Επετειακές φαιδρότητες

Βρίσκω τις επετειακές αναρτήσεις που συναντώ δεξιά κι αριστερά στη βλογόσφαιρα σαχλές και τους βλόγερς τους γραφικούς.

Έφτασες, λέει, στις 100 αναρτήσεις και θέλεις να το γιορτάσεις. Γράφεις ένα φαιδρό κειμενάκι, κολλάς με σάλιο στην οθόνη μια φωτογραφία τούρτας με κεράκια που πέτυχες στο google images – άντε στην καλύτερη περίπτωση στο flickr – και αναγκάζεις έμμεσα τους αναγνώστες σου να σου πούνε «άχου μπράβο και γιούπι, να τις χιλιάσεις, χωρίς εσένα η βλογόσφαιρα είναι μια ξερή καβαλίνα, σε λατρεύουμε, είσαι ο αγαπημένος μας βλόγερ».

Επίσης, πολύ διαδεδομένη επετειακή τακτική είναι η ιστορική αναδρομή στην πρώτη σου ανάρτηση. Τότε δηλαδή που δεν ήξερες καν τι είναι το blogger και το wordpress και που αποτελούσες ο ίδιος το 33-50% του αναγνωστικού σου κοινού. Αν λοιπόν δεν τη διαβάσατε τότε, αφ’ενός χάσατε και αφ’ετέρου να’την πάλι. Ξαναδιαβάστε την. Δηλαδή συγγνώμη, πρέπει πάλι να τους ενημερώσω ότι κλάνει η αγελάδα και στον Άρη;

Ξέρετε τι θα παραδεχόμουν όμως; Να έμπαινα σήμερα στο βλογ μου και να’βλεπα surprise post!!! «Happy 100 posts! Οι αναγνώστες σου!». Μαγκιά έτσι; Αυτά είναι γενέθλια. Όχι εγώ να πρέπει δηλαδή να σας το θυμίσω. Εσείς παίρνετε τηλέφωνο να θυμίσετε τα γενέθλια σας; Όχι βέβαια. Αυτό δεν καταλαβαίνω κι εγώ. Γιατί πρέπει εγώ να μου πω χρόνια πολλά, καλές αναρτήσεις; Πόσο μίζερος μπορεί να’μαι!

[αιωνία η μνήμη του]

Ψάχνοντας στο flickr για φωτό τούρτας 100^ων γενεθλίων συνειδητοποίησα ότι οι περισσότερες τούρτες για 100^α γενέθλια ήταν ορθογώνιες και χαμηλές. Έχετε ήδη κάνει το link έτσι; Μονόχρωμες τούρτες... ορθογώνιες... χαμηλές... 100 ετών... Ουσιαστικά οι συγγενείς εύχονται να έχει ο μακαρίτης/εορταζόμενος ομαλή μετάβαση στην άλλη πλευρά, αφού η ομοιότητα με τον ορθογώνιο δίσκο που μεταφέρει τα κόλυβα στην εκκλησία είναι σκανδαλώδης.

Στην περίπτωση μου όμως νομίζω πως αρμόζει μια λιτή κι απέριττη τούρτα που συνάδει με την ταπεινότητα του χαρακτήρα μου:

[θα προτιμούσα λάσπη]

Άντε να τις χιλιάσω λοιπόν.

(Θα ξανακάνω επετειακό στις 200, μη χαίρεστε).

(Μη διανοηθείς να μη μου ευχηθείς, εδώ το’χω το prozac).

:)

Φοβάμαι

[εικόνα]

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Μανώλης Αναγνωστάκης

"Φοβάμαι"

Εφημερίδα Αυγή, 1983

Διαπιστώνω και διατυπώνω

[εικόνα]

Διαπιστώνω, ότι δεν εφαρμόζω την κλασική συμπεριφορική ενός πρωτοετή. Το ήλπιζα, αλλά δεν ήμουν σίγουρος μέχρι που το διαπίστωσα. Πώς; Ο ευτραφής καθηγητής μας προσπάθησε προχθές με ένα γρήγορο σάλτο να ανέβει στο ξύλινο έδρανο του αμφιθεάτρου μπροστά από τους πίνακες. Μας είχε προειδοποιήσει ότι κάποια μέρα θα έπεφτε. Και έπεσε. Πήγε να σηκωθεί και ξανάπεσε γελώντας. Ήμουν από τους λίγους που δε γέλασαν...

...πολύ.

Διατυπώνω σε πρώτη παγκόσμια τη θεωρία μου περί των «Εκπαιδευομένων τάξεων». Δεν αναφέρομαι στις αίθουσες, αλλά στις υποομάδες-τάξεις που υπάρχουν σε κάθε ομάδα μαθητών/φοιτητών/σπουδαστών. Κάθε αμφιθέατρο ιατρικής σχολής συγκεντρώνει τους περισσότερους απουσιολόγους των ελληνικών σχολείων. Ως μαθητές οι συγκεκριμένοι φοιτητές προήλθαν από μία σχολική τάξη με την εξής διαστρωμάτωση: άριστοι μαθητές – καλοί μαθητές – μέτριοι μαθητές – αδιάφοροι μαθητές – φασαριόζοι μαθητές. Μπορεί ένας άριστος μαθητής να είναι και φασαριόζος; Μπορεί, αλλά σπανίζει το είδος (μάλλον δυστυχώς). Το ποσοστό της κάθε ομάδας ποικίλλει με μικρές αποκλίσεις ανά σχολικό τμήμα. Κάθε σύνολο μαθητών εμπεριέχει τις άνωθεν ομάδες. Με τυχαία ανακατανομή κάθε μαθητής θα ενταχθεί στην ίδια ή σε άλλη ομάδα, ώστε να προκύψει ανάλογη ποσόστωση. Όταν σε ένα αμφιθέατρο ιατρικής έχουμε μόνο απουσιολόγους σχολείων, η διαστρωμάτωση εξακολουθεί να ισχύει. Κάποιοι θα παραμείνουν «απουσιολόγοι», κάποιοι θα ενταχθούν στους καλούς και μέτριους φοιτητές, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι οι πρώην απουσιολόγοι που θα μεταπηδήσουν στην ομάδα των φασαριόζων για λίγο ή για...

..πολύ.

Ίχνη αλμυρά

[εικόνα]

Οι κάβοι έλυσαν, τα νερά σαλέψανε και το βαπόρι ξεκίνησε.

Ξυπνάς από και με την ανυπόμονη βοή του βαποριού που φεύγει και χαιρετά.

Το ιώδιο που δίχως δισταγμό άφησε το θαλασσινό νερό, έχει τώρα πλημμυρίσει τον αέρα στα μαξιλάρια σου.

Οι φωνές από το λιμάνι φτάνουν στα αυτιά σου.

Βαλίτσες που σέρνονται στην αλμυρή άσφαλτο, παιδιά που ψάχνουν το χέρι, οδηγοί που εισπνέουν το καύσιμο, φοιτητές που μιλάνε στο κενό, εργάτες που φωνάζουν, μανάδες και γκόμενες που κλαίνε ένα γεια.

Τινάζεις τις κουβέρτες με το υφάλμυρο αυτό βασανιστήριο.

Οι φωνές και οι μυρωδιές τινάζονται μα ξανακάθονται δίπλα στην αναπνοή σου.

Ανοίγεις τα μάτια σου διστακτικά και οι εικόνες από το κατάστρωμα βουτάνε στις υγρές σου κόρες.

Σιωπηλές προσωπικότητες κινούνται ανάμεσα σε δύο ή τρεις κοινούς στόχους, ζητούν, αγοράζουν, κάθονται, ζητούν.

Ελάχιστα μέτρα πάνω από τη ρευστότητα μια πράσινη, σκληρή μεταλλική γραμμή συγκεντρώνει τόσα άτομα, τους δημιουργεί τόσα κοινά καθημερινά θέλω και τους βλέπει να τρέχουν με τις σκέψεις τους τόσο μακρυά ο ένας από τον άλλο.

Προηγουμένως αυτά σιωπηλά, τους έβλεπες να ακούνε τις κραυγές των άλλων.

Τώρα κραυγάζουν αυτά, ταξιδεύουν πιο γρήγορα από το βαπόρι που γύρισε πλάτη στο λιμάνι και εσύ σιωπηλός τους κοιτάς μέσα από την ξηλωμένη ραφή του μαξιλαριού.

Όλα κινούνται. Το βαπόρι, οι μυρωδιές, τα πρόσωπα, το νερό, οι φωνές, οι σκέψεις και οι φόβοι τους.

Εσύ;

Σκονισμένα ημερολόγια

[εικόνα]

Πρώτο λυκειακό έτος. Με τη συμμαθήτρια μου από το τελευταίο θρανίο αρχίζουμε να ανταλλάσουμε μικρά χαρτάκια. Το περιεχόμενο τους ποικίλλει: αστεία στιχάκια, σκέψεις της στιγμής, βλακείες τη ώρας, ερωτικές ανησυχίες, σχέδια για βόλτα μετά το σχολείο. Η σχέση έδεσε, τα χαρτάκια σταμάτησαν και αντικαταστάθηκαν από ένα τετράδιο.

- Θα μου γράψεις σήμερα;

- Ναι ρε, εννοείται!

Εναλλάξ γράφαμε οτιδήποτε μας απασχολούσε σε αυτό το τετράδιο. Τα μηνύματα σε μορφή τίτλων που πήγαιναν από θρανίο σε θρανίο μετατράπηκαν σε μακρές εκθέσεις ιδεών. Κάποιες φορές ο ένας περίμενε την απάντηση του άλλου σε κάποιο ερώτημα που του υπέβαλε γραπτώς. Κάποιες άλλες οι σειρές του τετραδίου περιείχαν απλώς σκέψεις που έπρεπε να βγουν προς τα έξω, δίχως να περιμένουν κάποια απάντηση, κάποιο σχόλιο. Έγραφε ο ένας, διάβαζε ο άλλος και κάποια στιγμή το τετράδιο θα επέστρεφε πιο γεμάτο, με την επόμενη «ανάρτηση». Φλέγον θέμα τότε η «καψούρα» μου με την κοινή μας φίλη. «Γιατί μου το είπε αυτό; Χθες βράδυ περπατήσαμε μαζί στο λιμάνι. Τί εννοούσε άραγε; Και τη γύρισα σπίτι μετά». Τα θυμάστε τα λυκειακά...

Χθες το βράδυ μου ήρθε ένα μήνυμα από άγνωστο νούμερο. «Επειδή μετακομίζω, βρήκα τα ημερολόγια μας στο πατάρι. Σ’ευχαριστώ πολύ για όσα περάσαμε μαζί την καθοριστική εκείνη περίοδο. Ελπίζω να’σαι καλά!». Στη λέξη ημερολόγια ήξερα ήδη... Χαθήκαμε. Έχω να τη δω χρόνια, αλλά είμαι σίγουρος πως όποτε συναντηθούμε, η οικειότητα και η ζεστασιά μεταξύ μας θα είναι ακριβώς ίδιες. Η τελευταία εικόνα που έχω από τη χαμογελαστή και ευσυγκίνητή μου φίλη άλλαξε πλέον. Τώρα τη φαντάζομαι να φυσάει τη σκόνη από τα ημερολόγια μας και να βουρκώνει... Εγώ σ’ευχαριστώ ρε χαμογελαστή φάτσα, να’σαι πάντα καλά.

Μυρίζει υπογλυκαιμία

Να έχεις στο νου σου ότι...

τα ελαφρά τσιγάρα δυσκολεύουν περισσότερο το κόψιμο του καπνίσματος.
Όπως επίσης και ότι...
τα αναψυκτικά διαίτης είναι επικίνδυνα για τους νεφρούς.
Α και μην ξεχνιέσαι...
οι επεξεργασμένες τροφές προκαλούν κατάθλιψη.
Το βράδυ όλα καλά όμως γιατί...
ένεση σταματά το ροχαλητό.
Αν πάλι δεν την παλεύεις καθόλου, μία είναι η ελπίδα...
να βγάλεις το γιατρό για κατούρημα.
[τσιουάουα]

Δάσκαλε που διδάσκεσαι

[σκίτσο]

Το πρωί διδασκόμενος και το βράδυ διδάσκων. Η εναλλαγή των δύο αυτών ιδιοτήτων λειτουργούν σαν χέρια που νίβουν το ένα το άλλο και τα δυο μαζί τη μούρη μου.

Αν και έπειτα από 27 καλοκαίρια δε θα έμπαινα ούτως ή άλλως στο αμφιθέατρο με σκοπό να «κάνω φασαρία», συμπονώ πλέον πολύ περισσότερο τον αγώνα που κάνει ο εκάστοτε καθηγητής να μας μεταγγίσει τη γνώση. Κατανοώ περισσότερο τον ενθουσιασμό στο βλέμμα του, όταν μας μιλάει για το αντικείμενό του, αν και τη δεδομένη στιγμή δεν μπορώ να το εκτιμήσω στο βαθμό που το εκτιμά αυτός. Καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι γι’αυτόν να τον κοιτάς στα μάτια και να ακολουθείς τη σκέψη του. Αναγνωρίζω την αξία της συμμετοχής στο μάθημα/διάλεξη και την ικανοποίηση που νιώθει όταν δεχτεί μια ερώτηση.

Από την άλλη καταλαβαίνω από την πρώτη στιγμή που θα μπω στην αίθουσα, ποια παιδιά είναι κουρασμένα ή βαριούνται και πόσους θα έχω μαζί μου στη διάρκεια του μαθήματος. Κατανοώ πόσο σημαντικό είναι να είσαι φιλικός κι ευγενικός μαζί τους και να είσαι πρόθυμος να συζητήσεις οτιδήποτε τους απασχολεί. Όπως επίσης και να προσφερθείς να τους βοηθήσεις με επιπλέον ώρες μαθήματος, αν το επιθυμούν. Γνωρίζω πόσο τους εμψυχώνει η επιβράβευση για μια καλή προσπάθεια χωρίς να δίνεις μεγάλο βάρος στην επιστημονική της ορθότητα. Καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι, όταν μπεις στην αίθουσα και όλοι καθίσουν, να μην ξεκινήσεις να αραδιάζεις τα δικά σου, αλλά να ρωτήσεις το πολύ απλό, «είστε καλά;».

Η σχέση δασκάλου-μαθητή έχει μια μαγεία. Οι Άγγλοι χρησιμοποιούν συχνά τον όρο managers of learning αντί για τη λέξη teacher. Αν και ο όρος παραπέμπει σε κανόνες της αγοράς, εκφράζει την αποκαθήλωση που υφίσταται ο δάσκαλος μπροστά στους μαθητές του και την εγκαθίδρυση μιας περισσότερο ισότιμης σχέσης συνεργασίας. Η γνώση είναι κοινή και διαθέσιμη σε όλους. Ο δάσκαλος συντονίζει την εισροή της γνώσης στους μαθητές, τους καθοδηγεί στην αναζήτηση της και δε λειτουργεί ως ένας απόμακρος και αποκλειστικός φορέας της. Μιας γνώσης άλλωστε που σε πολλά επιστημονικά πεδία αλλάζει ταχύτατα αποδίδοντας έτσι στο δάσκαλο το ρόλο του μεσολαβητή μεταξύ του πομπού και των δεκτών.

Ο ρόλος των τεχνικών μαγειρέματος του χοχλιού στην κατανόηση των θερμοδυναμικών εννοιών

Ολίγον surreal ο τίτλος της αποψινής ανάρτησης, αλλά μόνον αυτός, καθώς ο παρακάτω διάλογος είναι αυτοβιογραφικός και πρόσφατος.

Μάθημα βιοχημείας σε δημόσιο ΙΕΚ.

Τραγικός ήρωας (εμουά): Στη χημεία λοιπόν παιδιά είναι συχνά χρήσιμο όταν θέλουμε να υπολογίσουμε τη διαφορά ενθαλπίας μιας αντίδρασης, να κάνουμε flip κάποια από τις δοθείσες χημικές αντιδράσεις, όπως ξέρουμε άλλωστε και από τη χημεία του λυκείου.

Χορός (καταρτιζόμενοι): Τί κάνουμε λέει;

- Flip ρε παιδιά. Πάμε τα προϊόντα στα αντιδρώντα, τα αντιδρώντα στα προϊόντα και αλλάζουμε το πρόσημο της διαφοράς ενθαλπίας.

- Ε;

- Μπουμπουρίζουμε την αντίδραση, πώς το λένε!

- Ααα!

Το βράδυ που γύρισα σπίτι πήγα στο χοχλιό που έχω για κατοικίδιο, όπως κάθε σωστός Κρητικός, και τον είδα με άλλο μάτι. «Ρε μπαγάσα, δε θα σε κάνω μπουμπουριστό σήμερα. Saved by ενθαλπία».

Φάε μπρε...τυρί!

Στην Κρήτη υπάρχει η μαλάκα. Όχι ο, η μαλάκα. Η μαλάκα είναι ένα ντόπιο παραδοσιακό μαλακό τυρί. Σε ένα ορεινό χωριό του νησιού λοιπόν εκτυλίχθηκε η παρακάτω, διηγημένη από ένα φίλο, ιστορία...

Ο φίλος αυτός μαζί με έναν άλλο φίλο φτάνουν στο πατρικό του πρώτου. Στην κουζίνα του σπιτιού η γιαγιά είχε ήδη ετοιμάσει ένα πρόχειρο γεύμα για τον εγγονό και το φίλο του. Ο εγγονός της ιστορίας λέει στο μουσαφίρη να κάτσει στο τραπέζι να τσιμπήσει κάτι μέχρι να τελειώσει μια ολιγόλεπτη δουλειά που είχε. Στο τραπέζι υπήρχε μαλάκα. Και η γιαγιά. Η οποία μετά από λίγο ακούγεται να λέει στο νεαρό:

- Φάε μπρε μαλάκα.

Σοκαρισμένος ο πρωτευουσιάνος επισκέπτης αγνοεί τα λόγια της γιαγιάς και συνεχίζει να δοκιμάζει τα εύγευστα εδέσματα.

- Φάε μπρε μαλάκα.

Η γιαγιά επέμενε να δοκιμάσει και από τη μαλάκα, που είχε παρασκευάσει η ίδια με τα χέρια της, αλλά ο επισκέπτης από τη Χώρα έκανε ότι δεν άκουγε. Κάποια στιγμή επιστρέφει ο εγγονός και αφού τραβήχτηκε σε μια γωνιά από τον μισοχορτασμένο και σοκαρισμένο Ηρακλειώτη, ακούγεται ο δεύτερος να του λέει:

- Ρε Μιχάλη, μια χαρά το φαγητό, αλλά αυτή η γιαγιά σου μαλάκα μ’ανεβάζει, μαλάκα με κατεβάζει!

Οδηγίες προς ταξιδιώτες λοιπόν. Μη σοκαριστείτε αν ακούσετε μια φιλόξενη, μυστακοφόρα γιαγιά να σας λέει με επίμονο βλέμμα να φάτε...μπρε μαλάκα! Φάτε και πείτε κι ευχαριστώ!

Δρόμοι κολυμπήθρες

[εικόνα]

Είναι κάποιοι δρόμοι που νιώθεις το λάδι της βάπτισής σου να κυλά ξανά στο πρόσωπο, όποτε τους διαβείς. Την προσπάθεια επικοινωνίας με τα θεία την έχω διακόψει από τα σχολικά μου χρόνια, αλλά αυτό δεν μπορεί να διαγράψει το γεγονός της βάπτισής μου ως Χ.Ο. Δε ρωτήθηκα τότε, αλλά ελπίζω τουλάχιστον να είχε καλό φαγοπότι.

Έχω στο μυαλό μου δύο συγκεκριμένες διαδρομές με αυτοκίνητο που όποτε βρεθώ ξανά μέσα τους μου δημιουργούν τα ίδια συναισθήματα· αγαλλίαση, νοσταλγία και σιγουριά. Στη μία απ’αυτές περνούσα κάποτε ως μπόμπιρας που καθόταν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και ανυπομονούσε να φτάσει στην κωμόπολη πριν το χωριό της μητέρας μου. Εκεί θα κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση για την αγορά της κυριακάτικης εφημερίδας, μαζί με την οποία θα ερχόταν στο πίσω κάθισμα και το αλμανάκο της Disney. Από την επιβίβαση μου στο αυτοκίνητο περίμενα πώς και πώς τη στιγμή που θα ξεφυλλίσω το χρωματιστό κόσμο του Σκρουτζ, του Ντόναλντ και των υπολοίπων της παρέας. Ακολουθούσε μια διαδρομή ανάμεσα σε ελιές, αμπέλια, μικρά χωριά, εκκλησίες και απότομες στροφές μέχρι να δω από μακρυά τη μεγάλη εκκλησία του χωριού και να συνειδητοποιήσω ότι φτάσαμε. «Ο πολιτιστικός σύλλογος σας καλωσορίζει». Ίδια λόγια τόσα χρόνια σημαδεύουν την είσοδο στο χωριό.

Υπάρχει μια άλλη διαδρομή με αυτοκίνητο, παραλιακή αυτή τη φορά και σε διαφορετική κατεύθυνση. Στα αριστερά σου βλέπεις το κύμα του πελάγους να σκάει στην ακτή και στα δεξιά σου νιώθεις τη σκιά του μεγάλου, σκαλισμένου για το αυτοκίνητο βράχου. Την ίδια ώρα ο ήλιος αράζει στο βάθος και το πορτοκαλί του γεμίζει τον ορίζοντα και το θαλασσινό νερό. Το ραδιόφωνο τραγουδά χαμηλόφωνα και ο ίδιος μπόμπιρας ανασηκώνεται από το κάθισμα για να σαρώσει με τα μάτια του ολόκληρη την εικόνα του κλειστού παραθύρου. Το βράδυ της επιστροφής η διαδρομή έχει γεμίσει με ζευγάρια μικρών κινούμενων προβολέων προς και από τη μεγάλη πόλη. Τα φώτα άλλοτε χτυπούν τα βράχια κι άλλοτε το σκοτεινό νερό.

Τις ίδιες διαδρομές κάνω και σήμερα, συχνά ή λιγότερο συχνά, συνήθως στη θέση του οδηγού, μόνος ή με παρέα. Είναι στιγμές που τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα που μου προκαλούν ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Νιώθω πως αν μου ζητήσετε να σας πω κάποια πράγματα για μένα, θα πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθώ σε αυτά τα δύο ταξίδια. Μπορεί να με περιγράφουν πολλά πράγματα, καλά και κακά, αλλά σίγουρα είμαι και αυτά τα μέτρα δρόμου που ξεκινούν από τη μια εξώπορτα και φτάνουν στην άλλη. Και σαν τόπο μου δε νιώθω μόνο την αρχή και το τέλος του ταξιδιού. Σαν σημείο αναφοράς, σαν τόπο μου νιώθω και τη διαδρομή που θα με ταξιδέψει από το ένα μέρος στο άλλο. Διότι αυτή η διαδρομή, που κάθε φορά νιώθω να με βαπτίζει ξανά και ξανά, με ταξιδεύει στο χρόνο, στα αισθήματα, στις σκέψεις του μυαλού. Διότι αυτό το ταξίδι είμαι εγώ.