Σκονισμένα ημερολόγια

[εικόνα]

Πρώτο λυκειακό έτος. Με τη συμμαθήτρια μου από το τελευταίο θρανίο αρχίζουμε να ανταλλάσουμε μικρά χαρτάκια. Το περιεχόμενο τους ποικίλλει: αστεία στιχάκια, σκέψεις της στιγμής, βλακείες τη ώρας, ερωτικές ανησυχίες, σχέδια για βόλτα μετά το σχολείο. Η σχέση έδεσε, τα χαρτάκια σταμάτησαν και αντικαταστάθηκαν από ένα τετράδιο.

- Θα μου γράψεις σήμερα;

- Ναι ρε, εννοείται!

Εναλλάξ γράφαμε οτιδήποτε μας απασχολούσε σε αυτό το τετράδιο. Τα μηνύματα σε μορφή τίτλων που πήγαιναν από θρανίο σε θρανίο μετατράπηκαν σε μακρές εκθέσεις ιδεών. Κάποιες φορές ο ένας περίμενε την απάντηση του άλλου σε κάποιο ερώτημα που του υπέβαλε γραπτώς. Κάποιες άλλες οι σειρές του τετραδίου περιείχαν απλώς σκέψεις που έπρεπε να βγουν προς τα έξω, δίχως να περιμένουν κάποια απάντηση, κάποιο σχόλιο. Έγραφε ο ένας, διάβαζε ο άλλος και κάποια στιγμή το τετράδιο θα επέστρεφε πιο γεμάτο, με την επόμενη «ανάρτηση». Φλέγον θέμα τότε η «καψούρα» μου με την κοινή μας φίλη. «Γιατί μου το είπε αυτό; Χθες βράδυ περπατήσαμε μαζί στο λιμάνι. Τί εννοούσε άραγε; Και τη γύρισα σπίτι μετά». Τα θυμάστε τα λυκειακά...

Χθες το βράδυ μου ήρθε ένα μήνυμα από άγνωστο νούμερο. «Επειδή μετακομίζω, βρήκα τα ημερολόγια μας στο πατάρι. Σ’ευχαριστώ πολύ για όσα περάσαμε μαζί την καθοριστική εκείνη περίοδο. Ελπίζω να’σαι καλά!». Στη λέξη ημερολόγια ήξερα ήδη... Χαθήκαμε. Έχω να τη δω χρόνια, αλλά είμαι σίγουρος πως όποτε συναντηθούμε, η οικειότητα και η ζεστασιά μεταξύ μας θα είναι ακριβώς ίδιες. Η τελευταία εικόνα που έχω από τη χαμογελαστή και ευσυγκίνητή μου φίλη άλλαξε πλέον. Τώρα τη φαντάζομαι να φυσάει τη σκόνη από τα ημερολόγια μας και να βουρκώνει... Εγώ σ’ευχαριστώ ρε χαμογελαστή φάτσα, να’σαι πάντα καλά.

Μυρίζει υπογλυκαιμία

Να έχεις στο νου σου ότι...

τα ελαφρά τσιγάρα δυσκολεύουν περισσότερο το κόψιμο του καπνίσματος.
Όπως επίσης και ότι...
τα αναψυκτικά διαίτης είναι επικίνδυνα για τους νεφρούς.
Α και μην ξεχνιέσαι...
οι επεξεργασμένες τροφές προκαλούν κατάθλιψη.
Το βράδυ όλα καλά όμως γιατί...
ένεση σταματά το ροχαλητό.
Αν πάλι δεν την παλεύεις καθόλου, μία είναι η ελπίδα...
να βγάλεις το γιατρό για κατούρημα.
[τσιουάουα]

Δάσκαλε που διδάσκεσαι

[σκίτσο]

Το πρωί διδασκόμενος και το βράδυ διδάσκων. Η εναλλαγή των δύο αυτών ιδιοτήτων λειτουργούν σαν χέρια που νίβουν το ένα το άλλο και τα δυο μαζί τη μούρη μου.

Αν και έπειτα από 27 καλοκαίρια δε θα έμπαινα ούτως ή άλλως στο αμφιθέατρο με σκοπό να «κάνω φασαρία», συμπονώ πλέον πολύ περισσότερο τον αγώνα που κάνει ο εκάστοτε καθηγητής να μας μεταγγίσει τη γνώση. Κατανοώ περισσότερο τον ενθουσιασμό στο βλέμμα του, όταν μας μιλάει για το αντικείμενό του, αν και τη δεδομένη στιγμή δεν μπορώ να το εκτιμήσω στο βαθμό που το εκτιμά αυτός. Καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι γι’αυτόν να τον κοιτάς στα μάτια και να ακολουθείς τη σκέψη του. Αναγνωρίζω την αξία της συμμετοχής στο μάθημα/διάλεξη και την ικανοποίηση που νιώθει όταν δεχτεί μια ερώτηση.

Από την άλλη καταλαβαίνω από την πρώτη στιγμή που θα μπω στην αίθουσα, ποια παιδιά είναι κουρασμένα ή βαριούνται και πόσους θα έχω μαζί μου στη διάρκεια του μαθήματος. Κατανοώ πόσο σημαντικό είναι να είσαι φιλικός κι ευγενικός μαζί τους και να είσαι πρόθυμος να συζητήσεις οτιδήποτε τους απασχολεί. Όπως επίσης και να προσφερθείς να τους βοηθήσεις με επιπλέον ώρες μαθήματος, αν το επιθυμούν. Γνωρίζω πόσο τους εμψυχώνει η επιβράβευση για μια καλή προσπάθεια χωρίς να δίνεις μεγάλο βάρος στην επιστημονική της ορθότητα. Καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι, όταν μπεις στην αίθουσα και όλοι καθίσουν, να μην ξεκινήσεις να αραδιάζεις τα δικά σου, αλλά να ρωτήσεις το πολύ απλό, «είστε καλά;».

Η σχέση δασκάλου-μαθητή έχει μια μαγεία. Οι Άγγλοι χρησιμοποιούν συχνά τον όρο managers of learning αντί για τη λέξη teacher. Αν και ο όρος παραπέμπει σε κανόνες της αγοράς, εκφράζει την αποκαθήλωση που υφίσταται ο δάσκαλος μπροστά στους μαθητές του και την εγκαθίδρυση μιας περισσότερο ισότιμης σχέσης συνεργασίας. Η γνώση είναι κοινή και διαθέσιμη σε όλους. Ο δάσκαλος συντονίζει την εισροή της γνώσης στους μαθητές, τους καθοδηγεί στην αναζήτηση της και δε λειτουργεί ως ένας απόμακρος και αποκλειστικός φορέας της. Μιας γνώσης άλλωστε που σε πολλά επιστημονικά πεδία αλλάζει ταχύτατα αποδίδοντας έτσι στο δάσκαλο το ρόλο του μεσολαβητή μεταξύ του πομπού και των δεκτών.

Ο ρόλος των τεχνικών μαγειρέματος του χοχλιού στην κατανόηση των θερμοδυναμικών εννοιών

Ολίγον surreal ο τίτλος της αποψινής ανάρτησης, αλλά μόνον αυτός, καθώς ο παρακάτω διάλογος είναι αυτοβιογραφικός και πρόσφατος.

Μάθημα βιοχημείας σε δημόσιο ΙΕΚ.

Τραγικός ήρωας (εμουά): Στη χημεία λοιπόν παιδιά είναι συχνά χρήσιμο όταν θέλουμε να υπολογίσουμε τη διαφορά ενθαλπίας μιας αντίδρασης, να κάνουμε flip κάποια από τις δοθείσες χημικές αντιδράσεις, όπως ξέρουμε άλλωστε και από τη χημεία του λυκείου.

Χορός (καταρτιζόμενοι): Τί κάνουμε λέει;

- Flip ρε παιδιά. Πάμε τα προϊόντα στα αντιδρώντα, τα αντιδρώντα στα προϊόντα και αλλάζουμε το πρόσημο της διαφοράς ενθαλπίας.

- Ε;

- Μπουμπουρίζουμε την αντίδραση, πώς το λένε!

- Ααα!

Το βράδυ που γύρισα σπίτι πήγα στο χοχλιό που έχω για κατοικίδιο, όπως κάθε σωστός Κρητικός, και τον είδα με άλλο μάτι. «Ρε μπαγάσα, δε θα σε κάνω μπουμπουριστό σήμερα. Saved by ενθαλπία».

Φάε μπρε...τυρί!

Στην Κρήτη υπάρχει η μαλάκα. Όχι ο, η μαλάκα. Η μαλάκα είναι ένα ντόπιο παραδοσιακό μαλακό τυρί. Σε ένα ορεινό χωριό του νησιού λοιπόν εκτυλίχθηκε η παρακάτω, διηγημένη από ένα φίλο, ιστορία...

Ο φίλος αυτός μαζί με έναν άλλο φίλο φτάνουν στο πατρικό του πρώτου. Στην κουζίνα του σπιτιού η γιαγιά είχε ήδη ετοιμάσει ένα πρόχειρο γεύμα για τον εγγονό και το φίλο του. Ο εγγονός της ιστορίας λέει στο μουσαφίρη να κάτσει στο τραπέζι να τσιμπήσει κάτι μέχρι να τελειώσει μια ολιγόλεπτη δουλειά που είχε. Στο τραπέζι υπήρχε μαλάκα. Και η γιαγιά. Η οποία μετά από λίγο ακούγεται να λέει στο νεαρό:

- Φάε μπρε μαλάκα.

Σοκαρισμένος ο πρωτευουσιάνος επισκέπτης αγνοεί τα λόγια της γιαγιάς και συνεχίζει να δοκιμάζει τα εύγευστα εδέσματα.

- Φάε μπρε μαλάκα.

Η γιαγιά επέμενε να δοκιμάσει και από τη μαλάκα, που είχε παρασκευάσει η ίδια με τα χέρια της, αλλά ο επισκέπτης από τη Χώρα έκανε ότι δεν άκουγε. Κάποια στιγμή επιστρέφει ο εγγονός και αφού τραβήχτηκε σε μια γωνιά από τον μισοχορτασμένο και σοκαρισμένο Ηρακλειώτη, ακούγεται ο δεύτερος να του λέει:

- Ρε Μιχάλη, μια χαρά το φαγητό, αλλά αυτή η γιαγιά σου μαλάκα μ’ανεβάζει, μαλάκα με κατεβάζει!

Οδηγίες προς ταξιδιώτες λοιπόν. Μη σοκαριστείτε αν ακούσετε μια φιλόξενη, μυστακοφόρα γιαγιά να σας λέει με επίμονο βλέμμα να φάτε...μπρε μαλάκα! Φάτε και πείτε κι ευχαριστώ!

Δρόμοι κολυμπήθρες

[εικόνα]

Είναι κάποιοι δρόμοι που νιώθεις το λάδι της βάπτισής σου να κυλά ξανά στο πρόσωπο, όποτε τους διαβείς. Την προσπάθεια επικοινωνίας με τα θεία την έχω διακόψει από τα σχολικά μου χρόνια, αλλά αυτό δεν μπορεί να διαγράψει το γεγονός της βάπτισής μου ως Χ.Ο. Δε ρωτήθηκα τότε, αλλά ελπίζω τουλάχιστον να είχε καλό φαγοπότι.

Έχω στο μυαλό μου δύο συγκεκριμένες διαδρομές με αυτοκίνητο που όποτε βρεθώ ξανά μέσα τους μου δημιουργούν τα ίδια συναισθήματα· αγαλλίαση, νοσταλγία και σιγουριά. Στη μία απ’αυτές περνούσα κάποτε ως μπόμπιρας που καθόταν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και ανυπομονούσε να φτάσει στην κωμόπολη πριν το χωριό της μητέρας μου. Εκεί θα κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση για την αγορά της κυριακάτικης εφημερίδας, μαζί με την οποία θα ερχόταν στο πίσω κάθισμα και το αλμανάκο της Disney. Από την επιβίβαση μου στο αυτοκίνητο περίμενα πώς και πώς τη στιγμή που θα ξεφυλλίσω το χρωματιστό κόσμο του Σκρουτζ, του Ντόναλντ και των υπολοίπων της παρέας. Ακολουθούσε μια διαδρομή ανάμεσα σε ελιές, αμπέλια, μικρά χωριά, εκκλησίες και απότομες στροφές μέχρι να δω από μακρυά τη μεγάλη εκκλησία του χωριού και να συνειδητοποιήσω ότι φτάσαμε. «Ο πολιτιστικός σύλλογος σας καλωσορίζει». Ίδια λόγια τόσα χρόνια σημαδεύουν την είσοδο στο χωριό.

Υπάρχει μια άλλη διαδρομή με αυτοκίνητο, παραλιακή αυτή τη φορά και σε διαφορετική κατεύθυνση. Στα αριστερά σου βλέπεις το κύμα του πελάγους να σκάει στην ακτή και στα δεξιά σου νιώθεις τη σκιά του μεγάλου, σκαλισμένου για το αυτοκίνητο βράχου. Την ίδια ώρα ο ήλιος αράζει στο βάθος και το πορτοκαλί του γεμίζει τον ορίζοντα και το θαλασσινό νερό. Το ραδιόφωνο τραγουδά χαμηλόφωνα και ο ίδιος μπόμπιρας ανασηκώνεται από το κάθισμα για να σαρώσει με τα μάτια του ολόκληρη την εικόνα του κλειστού παραθύρου. Το βράδυ της επιστροφής η διαδρομή έχει γεμίσει με ζευγάρια μικρών κινούμενων προβολέων προς και από τη μεγάλη πόλη. Τα φώτα άλλοτε χτυπούν τα βράχια κι άλλοτε το σκοτεινό νερό.

Τις ίδιες διαδρομές κάνω και σήμερα, συχνά ή λιγότερο συχνά, συνήθως στη θέση του οδηγού, μόνος ή με παρέα. Είναι στιγμές που τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα που μου προκαλούν ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Νιώθω πως αν μου ζητήσετε να σας πω κάποια πράγματα για μένα, θα πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθώ σε αυτά τα δύο ταξίδια. Μπορεί να με περιγράφουν πολλά πράγματα, καλά και κακά, αλλά σίγουρα είμαι και αυτά τα μέτρα δρόμου που ξεκινούν από τη μια εξώπορτα και φτάνουν στην άλλη. Και σαν τόπο μου δε νιώθω μόνο την αρχή και το τέλος του ταξιδιού. Σαν σημείο αναφοράς, σαν τόπο μου νιώθω και τη διαδρομή που θα με ταξιδέψει από το ένα μέρος στο άλλο. Διότι αυτή η διαδρομή, που κάθε φορά νιώθω να με βαπτίζει ξανά και ξανά, με ταξιδεύει στο χρόνο, στα αισθήματα, στις σκέψεις του μυαλού. Διότι αυτό το ταξίδι είμαι εγώ.

Ωδή στον Οισοφάγο

[εικόνα]

Πέντε χρόνια μετά, στ’αμφιθέατρα ξανά.

Μαύρα πριν, γκρίζα τώρα τα μαλλιά.

Πρωτάκι και πάλι ακούω διαλέξεις.

«Μ’αυτός πρωτάκι;», οι πρώτες τους λέξεις.

Γεμίζω τα μπλοκ με φρέσκες σημειώσεις,

Πανίκα να ψηφίσεις, στο γέλιο να λιώσεις.

Πόσο μ’αρέσει να’μαι ανάμεσα σε βιβλία,

φεύγουν μακρυά τα εξωτικά τρυβλία.

Ν’αντέξω ελπίζω για ακόμα 6 χρόνια,

σταμάτα τις ηλίθιες ερωτήσεις, θα πιάσω τα πριόνια.

Μαγεία που λέτε αυτή η Ανατομία,

βαριέμαι ξανά να διαβάζω Χημεία!

Είμαι και γαμώ τους φοιτητές,

εντάξει, κατούρα και λίγο.

Σχόλιο για 1η στροφή: είναι κληρονομικό μας, δε φταίω!

Σχόλιο για 2η στροφή: έχω βαρεθεί να λέω ότι είμαι βιολόγος!

Σχόλιο για 3η στροφή: πολιτική παρέμβαση

Σχόλιο για 4η στροφή: αποχωρίζομαι τον εργαστηριακό πάγκο…

Σχόλιο για 5η στροφή: έχω μια συμφοιτήτρια-κελεπούρι

Σχόλιο για 6η στροφή: ε ναι τη βαριέμαι!

Σχόλιο για 7η στροφή: δικό σας.

Πολιτικών διαπιστώσεων συνέχεια

Ως ένα τελείως πολιτικό ζώο που είμαι, θα αφιερώσω μια τρίτη συνεχόμενη ανάρτηση στην πολιτική σκηνή της χώρας. Πνευματικό τσουνάμι αυτή η αλλαξοκυβερνησιά, το ξαναλέω!

Ως σωστός πρωτοετής που παρακολουθεί τις διαλέξεις του έτους του, ήμουν στο αμφιθέατρο λοιπόν χθες το πρωί ακούγοντας προσεκτικά τον συμπαθέστατο προφέσορα να μας εξηγεί πώς λειτουργεί ο μαστογράφος - ιατρική φυσική γαρ. Δε σας κρύβω ότι αυτή η φυσική μου έχει κάνει πολύ καλή εντύπωση σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες, σχολικές και πανεπιστημιακές, που τις βαριόμουν απίστευτα. Εκεί λοιπόν που είχα βουτήξει στη γνώση μου ήρθαν οι εξής τρεις φλασιές, τις οποίες σημείωσα και στο οπισθόφυλλο του μπλοκ σημειώσεων μου:

Πρώτη φλασιά: η φοιτητική
Έχεις χάλια σύστημα β'βάθμιας εκπαίδευσης - επιτρέπεις τη λειτουργία ιδιωτικών φροντιστηρίων - οι γονείς τα σκάνε - όλα νόμιμα

Έχεις χάλια σύστημα γ'βάθμιας εκπαίδευσης - επιτρέπεις τη λειτουργία κολεγίων - οι γονείς τα σκάνε - ΔΕΝ τα αναγνωρίζεις

Χάνω κάτι;

Δεύτερη φλασιά: η αγαπησιάρα
Κοίτα να δεις πόση δύναμη έχουμε ως ψηφοφόροι. Στο ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές γινόταν του ΣΥΡΙΖΑ. Χαμός στις συνεδριάσεις, τα blackberry στον αέρα, τα φουλάρια πετούσαν σαν σερπαντίνες δεξιά αριστερά, οι τραγιάσκες πέφτανε στα σοφιστικέ μουστάκια, θέλουμε τον Αλέξη, όχι τον Αλέκο θέλουμε, εμείς είμαστε η καλή συνιστώσα, όχι εμείς είμαστε, ένας πανικός τέλος πάντων. Και έρχεται η 4η Οκτωβρίου... Ο ΣΥΡΙΖΑ στο 4,5% με 13 βουλευτές... Μούγγα... Ροζ συννεφάκια στις συνεδριάσεις... Γλυκά μπιρμπιλωτά μάτια και ζεστά σαρκώδη χαμόγελα παντού. Ο Αλέξης παμψηφεί πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Μούγγα λέμε...

Τρίτη φλασιά: η καλή
Ρε ΓΑΠ, θα τρως και το μισθό του ΥΠΕΞ; Δεν τον κάνεις υποτροφία για Κρητικούς βιολόγους που σπουδάζουν Ιατρική; Έλα ΓΑΠ (η) μου, 62% σου δώσαμε.

Το μανίκι της εξουσίας

[πηγή εικόνας]

Συγχωρέστε με, αλλά βλέπετε, η πράσινη αλλαγή με έχει κατακλύσει με απορίες και σκέψεις. Τσουνάμι αυτή η αλλαξοκυβερνησιά, νιώθω άλλος άνθρωπος.

Κατ'αρχάς παρακαλώ θερμά τον κο Πρωθυπουργό και τους συντρόφους του να τροποποιήσουν την έκφραση "σηκώνουμε τα μανίκια και δουλεύουμε" - την οποία έχω βαρεθεί να ακούω - διότι δεν είναι δυνατόν σε μια χώρα με τέτοια ηλιοφάνεια και ουσιαστικά 6 μήνες καλοκαίρι να φοράμε μανίκια. Προβληματικό εξαρχής το μήνυμα που κατεβαίνει στην κοινωνία. Πάω στο εργαστήριο σήμερα, λέω θα σηκώσω τα μανίκια να δουλέψω σκληρά, διαπιστώνω ότι φορώ κοντομάνικο, λέω "μπα δε γα****αι". Τα βλέπετε; Βρείτε κάτι άλλο, κάτι με κάλτσες ίσως; Ή εσώρουχα;

Επίσης, ένα σοβαρό σχόλιο τώρα. Ακούω σε τηλεοπτικές εκπομπές στελέχη της ΝΔ να κατηγορούν το Σουφλιά και τους άλλους που πρότειναν πρόωρες εκλογές. Η απόφαση κύριοι κρίθηκε ορθότατη εκ του αποτελέσματος, διότι όταν μια κυβέρνηση απορρίπτεται σε τέτοιο συντριπτικό βαθμό από το λαό, οι παραδοσιακοί σου ψηφοφόροι σε εγκαταλείπουν και τα κομματικά στελέχη απουσιάζουν από τον προεκλογικό σου αγώνα, για ποιο λόγο να παραμείνει στην εξουσία; Θεωρώ πως όσοι από τη ΝΔ κράζουν όσους ήθελαν εκλογές είναι μέγιστοι πολιτικάτζηδες γ' κατηγορίας που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την κομματική τους ανέλιξη. Πώς γίνεται να απαιτείς από τον Πρωθυπουργό της χώρας να μην προκηρύξει εκλογές, όταν έχει χαθεί τελείως η επαφή με την κοινωνία και όταν οι ίδιοι μάλιστα διαπιστώνουν ότι ο κάθε υπουργός δρούσε ανεξάρτητα και το κυβερνητικό σύνολο υπολειτουργούσε; "Αν είχαμε ακόμα ένα εξάμηνο, θα μειώναμε τη διαφορά", λένε. Με άλλα λόγια το κομματικό συμφέρον τοποθετείται πάνω από το εθνικό. Για το λόγο αυτό λοιπόν θέλω να διορθώσω το σχόλιο μου στην προηγούμενη ανάρτηση λέγοντας πως ο ΚΚ πήρε δύο σωστές αποφάσεις, να προκηρύξει εκλογές και να αποχωρήσει.

Τέλος θέλω να κάνω μία παρατήρηση στον Πρωθυπουργό. Καλή η επιλογή σου να βάλεις μια Άντζελα στο Υπ.Πο αλλά νομίζω διάλεξες λάθος Άντζελα.

Miss you already

5,5 χρόνια εξουσίας

1 απόφαση σωστή

Η τελευταία σου

ΥΓ. Έλαα, πες μου ακόμα ένα "εμ-πάση περιπτώσει",

σε παρακαλώ, ένα τελευταίο...

Άρθρο του Γιανναρά για το αδιέξοδο της δημοκρατίας