Η Αριστερά στη γωνία;

[τσεκούρια του παρελθόντος (;)]

 

Συμμετείχα πριν από λίγες μέρες σε συζήτηση στο πατρικό μου με φίλους και συγγενείς των γονιών μου, σχεδόν όλοι άνω των 50 ετών. Το θέμα της συζήτησης ποιο άλλο, η ελληνική οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση. Η πλειοψηφία των παρευρισκομένων ψήφιζε παραδοσιακά ΠΑ.ΣΟ.Κ. επί χρόνια (Κρήτη άλλωστε), κάποιοι συνεχίζουν (;!) και κάποιοι άλλοι στράφηκαν σε κόμματα της Αριστεράς. Έχω παρακολουθήσει παρόμοιες συζητήσεις στο παρελθόν, αλλά αυτή τη φορά διαπίστωσα τροποποιήσεις στην επιχειρηματολογία πολλών εκ των συμμετεχόντων.

Αρχικά άκουσα ψηφοφόρους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να δηλώνουν απογοητευμένοι από την κατάσταση – αυτό έλειπε – αλλά και αντίθετοι στην εφαρμοζόμενη πολιτική της κυβέρνησης – αυτό ήταν νέο για μένα. Ως τώρα ασκούσαν κριτική, αλλά κατέληγαν τελικώς να υποστηρίζουν τον ΓΑΠ, είτε λόγω ανυπαρξίας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης, είτε λόγω εμπιστοσύνης στις ικανότητες του. Όχι πλέον. Και μιας και μιλάμε για ανθρώπους άνω των 50, η μεγάλη μάζα δηλαδή των ψηφοφόρων σήμερα δεδομένης της αποχής των νεότερων, ήλπισα στιγμιαία ότι μπορεί αυτός ο σάπιος δικομματισμός να δεχτεί επιτέλους ισχυρότατο πλήγμα.

Το πλήγμα ήταν άλλο όμως και ήρθε λίγα λεπτά αργότερα από νυν ψηφοφόρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.: “κύριος αυτός ο Βορίδης του ΛΑ.Ο.Σ., όχι σαν τον Άδωνι. Όποτε τον έχω πετύχει σε πάνελ εκπομπής, μιλάει άμεσα και ψύχραιμα. Πρακτικές λύσεις”. Αρκετοί έσπευσαν να επικροτήσουν την άποψη και να προσθέσουν άλλους λόγους εκτίμησης στο πρόσωπό του. Περίμενα πολύ διαφορετική αντίδραση. Σας μιλάω ειλικρινά, τρόμαξα. Ακόμα που το σκέφτομαι, τρομάζω. Υπενθύμισα σε όλους το παρελθόν του κου Βορίδη, καθώς και τη δημοφιλή τακτική αυτού του είδους κομμάτων να λαϊκίζουν χαμηλότονα και να χαϊδεύουν σκοτεινές πτυχές του νεοελληνικού μυαλού που διστάζουν να εκφραστούν. Αδιαφόρησαν και όταν μάλιστα συμπεριέλαβα τη λέξη “αριστεροί” στις λέξεις μου, η ενόχλησή τους ήταν εντονότερη: “οι αριστεροί;! Δε βλέπεις πώς κατήντησαν την Αριστερά και τη χώρα;”.

Περιέγραψα σε φίλους το συμβάν. Μεταξύ άλλων αποδόσαμε τεράστιες ευθύνες στην Αριστερά, η οποία με τις επιδόσεις της σήμερα στη χώρα δε βλάπτει μόνο το χώρο στον οποίο η ίδια δραστηριοποιείται, αλλά κυρίως στρέφει τον κόσμο – παραδοσιακούς ψηφοφόρους μη δεξιών κομμάτων, ανθρώπους που χλεύαζαν τέτοια ακραία κόμματα χρόνια πριν – σε ολοένα και περισσότερο συντηρητικές προσεγγίσεις. Ενδεικτικά, παρευρισκόμενος δήλωσε ότι βλέπει Αλβανούς με ακριβά αυτοκίνητα, ενώ ο ίδιος δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα. So fucking what? Τα δούλεψαν;! Καλώς τα αγόρασαν.

Εν κατακλείδι, ο προβληματισμός μου, που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, είναι ο εξής. Πόσο αλήθεια φταίει η Αριστερά; Είμαστε διατεθιμένοι ν’ακούσουμε τους ανθρώπους της ή έχουμε αποδεχτεί πλέον την αποτυχία της; Μήπως η συντηρητική στροφή της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της Αριστερής αστοχίας, αλλά έρχεται ως ώριμο φρούτο στην εποχή του; Ψάχνουμε για αποδιοπομπαίους τράγους ίσως; Η αποφυγή ριψοκίνδυνων πολιτικο-κοινωνικών επιλογών είναι ιστορικά αναμενόμενη σε περιόδους γενικευμένης κρίσης, ειδικά όταν ο εχθρός δεν έχει σαφές, ενιαίο πρόσωπο. Κατά πόσο όμως το 70-85% του εκλογικού σώματος που επί δεκαετίες στήριζε ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Ν.Δ. είναι έτοιμο να αντιληφθεί την καθοριστική του συμβολή στην κατάρρευση της χώρας μέσω στήριξης των δύο αυτών κομμάτων; Είναι η Αριστερά ο εύκολος στόχος; Και τελικώς, μήπως η αναζήτηση ενόχων – φταίει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., φταίει ο μετανάστης, φταίει η Μέρκελ – μας οδηγεί σε ένα κυνήγι μαγισσών που βγάζει από το στόχαστρο τους εαυτούς μας και μόνο αυτούς;