Τα παιδιά με χαιρετάνε ανάμεσα στο πλήθος καθώς με βλέπουν να πλησιάζω στο σημείο που είχαν στηθεί στη μέση της πλατείας. Περνώ ανάμεσα σε ενοχικούς 50άρηδες, διψασμένους φοιτητές, απεγνωσμένους ανέργους, πνιγμένους εργαζομένους, τρομαγμένους πατεράδες. Από το μικρόφωνο ακούγεται παράκληση να απομακρυνθούν τα μικρά παιδιά από τη σκηνή προς αποφυγή ατυχημάτων με τα καλώδια της ηχητικής εγκατάστασης που ελάχιστα λεπτά πριν είχε στηθεί εθελοντικά. Πρόκειται για συνάντηση πολλών φίλων μαζί στο κεντρικό «σπίτι» της πόλης. Δεν είναι πορεία, δεν είναι μια συνηθισμένη διαδήλωση. Ο αέρας μύριζε αξίες, αλληλεγγύη και συλλογικότητα. Τουλάχιστον αυτές κυκλοφορούσαν ανάμεσα μας, διώχνοντας παροδικά τη μιζέρια και την απαισιοδοξία των τελευταίων ετών, όχι μηνών. Μέλος κόμματος προσπαθεί να μοιράσει φυλλάδια. Οι φίλοι τον απομακρύνουν.
Βλέπεις μεγάλα μάτια σήμερα. Έτοιμα ν’αρπάξουν ό,τι προβληθεί μπροστά τους. Όλες οι αισθήσεις μας στο μέγιστο. Φίλος ανακοινώνει, ότι στο Σύνταγμα έχουν μαζευτεί 60.000. Ξεσπάμε σε χειροκροτήματα και κραυγές. Ολόκληρες οικογένειες – ναι, οικογένειες! – ανάμεσα μας. Όχι, δεν είναι επανάσταση, μη γελιόμαστε. Είναι κάτι απλό και μικρό στη σύλληψη, μεγαλειώδες όμως στην ουσία και την έκβαση του. Μπορείς τουλάχιστον να ελπίζεις – πότε το’κανες αυτό τελευταία φορά; Προσπάθησε να θυμηθείς, εγώ δεν κατάφερα κάτι. Παππούς παίρνει το λόγο και ξεκινά ζητώντας μας συγγνώμη για το μερίδιο ευθύνης του. Μας δηλώνει, ότι παίρνει μια μικρή σύνταξη με την οποία συντηρεί και τον άνεργο γιο του. Θα’δινε τη σύνταξή του, τα πάντα, για να γλιτώσει το γιο του από την κατάθλιψη. Μάνα παρακαλεί να γίνουμε μια γροθιά για να μην τιμωρηθούν άδικα «τα μικρά μας αγγελούδια». Συνειδητοποιώ ότι είμαι βουρκωμένος και κατεβάζω τα μάτια μου. Ισπανός φοιτητής μεταφέρει μήνυμα αλληλεγγύης στο πλήθος που΄χει μαζευτεί. Πόσο θα’θελα να’βλεπα μετανάστες ανάμεσα μας ή και πάνω στη σκηνή ως ομιλητές.
Πες μου, ότι όλο αυτό δε γίνεται μόνο για τα λεφτά. Πες μου, σε παρακαλώ, ότι δεν είμαστε εδώ σήμερα μόνο για τα κλεμμένα υλικά. Είναι κοινωνική η αγανάκτηση μας, έτσι; Πες μου ναι. Πες μου ναι και άσε με να ελπίζω. Πες μου ναι!
21 σχόλια:
Είμαστε για τα πάντα Μάνο μου. Ζούμε ιστορικές στιγμές.
Μανο, μακαρι αυτες οι πρωτες ενδειξεις εξεγερσεις να ειναι ετσι οπως θα θελαμε να πιστευουμε, απο κοινωνικη αγανακτηση και μονο, εφ οσον οπως λες εχουμε αναγκη να ελπίζουμε.
Με αυτη την εννοια ειναι δημοφιλεις και αγνων προθεσεων. Το επομενο βημα τους ας ελπισουμε οτι θα ειναι περισσοτερο διεκδικητικο,επειδη βεβαια δεν μπορει να κινουνται στο ιδιο αοριστο πλαισιο 'αγανακτησης' συνεχως.
Δεν μπορώ να μιλήσω για τους άλλους αλλά εγώ τουλάχιστον για αυτό θα είμαι εκεί. Για αυτήν την κοινωνική αγανάκτηση που νοιώθω ότι αλλάζει το μέσα μου χωρίς να το θέλω. Και χαίρομαι ιδιαίτερα που αισθάνομαι ότι δεν θα είμαι μόνο εγώ εκεί για αυτό :-) Να'σαι καλά!
Λίγο είναι βρε Μάνο αυτό που λες; "Ο αέρας μύριζε αξίες, αλληλεγγύη και συλλογικότητα."
Μεγάλο βήμα -ίσως το μεγαλύτερο- αυτό το πρώτο, από τον καναπέ στην πλατεία.
Καλό απόγευμα.
Να ελπίζετε.Όλοι ξαφνικά αρχίσαμε να ελπίζουμε.Κι αν γίνει αυτό που άκουσα και εξαπλωθεί το βουβό κύμα και στις άλλες ευρωπαϊκές πόλεις τότε μπορεί και να έχει νόημα η ελπίδα μας.
Αν αισθανόμαστε όλοι εδώ και άλλες χιλιάδες εκεί έξω αυτό το ρίγος επειδή κάτι γίνεται και αποδειχτεί ψευδαίσθηση ε τότε είμαστε τρελοί ΟΛΟΙ...Γίνεται? Μπα, δύσκολα...;)
Ναι!
(εντάξει τώρα;)
Καλημέρα
Τάκη,
ζούμε. Οι ιστορικές στιγμές έχουν συνήθως όμως θύματα.
Έλβα,
συμφωνώ. Οι διαμαρτυρίες είναι ακόμα στη φάση "αναζήτησης". Κι εμείς που συμμετέχουμε προσπαθούμε να σκεφτούμε το επόμενο βήμα. Η συγκεκριμενοποίηση των αιτημάτων είναι κάτι που ακολουθεί.
ΕΜ,
σίγουρα δεν είσαι μόνη σου. Είμαστε χιλιάδες και κοιτάμε στην ίδια κατεύθυνση - τουλάχιστον αυτές τις μέρες.
Τσαλ,
καθόλου λίγο. Τεράστιο βήμα, καμία αμφιβολία. Το δεύτερο βήμα είναι εξίσου δύσκολο όμως. Απαιτεί ενωμένη φωνή και ετοιμότητα σύγκρουσης. Καλημέρα.
Σελιτσάνε,
οι αυριανές συγκεκντρώσεις στις ευρωπαϊκές πόλεις είναι κρίσιμες. Θα φανερωθούν πολλά για το μετά. Για να δούμε.
kovo voltes,
μπορεί και να'μαστε, αλλά και τί έγινε; Λες και πριν ήμασταν στα λογικά μας...
Κατάσκοπε,
πιο δυνατά!
I' ll shout out YES if you shout it back at me...
moved
Ναι, ναι, ναι!!!
Ποτέ να μην σταματήσεις να ελπίζεις!!!
Nadar & Theorema,
α'να χαθείτε, με (ξανα)συγκινήσατε.
ΝΑΙ ρε!
Θα δείξει. Φαίνεται πάντως καλό μέχρι στιγμής. Για αποτελέσματα, δεν΄ξέρω...
Καμηλιέρη,
από μόνο του το εγχείρημα αποτελεί μαγιά για το μέλλον.
Δυστυχώς δεν μπορώ να το πω. Όχι ακόμα.
the elf at bay,
είναι μια αρχή όμως. Μακάρι να μπορέσουμε να το πούμε πολλοί μαζί.
Καλώς όρισες.
7η ημέερα σήμερα και η αγανάκτηση καλά κρατεί. Χθές ένας κύριος σε ένα πηγαδάκι είπε πως όλο αυτό συμφέρει τους απο πάνω μιας και αποτελεί εκτόνωση της οργής μας. Διοχετεύουμε, λέει, την ενέργεια που τόσο καιρό συσσωρεύσαμε καθήμενοι στον καναπέ μας. Οταν εξαντληθει θα ξαναγυρίσουμε εκεί. Σήμερα, βλεποντας ξανά τον κάθενα απο 'μας να μιλά στο μικρόφωνο, αναρωτήθηκα αν όλο αυτό είναι πολιτική ζυμωση ή μηπως είναι ομαδική ψυχανάλυση? Μήπως ο κύριος Εξηντάρης, που αρχικά κατέβηκε για να εκφράσει την αγανάκτηση του για την φασαρία που δεν τον αφήνει να κοιμηθεί, είχε δίκιο?
Ανώνυμε/-η,
οι πολιτικές ζυμώσεις είναι ούτως ή άλλως μια μορφή group therapy. Εξωτερικεύει ένα σύνολο ατόμων, και φυσικά εσύ ο ίδιος, τις ανησυχίες και ελπίζω τα αιτήματα που έχουν συσσωρευτεί στο χρόνο. Ανεξάρτητα από το αν το όλο εγχείρημα συνεχίσει ή διακοπεί σύντομα, θεωρώ ότι έχουμε κερδίσει δύο πράγματα:
1. Μαγιά για το μέλλον. Ξέρουμε ότι έχουμε τη δύναμη και μπορούμε χωρίς σημαίες να φωνάξουμε στην ίδια, ή σχεδόν ίδια, κατεύθυνση.
2. Προειδοποίηση. Κάναμε αισθητή την παρουσία μας. Γνωρίζουν άπαντες ότι με όποια σημαντική αφορμή χιλιάδες κόσμου είναι έτοιμες να μαζευτούν στις πλατείες της χώρας. Και τις επόμενες φορές ίσως να μην αντιμετωπιστούμε ως "ενδιαφέρον κοινωνικό φαινόμενο".
Όμορφο ιστολόγιο. Την καλημέρα μου.
Aurangel,
να΄σαι καλά. Καλημέρα.
Δημοσίευση σχολίου