Lemon blooder

[χυμό παρακαλώ;]

Τρελάθηκε όταν την έχασε. Καθόταν ακίνητος στην κούνια της αυλής με το βλέμμα στην εξώπορτα. Ο κήπος που μαζί φρόντιζαν, φύτευαν, διακοσμούσαν και γέμιζαν με φίλους τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού ήταν πλέον άγριος. Τα χόρτα ξεπέρασαν τις μαραμένες γλάστρες στο ύψος και τα μικρά μονοπάτια από χώμα είχαν σβηστεί κάτω από τα πατημένα ζιζάνια. Το λάθος όπως και η επιλογή να φύγει ήταν δική της και όχι δική του.

Ήταν έτοιμος να τη συγχωρέσει και να τη δεχτεί στην αγκαλιά του όπως πριν, τότε που δεν είχε μπει ανάμεσα τους εκείνος. Όταν τους είδε εκείνο το βράδυ στα σκοτεινά του κήπου, τη μέρα της ονομαστικής του γιορτής, προσπάθησε να σβήσει την εικόνα τους από το μυαλό του. Της κράτησε το χέρι σφιχτά τρέμοντας από φόβο, όχι θυμό, και από την έντονη επιθυμία να πειστεί ο ίδιος ότι δεν είδε κάτι. «Δεν ήταν η Ζωή, το σκοτάδι θά’φταιγε, δεν μπορεί». «Καλά είσαι;», τον ρώτησε εκείνη ελπίζοντας ότι θα λάβει μια αδιάφορα θετική απάντηση. «Δεν ήσουν εσύ, έτσι δεν είναι;», τη ρώτησε βουρκωμένος με βλέμμα που διαπέρασε την ψυχή της. Τράβηξε το χέρι της και προσπάθησε να προσποιηθεί την οικοδέσποινα για το υπόλοιπο της βραδιάς. Σαν ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί μπροστά στο κοινό του, ο Αριστείδης πέρασε το υπόλοιπο βράδυ της γιορτής του απαντώντας με «ναι», «όχι», «μια χαρά» σε όλες ανεξαιρέτως τις ερωτήσεις φίλων και συγγενών. Αν άκουγε έστω και μια φορά το όνομά της, θα ξέσπαγε. Την κοίταζε να περιπλανιέται χαμένη στον κήπο, εκείνη αποφεύγοντας το βλέμμα του κι εκείνος απορώντας.

Εννιά μήνες έχουν περάσει από’κείνο το βράδυ και το επόμενο καλοκαίρι πλησιάζει. Το δικαστήριο του απαγόρευσε να την πλησιάζει και τα παιδιά τους διέκοψαν κάθε επαφή μαζί της. Προσπάθησαν να του δώσουν χρόνο, έδειξαν κατανόηση και πίστεψαν ότι αργά ή γρήγορα θα συνέλθει. Η συμπεριφορά του γινόταν όμως όλο και πιο αλλόκοτη. Τύλιγε κρυφά τους καθρέπτες του αυτοκινήτου της με κλαδιά από την αγαπημένη της λεμονιά του κήπου. Υπήρχαν βράδια που γυρνώντας σπίτι της έβρισκε στο χαλάκι της εισόδου στημένες λεμονόκουπες ποτισμένες εσωτερικά με το αίμα του. Στημένες λεμονόκουπες με κάτουρο όμως βρέθηκαν και στην κατοικία του άλλου, αν και το παράνομο ζευγάρι δεν συναντήθηκε ξανά μετά από εκείνο το βράδυ, όπως η ίδια επέλεξε.

Εγκλεισμό σε ψυχιατρικό ίδρυμα ο Αριστείδης δέχτηκε υπό δύο όρους μόνο. Να έχει κήπο με λεμονιές και χώρο για την κούνια τους. Εκεί που έκαναν για πρώτη φορά έρωτα στο καινούριο τους σπίτι και που πιθανότητα αποτέλεσε το σημείο σύλληψης της Γιάννας. «Η κούνια της ζωής», συνήθιζε να λέει στη μεγάλη του κόρη νομίζοντας εκείνη ότι αναφερόταν στη μάνα της. Το αίτημα του κήπου και των δέντρων ικανοποιήθηκε, όχι όμως και της κούνιας. Πριν από λίγες ώρες η Ζωή επισκέφτηκε τον Αριστείδη στο ίδρυμα. Ερωτηθείς από τους γιατρούς για το αν συμφωνεί με την επίσκεψή της, δέχτηκε αμέσως ξέροντας όμως ότι έτσι θα γραφτεί το τέλος. Από τη στιγμή της συγκατάθεσής του ξεκίνησε να πεθαίνει.

Η Ζωή δεν πρόλαβε να πει πολλά, δεν ήθελε άλλωστε. Ήθελε μόνο να διαπιστώσει αν έχει τη δύναμη να τον κοιτάξει ξανά στα μάτια και να ζητήσει τη συγχώρεσή του. Μαζί με τη συγχώρεση έλαβε ένα χτύπημα στη δεξιά άνω κοιλιακή χώρα που διέρρηξε τη χοληδόχο κύστη της. Γι’αυτόν άλλωστε ήταν τεράστια μέσα της. Το αίμα και η χολή της πότισαν τη νεαρή λεμονιά και ο Αριστείδης ξεκίνησε για το σπίτι τους. Με ακόμα περισσότερο αίμα πάνω στο ακονισμένο κλαδί κάθισε στην κούνια της ζωής και άκουγε προσεχτικά με το βλέμμα στον ουρανό την περιοδικότητα του ήχου της σειρήνας.