Αλήθεια, πότε είναι οι εκπτώσεις φέτος;

Κανονικά θα'πρεπε να βρισκόμαστε όλοι στους δρόμους. Θα'πρεπε να αμφισβητούμε τα πάντα, να απαιτούμε τα πάντα από εκείνους που εκμεταλλεύτηκαν τη νωθρότητα μας. Να αμφισβητήσουμε ακόμα και τους δρόμους. Γιατί να κατεβούμε στους μεγάλους, κεντρικούς δρόμους των πόλεων, των αχανών, τσιμεντένιων φυλακών που μας χαρίζουν την ψευδαίσθηση μιας ελευθερίας, σκέψης κι επιλογών; Να "κατέβουμε" παντού, στις θάλασσες, στις πλαγιές, στα λιβάδια. Να αποαστικοποιηθούμε, να δούμε ξανά τον άλλο στα μάτια και να καταλάβουμε ότι είμαστε μία μικρή μόνο ψηφίδα σε ένα τεράστιο χρωματιστό μωσαϊκό που έμαθε μόνο να'χει ψεύτικες, πλαστές ανάγκες. Να ενταχθούμε ξανά στο οικοσύστημα μας.

Πάσχουμε από μαζική κατάθλιψη. Και όσοι το αμφισβητείτε αυτό, σκεφτείτε ότι ο μόνος λόγος που δε σας έχει γίνει ακόμα αντιληπτό είναι ότι βρισκόμαστε όλοι στο ίδιο κρεβάτι κλινικής. Κοιταζόμαστε μεταξύ μας όντας όλοι σε κάποιο τέτοιο κρεβάτι και νομίζουμε ότι έτσι πρέπει να'μαστε.  Δε μας φαίνεται περίεργο, αυτό είναι το φυσιολογικό. Δεν ξεχωρίζουμε από τους άλλους, γιατί είμαστε όλοι ασθενείς. Το φυσιολογικό έχει αλλάξει χαρακτήρα, του έχουμε δώσει άλλον ορισμό. Και όταν επανορίζεις εσύ αυτό που ορίζει εσένα, τότε προφανώς έχασες το δρόμο σου, άβουλο ανθρωποειδές. Μεγαλοπιάστηκες σαν είδος πλέον, όχι σαν άτομο. Μάθαμε να μας αρέσουν τα ψυχρά και τα αστικά, τα μη ανθρώπινα, τα μη ζωικά και γήινα, τα απόκοσμα, όσα σπάνε δεσμούς και όσα γκρεμίζουν γέφυρες. Να ικανοποιούμε την κάθε ματαιοδοξία που θα μας χαρίσει πέντε λεπτά υποτιθέμενης ευτυχίας, σαν διαφημιστικό διάλειμμα ανάμεσα στις αγαπημένες μας αποχαυνωτικές τηλεοπτικές εκπομπές που στηρίζονται από ένα σαθρό κύκλωμα οικονομικής εκμετάλλευσης σε συνεργασία με τους πολίτες-μαριονέτες.

Δε θα΄πρεπε εγώ να μπορώ να γράψω αυτό το κείμενο κι εσύ να μπορείς να το διαβάσεις. Μόνο θρήνος ταιριάζει στην κατάσταση μας, ούτε "like" ούτε "retweet" ούτε "lol". Δε θα'πρεπε να μπορούμε ν'αναπνεύσουμε από το κλάμα και τον πόνο. Το μόνο που μας νοιάζει σαν είδος είναι η επιβίωση των διαβρωμένων ζώντων, απομακρυνόμενοι όλο και περισσότερο από τη θεμελιώδη ανάγκη προστασίας των απογόνων μας, των επόμενων γενιών. Πες το πόροι, πες το χρήματα, πες το περιβάλλον. Και είμαστε όλο και πιο μόνοι. Μακριά από τις λαμπρές στιγμές της ανθρωπότητας που βοήθησαν τους πολλούς όχι τους λίγους, μακριά από τα παιδιά μας που εξαναγκάζουμε να ζήσουν σε ένα περιβάλλον μολυσμένο και απάνθρωπο, μακριά από τον διπλανό μας που κάποιους αιώνες πριν του ζητούσες απλά να κοιμηθείς δίπλα στη φωτιά του, να μοιραστεί το φαγητό του με τα παιδιά σου, να σου κρατήσει την πληγή στο χέρι μέχρι να τη δέσει, να σε κρατήσει μην πέσεις όταν έκλαιγες για το θάνατο της γυναίκας σου από χολέρα, να σου ρίξει λίγο νερό στα χείλη. Και βλέπουμε ανθρώπους στις μέρες μας, πολύ περισσότερους από αυτούς που διαμαρτύρονται για μειώσεις μισθών, να πεθαίνουν ακόμα από χολέρα, ελονοσία, πείνα και πολέμους. Ορίζουμε παγκόσμιες ημέρες για κάθε ασθένεια με την οποία έχουμε τιμωρήσει όποιον δε ζει στην ίδια "τυχερή" γωνιά με μας κι έτσι μπορούμε να κοιμηθούμε ανένοχα το βράδυ στα ζεστά μας σπίτια. Αφήνουμε όλους αυτούς να πεθαίνουν από αρρώστιες που σ'εμάς θυμίζουν παλιές εποχές εξαθλίωσης κι εμάς να ανακαλύπτουμε συνεχώς νέους τρόπους ψυχικής εξόντωσης του είδους.

Η κρίση δεν είναι οικονομική, είναι ανθρωπιστική. Διότι δεν παίρνουμε με τις πέτρες εκείνους που μας δημιούργησαν ψεύτικες, ανήθικες ανάγκες και για τους οποίους τώρα διαμαρτυρόμαστε ότι μας ψαλιδίζουν το δικαίωμα να ζούμε "πλουσιοπάροχα", εμείς και τα καταθλιπτικά παιδιά μας στη γυάλα που όλοι μαζί, αυτοί κι εμείς, δημιουργήσαμε. Δεν θέλω να ακούω άλλο για ελλείμματα, αριθμούς, αγορές, κατανάλωση, τόκους, χρέη. Με καταθλίβουν πολλά άλλα για να φτάσω σ'αυτά, κι ας μην ξεχνάω εαυτέ μου, είμαι απλά ένα δίποδο ζώο που έμαθε να προσαρμόζεται καλύτερα από τα άλλα γύρω του. Πρέπει γρήγορα να περάσουμε όλοι στον θρήνο. Γιατί μετά τον θρήνο έρχεται η οργή και μετά την οργή η αλλαγή. Αλήθεια όμως, πότε είναι οι εκπτώσεις φέτος;