Σ'αγαπώ, σιχαμένε ξένε

Σταματώ στα φανάρια. Πακιστανός με πλησιάζει να μου πλύνει το παρμπρίζ. Ήταν όντως Πακιστανός, δεν χρησιμοποιώ την εθνικότητά του για να ξεμπερδέψω εύκολα και να προχωρήσω παρακάτω. Ναι, ήταν μελαμψός, αλλά μελαμψός δεν είναι μόνο ο Πακιστανός, κύριε. Με κλειστά τα παράθυρα του αυτοκινήτου του διαμηνύω με έντονο ύφος ότι δεν επιθυμώ το πλύσιμο του τζαμιού. «Δεν πειράζει, φίλε», μου απαντά νηφάλια και φιλικά. Λίγα χιλιόμετρα μετά αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου αηδιασμένο. Αυτοχαστουκίζομαι λεκτικά όταν συνειδητοποιώ το λόγο του εκνευρισμού μου: ένας άνθρωπος, που προφανώς δεν είχε ως όνειρο να αφήσει την οικογένεια του στο Πακιστάν, ήρθε να καθαρίζει τζάμια αυτοκινήτων σε φανάρια του Ηρακλείου. Αυτός ήταν ο λόγος που εκνευρίστηκα. Γιατί όμως; Επειδή πήγε να πλύνει το παρμπρίζ ενάντια στην επιθυμία μου. Όχι επειδή περνάει τα χίλια μύρια και ζει μαζί με άλλους 15 σε 15 τετραγωνικά μέτρα. Όχι επειδή είναι μετέωρος κοινωνικά, εργασιακά και υγειονομικά σε ένα κράτος της Ε.Ε. του 21^ου αιώνα. Όχι ρε φίλε. Εκνευρίστηκα για ένα γαμημένο τζάμι.

Στενός μου φίλος άφησε την Ελλάδα για διδακτορικό στη Γερμανία. Μέσα στις τόσες συζητήσεις ακούστηκαν διάφορα από πολλούς. «Στο νότο της χώρας έχω ακούσει ότι είναι πιο περιεργοί με τους ξένους». «Εκεί είσαι ξένος γι’αυτούς, είτε είσαι Έλληνας είτε...». «Τώρα και με τα οικονομικά στη μέση, να λες ότι είσαι Τούρκος φίλε στη Γερμανία, όχι Έλληνας». «Υπάρχει μια μικρή έξαρση ναζισμού πάλι στη Γερμανία, αλλά έχει σημασία σε ποια πόλη πας». Έλληνας ειδικευόμενος στην Αγγλία παραπονιέται ότι στο νοσοκομείο που βρίσκεται κάνει όλη τη χαμαλοδουλειά. «Παίρνουν πολλούς ξένους σε ειδικότητες που οι ίδιοι αποφεύγουν να κάνουν». «Δεν υπάρχει ίδια αντιμετώπιση σε ντόπιους και ξένους».

Βουλγάρα περιμένει στην ουρά στα επείγοντα του νοσοκομείου. Φοβισμένη και ταλαιπωρημένη, όπως κάθε άλλος ασθενής εκεί μέσα. Την ίδια ώρα νοσηλεύεται ο αδερφός μου στη βραχεία. Φίλοι νοσηλευτές και γιατροί με βοηθούν σε ό,τι χρειαστώ για τον αδερφό μου και με ενημερώνουν κατ’ιδίαν πολλάκις. Με σπαστά ελληνικά η Βουλγάρα ρωτά στη γραμματεία πώς θα βγει στο ισόγειο. Ο αδερφός μου έχει γονατίσει από τον πόνο στο στομάχι. Η Βουλγάρα πονά επίσης, αλλά ψάχνει ακόμα το διάδρομο για το ισόγειο. Η γραμματεία αρκέστηκε στο «από’δω μέσα». Της δείχνω από την άκρη του διαδρόμου τη συνέχεια για το ισόγειο. Με ευχαριστεί ελαφρώς βουρκωμένη. Από τον πόνο και την ταλαιπωρία.