Zoom in, zoom out

[Destroy capitalism, buy a shirt - by Banksy]

Η χλιαρή έως τώρα αντίδραση των Ελλήνων στα μέτρα που πρότεινε το Δ.Ν.Τ. και εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση οφείλεται κατά την ταπεινή μου γνώμη σε τρεις παράγοντες: στο αίσθημα της συνυπευθυνότητας, στο αναμενόμενο της εξέλιξης και στη συνήθεια της επιβολής.

Κατά βάθος νιώθουμε ότι χορέψαμε όλοι μαζί το χορό της διαφθοράς, του βολέματος και του ρουσφετιού. Είτε επειδή μας ανάγκασαν οι συνθήκες, είτε επειδή δεν έχουμε διδαχτεί διαφορετικά, προσεγγίζαμε κουτοπόνηρα οποιαδήποτε συναλλαγή με το βαθιά διεφθαρμένο Δημόσιο. Η ιδέα όμως του «γνωστού» και του «μπάρμπα» μας ήταν/είναι γνωστή και στα υπόλοιπα σκέλη της κοινωνικής μας συμπεριφοράς: από το γνωστό μας γιατρό στο νοσοκομείο που θα μας εξυπηρετήσει πιο γρήγορα μέχρι την ευνοϊκή εξυπηρέτηση μας σε ένα χώρο διασκέδασης, επειδή ξέρουμε το σερβιτόρο. Την ίδια λογική του «δε βαριέσαι μωρέ» ακολουθούμε στο παρκάρισμα, στο πέρασμα με πορτοκαλί από τα φανάρια, στις ακαδημαϊκές μας υποχρεώσεις ως φοιτητές, στην ουρά στα σούπερ μάρκετ, στην υποκλοπή της συνδρομητικής τηλεόρασης, στο μιλητό για μια θέση εργασίας στον ιδιωτικό τομέα κ.τ.λ. Η κουτοπονηριά πήγαζε από το κοινωνικό μας DNA, όπως τουλάχιστον αυτό διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Μου επιτρέπετε να εκφράζομαι στον αόριστο, διατηρώ μια μικρή ελπίδα ότι κάποια στοιχεία μας θα αλλάξουν.

Επιπλέον, το περιμέναμε. Το βλέπαμε γύρω μας σε προσωπικό επίπεδο και το μαθαίναμε για το Κράτος από τα Μ.Μ.Ε. Στα δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες ο Έλληνας, στα δάνεια και σε ένα υπέρογκο χρέος και έλλειμμα το ελληνικό Κράτος. Τα θαύματα αν συμβαίνουν, δε συμβαίνουν καθημερινά για να δικαιολογούν την ύπαρξη τους και έτσι το αναμενόμενο ήρθε: χρεοκοπήσαμε. Το Κράτος συμπεριφερόταν ως ένας από εμάς που δανειζόταν συνεχώς για να καλύψει οποιαδήποτε ανάγκη του, συχνά ανύπαρκτη ουσιαστικά, και επιπλέον σκόρπιζε τους πόρους του δίχως έλεγχο και λογική διαχείριση.

Τέλος, έχουμε συνηθίσει να μας επιβάλλουν μέτρα ή αντιλήψεις και να μην αντιδράμε. Κρυβόμαστε μέσα στο πλήθος και υπό το ελαφρυντικό της ομαδικής ενοχής σφυρίζουμε αδιάφορα. Αποδεχόμαστε σκάνδαλα εκατομμυρίων, ανταλλαγές δημόσιας περιουσίας, χρηματισμούς δημοσίων λειτουργών σε καθημερινή βάση, δολοφονίες και ξυλοδαρμούς μεταναστών και φασιστικές συμπεριφορές – ακόμα ολίγων. Γινόμαστε πατριώτες όταν θίγουν τον εγωισμό και τα ελληνικά γονίδια μας, αλλά σιωπούμε όταν σκοτώνονται εν ψυχρώ αστυνομικοί και παιδιά Αφγανών. Ταυτόχρονα, μια μεγάλη μερίδα του λαού μας βρίσκεται καθηλωμένη σε έναν καναπέ μπροστά από μια τηλεόραση, ασχολούμενη με πορνοταινίες ψυχικά ασταθών ατόμων, αναζητώντας τον πιο χορευταρά τηλεστάρ και τον φέρελπι νέο που τραγουδά καλύτερα και έχει το «πακέτο». Όλα αυτά στο βωμό του θεού του Καπιταλισμού, ο οποίος από κάπου εκεί ψηλά – επιτρέψτε μου επίσης να θεωρώ το συγκεκριμένο θεό πιο πιθανό από οποιονδήποτε άλλο – γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα. Περιορίζεται σε υποτιθέμενες κρίσεις για να αναδεύσει το καζάνι με το χρήμα και να ανακατανήμει τις μερίδες των λίγων έχοντας ταυτόχρονα τη μεγάλη μάζα του «ανεπτυγμένου» πλανήτη αποβλακωμένη να αναλίσκεται στα δεκάδες καθημερινά της προβλήματα επιβίωσης ή βίωσης σύμφωνα με τα στάνταρ των πολλών. Σα να τον ακούω να γελά εκεί πάνω... τον θεό του Καπιταλισμού.

«Ελπίζουμε να σας κάναμε να ξεχάσατε τα προβλήματά σας», φώναζε χαμογελαστή ανάμεσα στα δύο μπότοξ η τηλεπαρουσιάστρια. Ας ξεχάσουμε λοιπόν τα σπουδαία και ας ασχοληθούμε με τα φαιδρά. Τί κι αν καθημερινά σκοτώνονται μικρά παιδιά και νέοι στην Παλαιστίνη από Ισραλήτες; Λίγοι είναι αυτοί που φωνάζουν και ακόμα λιγότεροι αυτοί που τους ακούνε. Σήμερα που θρηνήσαμε τουλάχιστον 10 ανθρώπους-μετόχους σε μια επιχείρηση ανθρωπιστικής βοήθειας, νιώσαμε την απειλή να μας πλησιάζει λίγο παραπάνω. «Ευτυχώς δεν είναι Έλληνες», είπαν πολλοί, ανάμεσα τους και ο πρωθυπουργός. Δυστυχώς ήταν άνθρωποι, επιτρέψτε μου και πάλι να σημειώσω.