Έφτασες, λέει, στις 100 αναρτήσεις και θέλεις να το γιορτάσεις. Γράφεις ένα φαιδρό κειμενάκι, κολλάς με σάλιο στην οθόνη μια φωτογραφία τούρτας με κεράκια που πέτυχες στο google images – άντε στην καλύτερη περίπτωση στο flickr – και αναγκάζεις έμμεσα τους αναγνώστες σου να σου πούνε «άχου μπράβο και γιούπι, να τις χιλιάσεις, χωρίς εσένα η βλογόσφαιρα είναι μια ξερή καβαλίνα, σε λατρεύουμε, είσαι ο αγαπημένος μας βλόγερ».
Επίσης, πολύ διαδεδομένη επετειακή τακτική είναι η ιστορική αναδρομή στην πρώτη σου ανάρτηση. Τότε δηλαδή που δεν ήξερες καν τι είναι το blogger και το wordpress και που αποτελούσες ο ίδιος το 33-50% του αναγνωστικού σου κοινού. Αν λοιπόν δεν τη διαβάσατε τότε, αφ’ενός χάσατε και αφ’ετέρου να’την πάλι. Ξαναδιαβάστε την. Δηλαδή συγγνώμη, πρέπει πάλι να τους ενημερώσω ότι κλάνει η αγελάδα και στον Άρη;
Ξέρετε τι θα παραδεχόμουν όμως; Να έμπαινα σήμερα στο βλογ μου και να’βλεπα surprise post!!! «Happy 100 posts! Οι αναγνώστες σου!». Μαγκιά έτσι; Αυτά είναι γενέθλια. Όχι εγώ να πρέπει δηλαδή να σας το θυμίσω. Εσείς παίρνετε τηλέφωνο να θυμίσετε τα γενέθλια σας; Όχι βέβαια. Αυτό δεν καταλαβαίνω κι εγώ. Γιατί πρέπει εγώ να μου πω χρόνια πολλά, καλές αναρτήσεις; Πόσο μίζερος μπορεί να’μαι!
Ψάχνοντας στο flickr για φωτό τούρτας 100ων γενεθλίων συνειδητοποίησα ότι οι περισσότερες τούρτες για 100α γενέθλια ήταν ορθογώνιες και χαμηλές. Έχετε ήδη κάνει το link έτσι; Μονόχρωμες τούρτες... ορθογώνιες... χαμηλές... 100 ετών... Ουσιαστικά οι συγγενείς εύχονται να έχει ο μακαρίτης/εορταζόμενος ομαλή μετάβαση στην άλλη πλευρά, αφού η ομοιότητα με τον ορθογώνιο δίσκο που μεταφέρει τα κόλυβα στην εκκλησία είναι σκανδαλώδης.
Στην περίπτωση μου όμως νομίζω πως αρμόζει μια λιτή κι απέριττη τούρτα που συνάδει με την ταπεινότητα του χαρακτήρα μου:
Άντε να τις χιλιάσω λοιπόν.
(Θα ξανακάνω επετειακό στις 200, μη χαίρεστε).
(Μη διανοηθείς να μη μου ευχηθείς, εδώ το’χω το prozac).
:)










