συνεχώς για να καλύψει οποιαδήποτε ανάγκη του, συχνά ανύπαρκτη ουσιαστικά, και επιπλέον σκόρπιζε τους πόρους του δίχως έλεγχο και λογική διαχείριση.

Τέλος, έχουμε συνηθίσει να μας επιβάλλουν μέτρα ή αντιλήψεις και να μην αντιδράμε. Κρυβόμαστε μέσα στο πλήθος και υπό το ελαφρυντικό της ομαδικής ενοχής σφυρίζουμε αδιάφορα. Αποδεχόμαστε σκάνδαλα εκατομμυρίων, ανταλλαγές δημόσιας περιουσίας, χρηματισμούς δημοσίων λειτουργών σε καθημερινή βάση, δολοφονίες και ξυλοδαρμούς μεταναστών και φασιστικές συμπεριφορές – ακόμα ολίγων. Γινόμαστε πατριώτες όταν θίγουν τον εγωισμό και τα ελληνικά γονίδια μας, αλλά σιωπούμε όταν σκοτώνονται εν ψυχρώ αστυνομικοί και παιδιά Αφγανών. Ταυτόχρονα, μια μεγάλη μερίδα του λαού μας βρίσκεται καθηλωμένη σε έναν καναπέ μπροστά από μια τηλεόραση, ασχολούμενη με πορνοταινίες ψυχικά ασταθών ατόμων, αναζητώντας τον πιο χορευταρά τηλεστάρ και τον φέρελπι νέο που τραγουδά καλύτερα και έχει το «πακέτο». Όλα αυτά στο βωμό του θεού του Καπιταλισμού, ο οποίος από κάπου εκεί ψηλά – επιτρέψτε μου επίσης να θεωρώ το συγκεκριμένο θεό πιο πιθανό από οποιονδήποτε άλλο – γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα. Περιορίζεται σε υποτιθέμενες κρίσεις για να αναδεύσει το καζάνι με το χρήμα και να ανακατανήμει τις μερίδες των λίγων έχοντας ταυτόχρονα τη μεγάλη μάζα του «ανεπτυγμένου» πλανήτη αποβλακωμένη να αναλίσκεται στα δεκάδες καθημερινά της προβλήματα επιβίωσης ή βίωσης σύμφωνα με τα στάνταρ των πολλών. Σα να τον ακούω να γελά εκεί πάνω... τον θεό του Καπιταλισμού.

«Ελπίζουμε να σας κάναμε να ξεχάσατε τα προβλήματά σας», φώναζε χαμογελαστή ανάμεσα στα δύο μπότοξ η τηλεπαρουσιάστρια. Ας ξεχάσουμε λοιπόν τα σπουδαία και ας ασχοληθούμε με τα φαιδρά. Τί κι αν καθημερινά σκοτώνονται μικρά παιδιά και νέοι στην Παλαιστίνη από Ισραλήτες; Λίγοι είναι αυτοί που φωνάζουν και ακόμα λιγότεροι αυτοί που τους ακούνε. Σήμερα που θρηνήσαμε τουλάχιστον 10 ανθρώπους-μετόχους σε μια επιχείρηση ανθρωπιστικής βοήθειας, νιώσαμε την απειλή να μας πλησιάζει λίγο παραπάνω. «Ευτυχώς δεν είναι Έλληνες», είπαν πολλοί, ανάμεσα τους και ο πρωθυπουργός. Δυστυχώς ήταν άνθρωποι, επιτρέψτε μου και πάλι να σημειώσω.

Lemon blooder

2010-05-27T01:30:00.003+03:00

[χυμό παρακαλώ;]

Τρελάθηκε όταν την έχασε. Καθόταν ακίνητος στην κούνια της αυλής με το βλέμμα στην εξώπορτα. Ο κήπος που μαζί φρόντιζαν, φύτευαν, διακοσμούσαν και γέμιζαν με φίλους τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού ήταν πλέον άγριος. Τα χόρτα ξεπέρασαν τις μαραμένες γλάστρες στο ύψος και τα μικρά μονοπάτια από χώμα είχαν σβηστεί κάτω από τα πατημένα ζιζάνια. Το λάθος όπως και η επιλογή να φύγει ήταν δική της και όχι δική του.

Ήταν έτοιμος να τη συγχωρέσει και να τη δεχτεί στην αγκαλιά του όπως πριν, τότε που δεν είχε μπει ανάμεσα τους εκείνος. Όταν τους είδε εκείνο το βράδυ στα σκοτεινά του κήπου, τη μέρα της ονομαστικής του γιορτής, προσπάθησε να σβήσει την εικόνα τους από το μυαλό του. Της κράτησε το χέρι σφιχτά τρέμοντας από φόβο, όχι θυμό, και από την έντονη επιθυμία να πειστεί ο ίδιος ότι δεν είδε κάτι. «Δεν ήταν η Ζωή, το σκοτάδι θά’φταιγε, δεν μπορεί». «Καλά είσαι;», τον ρώτησε εκείνη ελπίζοντας ότι θα λάβει μια αδιάφορα θετική απάντηση. «Δεν ήσουν εσύ, έτσι δεν είναι;», τη ρώτησε βουρκωμένος με βλέμμα που διαπέρασε την ψυχή της. Τράβηξε το χέρι της και προσπάθησε να προσποιηθεί την οικοδέσποινα για το υπόλοιπο της βραδιάς. Σαν ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί μπροστά στο κοινό του, ο Αριστείδης πέρασε το υπόλοιπο βράδυ της γιορτής του απαντώντας με «ναι», «όχι», «μια χαρά» σε όλες ανεξαιρέτως τις ερωτήσεις φίλων και συγγενών. Αν άκουγε έστω και μια φορά το όνομά της, θα ξέσπαγε. Την κοίταζε να περιπλανιέται χαμένη στον κήπο, εκείνη αποφεύγοντας το βλέμμα του κι εκείνος απορώντας.

Εννιά μήνες έχουν περάσει από’κείνο το βράδυ και το επόμενο καλοκαίρι πλησιάζει. Το δικαστήριο του απαγόρευσε να την πλησιάζει και τα παιδιά τους διέκοψαν κάθε επαφή μαζί της. Προσπάθησαν να του δώσουν χρόνο, έδειξαν κατανόηση και πίστεψαν ότι αργά ή γρήγορα θα συνέλθει. Η συμπεριφορά του γινόταν όμως όλο και πιο αλλόκοτη. Τύλιγε κρυφά τους καθρέπτες του αυτοκινήτου της με κλαδιά από την αγαπημένη της λεμονιά του κήπου. Υπήρχαν βράδια που γυρνώντας σπίτι της έβρισκε στο χαλάκι της εισόδου στημένες λεμονόκουπες ποτισμένες εσωτερικά με το αίμα του. Στημένες λεμονόκουπες με κάτουρο όμως βρέθηκαν και στην κατοικία του άλλου, αν και το παράνομο ζευγάρι δεν συναντήθηκε ξανά μετά από εκείνο το βράδυ, όπως η ίδια επέλεξε.

Εγκλεισμό σε ψυχιατρικό ίδρυμα ο Αριστείδης δέχτηκε υπό δύο όρους μόνο. Να έχει κήπο με λεμονιές και χώρο για την κούνια τους. Εκεί που έκαναν για πρώτη φορά έρωτα στο καινούριο τους σπίτι και που πιθανότητα αποτέλεσε το σημείο σύλληψης της Γιάννας. «Η κούνια της ζωής», συνήθιζε να λέει στη μεγάλη του κόρη νομίζοντας εκείνη ότι αναφερόταν στη μάνα της. Το αίτημα του κήπου και των δέντρων ικανοποιήθηκε, όχι όμως και της κούνιας. Πριν από λίγες ώρες η Ζωή επισκέφτηκε τον Αριστείδη στο ίδρυμα. Ερωτηθείς από τους γιατρούς για το αν συμφωνεί με την επίσκεψή της, δέχτηκε αμέσως ξέροντας όμως ότι έτσι θα γραφτεί το τέλος. Από τη στιγμή της συγκατάθεσής του ξεκίνησε να πεθαίνει.

Η Ζωή δεν πρόλαβε να πει πολλά, δεν ήθελε άλλωστε. Ήθελε μόνο να διαπιστώσει αν έχει τη δύναμη να τον κοιτάξει ξανά στα μάτια και να ζητήσει τη συγχώρεσή του. Μαζί με τη συγχώρεση έλαβε ένα χτύπημα στη δεξιά άνω κοιλιακή χώρα που διέρρηξε τη χοληδόχο κύστη της. Γι’αυτόν άλλωστε ήταν τεράστια μέσα της. Το αίμα και η χολή της πότισαν τη νεαρή λεμονιά και ο Αριστείδης ξεκίνησε για το σπίτι τους. Με ακόμα περισσότερο αίμα πάνω στο ακονισμένο κλαδί κάθισε στην κούνια της ζωής και άκουγε προσεχτικά με το βλέμμα στον ουρανό την περιοδικότητα του ήχου της σειρήνας.

Όταν, τότε μόνο

2010-05-24T14:16:00.001+03:00

Όταν δεν απάντησε στο τηλέφωνο.

Όταν πέρασαν τέσσερις μέρες χωρίς να τον δει.

Όταν τον συνάντησε γνωρίζοντας ότι θα τον χάσει μετά από λίγο.

Όταν έστρεψε αλλού το βλέμμα του.

Όταν φοβήθηκε, ότι κοιμήθηκε με άλλη.

Όταν έκανε σχέδια δίχως αυτήν.

Όταν χαμογέλασε χωρίς να είναι αυτή ο λόγος.

Όταν την ακούμπησε αδιάφορα.

Όταν γέλασε, ενώ εκείνη μιλούσε σοβαρά.

Όταν φοβήθηκε το άγγιγμά της.

Όταν έψαξε γι’άλλο άγγιγμα.

Όταν την είπε φίλη του.

Όταν της μίλησε αδιάφορα, ενώ εκείνη έβραζε μέσα της.

Όταν δεν την παρηγόρησε στο τελευταίο της κλάμα.

Όταν στράγγιξε τη ματιά του.

Όταν έγινε σαφής.

Τότε μόνο αυτή κατάλαβε και πόνεσε τόσο μα τόσο πολύ.

Zurück aus Österreich

2010-05-21T18:59:00.001+03:00

[Stephansplatz]

Επιστροφή στα πάτρια εδάφη ύστερα από ένα τετραήμερο στην πόλη του σνίτσελ, της μπύρας, του λουκάνικου και του Μότσαρτ. Ο τελευταίος κύριος διακρίνει τη Βιέννη από πολλές άλλες γερμανόφωνες. Καταγράφουμε λοιπόν εντυπώσεις και σκέψεις στο ιντερνετικό μας ημερολόγιο:

1. Το λίτρο της αμόλυβδης στοιχίζει 1,21 ευρώ. Πεζή η πρώτη εντύπωση, αλλά ακόμα να χωνέψω ότι στο νησί την πληρώνουμε 1,60.

2. Εντυπωσιάστηκα από τα έργα των ντόπιων Klimt, Schiele και Romako. Αποτελούν σχολές ζωγραφικής από μόνοι τους οι άνθρωποι. Και αν σου αρέσουν μια φορά οι πίνακες τους στα βιβλία, από κοντά σε καθηλώνουν. Ο Klimt υπήρξε δάσκαλος του Schiele και η επιρροή του πρώτου διακρίνεται μέχρι ένα σημείο στα έργα του δεύτερου, ενώ ο Romako ακολουθεί μια τελείως διαφορετική τεχνοτροπία με έργα που μεταξύ άλλων κεντράρουν στο σασπένς και το ανθρώπινο δράμα.

3. Παρατηρούσα τους μεγαλοπρεπείς, υποβλητικούς ναούς των Αυστριακών και σκεφτόμουν τι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος για να πείσει τον διπλανό του για κάτι που πρέπει να φοβάται, σέβεται, ασπάζεται, εφαρμόζει και ίσως δεν υπάρχει καν (ίσως;). Αρχιτεκτονικά πάντως ναοί όπως αυτός του Αγίου Στεφάνου στο κέντρο της πόλης σε εντυπωσιάζουν. Βγάλτε τα καθίσματα και φέρτε μας μια μπάλα.

4. Μία μακαρονάδα (πένες μπολονέζ), μία ατομική σαλάτα και ένα αναψυκτικό σε κεντρικό ιταλικό εστιατόριο της πόλης μόλις με 10 ευρώ. Καλό; Αν αποφασίσετε να επισκεφτείτε την πόλη, ρωτήστε με να σας πω για ένα εκπλητικό εστιατόριο – κλασικά χαμηλοτάβανο και σκοτεινό – με εξαιρετικό σνίτσελ, το οποίο μάλιστα υπήρξε και κατοικία του Μπετόβεν (μετά το ανακαλύψαμε αυτό ως τυπικοί Ελληνάρες).

5. Δακτυλοδειχτούμενος ο Βιεννέζος που δεν έχει Mercedes, BMW ή κυρίως Audi! Πείτε μου πού τους τα μοιράζουν να πάω να πάρω!

6. Άλλη μια φορά να δω τον Μότσαρτ πάνω σε σοκολατάκι, μπλουζάκι, κούπα, στυλό, μπρελόκ, βεντάλια, σώβρακο και θα αυτοδαγκωθώ!

7. Δεν περίμενα ότι η Βιέννη θα είχε τόσους πολλούς ντόπιους μελαχρινούς. Μου θύμισε Άμστερνταμ η εικόνα σ’ένα βαθμό, όπως και τα ιδιότροπα κουρέματα πολλών κυρίων και κυριών, συχνά άνω των 50 ετών. Ευγενικοί φυσικά οι άνθρωποι, αλλά όχι και σαν τους Βρετανούς. Επίσης, πολύ ωραίο ντύσιμο, ιδιαίτερα από τις νέες Βιεννέζες...

8. Μπράβο στον ΕΟΤ. Με το που κάτσαμε στο τρένο της επιστροφής για το αεροδρόμιο, εμφανίστηκε στις οθόνες διαφήμιση για την Κρήτη και το Ηράκλειο. Μας πείσατε, θα’ρθούμε και φέτος!

9. Ρε παλικάρια, στις οθόνες της κάθε θύρας μη γράφετε πληροφορίες για τις επόμενες δύο πτήσεις! Βλέπω και γω από μακριά «αλλαγή θύρας σε Β40», μαζεύουμε τα μπογαλάκια και πάμε στη Β40. Η αλλαγή όμως ήταν για τη μεθεπόμενη πτήση από την αρχική θύρα, άρα άλλαξε πάλι τερματικό και γδύσου πάλι από κάθε λογής μέταλλο! Τί περιμένεις μωρέ, Αυστριακάρες!

10. Βαρέθηκα τα γερμανικά φύλα, το επόμενο Μεσόγειο!