Exit

 [exit]

Με τη μουσική δυνατά στα αυτιά μου νιώθω ότι μεσολαβούν μόνο οι σκέψεις μου ανάμεσα σε μένα και την οθόνη του υπολογιστή. Η σκέψη που φωνάζει πιο δυνατά είναι αυτή της τελικής ευθείας. Είναι από τις στιγμές που νιώθω ότι η λέξη επιστροφή αποτελεί παρελθόν. No way back. Εδώ και αρκετό καιρό τρέχω σε μια μεγάλη ευθεία, το τέλος της οποίας δεν το βλέπω, αλλά μπορώ εύκολα να το φανταστώ. Είναι ζήτημα χρόνου και όχι έκβασης. Που και που κρύβομαι σε κάτι στροφές, κάτω από δροσερές σκιές, κοιτάζοντας την ευθεία από μακριά. Η παύση αυτή όμως δεν κρατάει πολύ, διότι απλούστατα η μεγάλη ευθεία είναι η ίδια μου η ζωή.

Δε με απασχολεί ούτε η ευθεία ούτε η έξοδος από τη μακρά εθνική οδό. Με ενδιαφέρει μόνο ποιους θα πάρω μαζί μου στην έξοδο. Και ποιοι θα επιλέξουν να έρθουν μαζί μου. Τόσο πλατύς δρόμος, κρίμα να τον χαρώ μόνος μου. Μαλακίες λέω. Μόλις φάνηκε το τέλος της ευθείας. Το βλέπετε;