Εντυπώσεις από τη Βαρσοβία

Λέτε να το’ξερα; Ότι τις μέρες που θα βρισκόμουν για ολιγοήμερες διακοπές στη Ρώμη θα μακαριοποιούσαν τον Πάπα-τον Ιωάννη-τον Παύλο-τον Δεύτερο-τον Σωστό; Όχι βέβαια, λίγες μέρες πριν το’μαθα. Μικρό το κακό βέβαια, αλλά τόση καλογρά και τόσο Πολωνό δε νομίζω να ξαναδώ. Εξοικειώθηκε τόσο με το πολωνικό στοιχείο το μάτι του Ιταλού σερβιτόρου που μέχρι κι εμάς – ντιπ μελαχρινούς – μας ρώτησε αν είμαστε Πολωνοί (!). Υπενθυμίζω για τους infidels αναγνώστες, ότι ο τέως Πάπας ήταν Πολωνός. Οι ενημερώσεις μάλιστα στις οθόνες του μετρό ήταν σε ιταλικά, πολωνικά και ενίοτε αγγλικά. Από την άλλη, πάλι καλά που δεν είχα κανονίσει γαμπριάτικο Λονδίνο τις ίδιες μέρες…

Θαύμασα, που λέτε, τις αλλοδαπές καλόγριες με τον εξοπλισμό του καλοκαιρινού κατασκηνωτή να κατευθύνονται προς την πλατεία του Αγίου Πέτρου, όπου θα διανυκτέρευαν πριν τη μακαριοποίηση. Ομολογώ, ότι ήταν κάτι το ξεχωριστό για έναν Κρητικό που έχει συνδυάσει την τσάντα-λουκάνικο του τουρίστα κατασκηνωτή με αθλητική κάλτσα, σανδάλι, κόκκινο μπούτι και βερμούδα. Αντ’αυτών κυριάρχησαν το ριχτό ποικίλου χρώματος, το σχοινί στη μέση που μου’κανε κάτι σε αυτομαστιγωτή a la κώδικα Da Vinci και το σεβάσμιο ύφος «κάνε στην άκρη, έχω κανονίσει μακαριοποίηση σήμερα». Γεμάτες οι πλατείες με γκρουπ καλογριών. Η ξεναγός-ηγουμένη προηγείτο πάντα με μια αναγνωριστική ομπρέλα στον αέρα και οι υπόλοιπες χαμηλόβαθμες ακολουθούσαν. Υπήρξε στιγμή που βρέθηκα περικυκλωμένος από 10-15 καλόγριες. Δε νομίζω να νιώσω ποτέ ξανά Θεός και δη από τόσες γυναίκες!

Κατά τα άλλα, η Ρώμη όμορφη και ανοιξιάτικη. (Μα είναι δυνατόν, μόνο 1,40 ευρώ/λίτρο η βενζίνη;) Πρόκειται για ένα υπαίθριο μουσείο που σε διάφορα σημεία του ξεπηδούν αναγεννησιακές κρήνες. (Αυτή η πίτσα με προσούτο θα μου μείνει αξέχαστη) Το αριστούργημα που λέγεται Capella Sistina θα μείνει πάντα χαραγμένο στη μνήμη μου (ζαλίστηκα πάνω-κάτω-δεξιά-αριστερά), όπως επίσης και το Πάνθεο (μέρος του έχουν κάνει καθολικό ναό οι βέβηλοι).  Με τους αρχαίους Ρωμαίους μας συνδέουν πολλά αιώνες τώρα. Πιο κοντά όμως ήρθα μαζί τους, όταν παρατηρώντας τη Fontana di Trevi πήγε το βλέμμα μου ψηλά: κεραίες! Ποιος ρομαντισμός και ποια ιστορία. Οι κεραίες ακριβώς δίπλα στο μνημείο με έφεραν τόσο κοντά στους Ιταλούς, που μου δημιούργησαν ένα γλυκό συναίσθημα νοσταλγίας για την πατρίδα... Arrivederci Roma.

ΥΓ. Να θυμηθώ να γραφτώ στο newsletter του Πάπα για ν’αποφύγω την επόμενη μακαριοποίηση.